KRAAK festival 2025 - Een bewuste sprong in het onbekende
KRAAK festival 2025
Het Bos
Antwerpen
2025-03-08
Erik Vandamme

In de categorie 'festivals die compleet buiten de comfortzone durven treden' spannen evenementen als Sound of the Belgian underground, BRDCST festival en Fifty Lab festival in Brussel de kroon.
Een ander festival in die categorie is het KRAAK festival. Sinds enkele jaren gaat dit terug door in Het Bos inAntwerpen, eigenlijk wel de perfecte locatie voor een gezellig underground festival. In het binnenkomen, voel je die aparte sfeer die ons doet terugdenken aan de obscure clubs van even obscure bandjes.
Op deze editie waren er geen hoogtepunten, nee, het festival was een ketting van verwondering, geluidsnormen overschrijden en wegglijden naar een andere wereld.
Een bewuste sprong in het onbekende, die ons over de hele lijn enorm kon bekoren…

In de Bar stond het duo De Vlaamse Primitieven (****), die het festival in stijl openden. In kaarslicht stond het duo te spelen. Het klonk intimistisch, met pingelende gitaren en elektronisch vernuft, die de geluidsnormen lichtjes durven te overschrijden. Het was maar één element in het geheel. Soms ging het duo naar de folkloristische toer, wat een breedspectrum, kortom een bonte mengeling, een spannende start van deze bijzonder boeiende dag.

Op de eerste verdieping zou een Spaanse furie ons tot complete zen brengen. Het publiek zat neer op de vloer hier . Even vreesden we voor een galm in deze industrieel aanvoelende zaal. Maar nee, het geluid zat perfect.
De warme klank van Carme Lopez (*****) uit haar doedelzak én het elektronisch vernuft in een verstilde sfeer, deed iedereen verstijven. Carme Lopez wist iedereen te bedwelmen door de intense drone geluiden, haar doedelzak en andere flutes. Ingenieus klonk het dus, wat sterk werd onthaald. Wat een magie

Het geluid van een instrument - of het nu een gitaar, een piano of in dit geval een saxofoon was -  roept gevoelens, emoties en herinneringen op. De klank van het instrument wordt vervormd, en brengt de luisteraar in een andere wereld. Dat is wat de in Kopenhagen gevestigde Slowaakse saxofonist en componiste Michaela Turcerová (*****) op haar album '’Alene Et’ - uitgebracht in november 2024 - doet. En dus ook live op het KRAAK Festival.
Vibrerende klanken brachten ons vanaf begin tot eind terug naar de essentie van het bestaan. De indringende geluiden en de donkere walm balanceerde van een sprookjesachtige wereld tot de hel. Michaela Turcerova wist met haar sax grenzen te verleggen. In die sax hoorden we heldere, scherpe toon en ademhaling; alsof de sax zinnen uitsprak of zong. Indrukwekkende set van contrasten.

In een pikdonkere zaal werden we verwelkomd door een klankenspectrum uit het Midden Oosten door Leo Chang (****). Leo is een Koreaanse experimentele muzikant, improvisator, componist en geluidskunstenaar gehuisvest in New York. Hij maakt gebruik van traditionele Koreaanse gongs, die oudsher werden gebruikt als folk-sjamanistische hof muziek. Hij versterkt de sound met microfoon feedback en elektronische audioverwerkingen. Leo Chang speelt met z’n instrumenten en geluiden; hij haalt ze uit hun oorspronkelijke context, geïnspireerd door zijn levenservaring.
Hij tolde soms vervaarlijk over het podium, of ging zitten en deed het publiek vertoeven in een sacrale sfeertje, met zijn bijzondere stem. In die pikdonkere omgeving voelde het optreden aan als een rituele totaalbeleving, die je compleet 'zen' bracht.
Een confrontatie met de magie van het Midden-Oosten, die je niet elke dag meemaakt.

De hoogtepunten volgende elkaar in op, geen tijd om tot rust te komen. Muon S (****) was de volgende ontdekking op KRAAK. Dit is Anna Gaïotti en Jean Bender, die een set brachten van tapdans, modulaire synths, crunch, frictie, slagen, golven, drones en trompet. Allemaal gespeeld met een dosis met sprankelende, hyperkinetische energie.
De drone sounds gingen alle kanten en Anna doet haar tapdanskunsten aan een zittend publiek. Iets later is haar tapdans bezig tussen het publiek, op een open plekje van de betonnen vloer. Jean drijft het tempo van het elektronisch vernuft op, warme en ijzige klanken horen we.
Een adembenemend schouwspel toch van dans, klank en elektronisch experiment. Op het eind hoorden we nog een snerpende trompet en Anna die luidkeels al haar emoties uitschreeuwde. Wat was ons dat allemaal … Een indrukwekkend, emotioneel totaalbeleven. Het publiek was ferm onder de indruk.

De kunst van het oneindig experimenteren met klanken tekenen een kleurrijk breed kader. Elektronica wizard Serpahim Blush (*****) is er eentje om onder deze muzikale noemer te plaatsen. De improvisatie en haar vocals kan integer, intiem, gevoelig , als oorverdovend knallen. Wat een veelzijdigheid die het publiek imponeerde.

Harpist Rhodri Davies (*****) was de volgende om te zien. De grote zaal van Het Bos stond voor het eerst echt vol. Wat saxofonist Michaela Turcerova deed met haar saxofoon, doet Rhodi Davies met zijn Harp. Het geheel klinkt in golvende beweging intiem en energiek; ook hij zoekt de grenzen van z’n instrument steeds op.
Improviseren op harp lijkt geen alledaagsheid. Virtuoos Rhodi Davies zorgt er wel degelijk voor. Op het eind van z’n sublieme, veelzijdige set, worden alle registers in harp opengegooid. Een rock concert werd het bijna, om dan in een hartverwarmende intimiteit je mee te nemen naar hemelse oorden, iets waarvoor de harp eigenlijk wel voor staat …
Magisch concertje!

Er volgde een 'break' voor het laat avond programma. Op de derde verdieping werd gedurende de ganse dag in een theater animatie films vertoont. Mooi om eens te gaan zien …

Daarna gingen we naar toch wel de bekendste naam op de affiche van het KRAAK festival,  The Shadow Ring (****). Ze zijn al van 1993 bezig binnen een lo-fi kader. Surrealisme in woord en klank. De poëtische verhalenverteller Graham Lambkin leest zijn teksten luid voor uit een boek, terwijl Darren Harris en Tim Goss er uiteenlopende klanken aan toevoegen, van percussie tot elektronica. Een genietbare, boeiende set weliswaar door de best spannende verhalen en de experimentele uitspattingen. We werden uitermate geprikkeld door deze lo-fi met een ferme hoek af van het trio!

Voor het optreden in de 'Garage' of gewoonweg de inkomhal van de grote zaal, kregen iedere bezoeker oordopjes aangeboden. Dat was nodig. Want wat Statoil (*****) deed met gitaar en drums, was een dosis oorverdovende noise en lawaai. We zaten hier bij geestesgenoten SWANS. We werden meegezogen in die golf aan oorverdovende klanken. Statoil daverde, wat een oplawaai en geluidsbrij.

Velen moesten even op adem komen na deze muzikale vulkaanuitbarsting … Daarna kon je terecht bij Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 (****), die met hun aanstekelijke postpunk, één van de toegankelijkste bands van de avond waren. De sound met de zalvende stem van zanger/frontman Giulio bracht wat meer rust. Ook de dansspieren werden aangesproken. En er was ook ruimte voor wat experiment door ruwe veldopnames en stemsamples; het zorgde voor een poëtische inslag in de manier van live zingen. De instrumentatie kon bevreemdend klinken , en er was hier aandacht voor ‘het gesis’ van hun instrumenten. Toegankelijk alternatief dus. Dit was postpunk met een hoek af.
Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 was een mooie afsluiter van deze boeiende alternatieve trip.

We moesten volgende artiesten aan ons laten voorbijgaan: Shitty Shed als de Italiaanse formatie R. Moro, op de website omschreven als ‘gabber op de Franse manier, als uit het moeras’. Later zou ook DJ Hyppocampo tot in de vroege uurtjes iedereen nog plezieren.

Een langgerekte, bewuste sprong in het onbekende, daar staat het KRAAK festival steeds garant voor. En daar houden we van!

Organisatie: KRAAK festival + Het Bos, Antwerpen