Lokerse Feesten 2025 - DAG 8 – Met Smashing Pumpkins, veel meer dan een nostalgietrip naar de jaren '90!
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-08
Erik Vandamme

De 8ste avond van de Lokerse Feesten was volledig uitverkocht, en dat hoeft niet te verwonderen. Want op de affiche stond The Smashing Pumpkins, een band die een leidraad vormde voor een hele generatie muziekliefhebbers in de jaren '90. Dat was ook te merken aan de gemiddelde bezoeker. Prille veertigers, maar ook opvallend veel jongeren die de jaren '90 hebben meegekregen.
Het werd niet zomaar een nostalgisch avondje naar die tijd, The Smashing Pumpkins brachten een eigenzinnige set, bespeelden hun publiek en lieten ons ruimschoots negentig minuten wegdromen. Magie in de lucht dus!

We starten de dag echter met een band die eveneens in diezelfde jaren '90 hoge ogen gooide. Metal Molly (****). Het trio rond Pascal Deweze viert dit jaar de dertigste verjaardag van het debuut 'Surgery For Zebra'. Die plaat werd dus het meest in de kijker gezet. Op strakke, aanstekelijke en vooral speelse wijze speelde de band songs die ergens wel een belletje deden rinkelen bij het publiek. De band kreeg de handen moeiteloos op elkaar alsof die jaren '90 nog steeds bezig waren. En schakelde in een wervelende finale van een vrij korte set, nog een versnelling hoger.
Metal Molly, uitgegroeid tot een van de gevestigde waarden binnen het Belgische muzieklandschap, zorgde voor een rollercoaster aan aanstekelijke uppercuts met prachtige songs als “Flipper”, “Happiness”, “PVC”, “Silver” en “Orange”, hun grootste hit. Alleen maar blije gezichten hier …

Over naar de Club, waar Kaat Van Stralen (****) ons onderdompelde in een badje absurditeit, met een knipoog naar kleinkunst en punk. Een hyperkinetische frontvrouw schreeuwde haar stem schor. Met teksten die over van alles en niets gaan, met toch een maatschappijkritische inslag.
In januari lanceerde Kaat Van Stralen haar debuutsingle “Stop Met Wenen”: een rauw, Vlaams punkrockanthem dat vrouwen, buitenbeentjes en voelers een stem geeft. Het zorgde voor een hoge notering in De Afrekening op Studio Brussel. De winnares van De Nieuwe lichting 2025 zorgde dan ook voor een overvolle Club tot helemaal bovenaan de trappen. De maatschappij en het systeem kregen zeker een veeg uit de band, maar alles werd toegedekt met de nodige humor. Net omdat je door Humor dat systeem nog het best kunt ontwrichten. Hoedanook, Kaat Van Stralen slaagde erin iedereen een spiegel voor te houden, je een geweten te schoppen maar ook een glimlach toveren. Klasse!

Terug naar het hoofdpodium voor een potje shoegaze in volle zon … Een niet makkelijke opdracht. DIIV (***1/2) trokken een geluidsmuur op. Hun niet toegankelijke sound intrigeerde wel, de band zond regelmatig boodschappen en statements uit. Op het scherm verschenen o.m. ‘America is The Satan' of 'Free Palastina'.
een allesverzengende, verpletterende sound … DIIV bleef monotoon, repetitief het gaspedaal ingedrukt houden. Hun vrij statische houding zorgde ervoor dat de aandacht een beetje verslapte.
Puur kwalitatief was DIIV sterk, schudde het publiek door elkaar, en dompelde hen onder in sombere gedachte. Het was balanceren tussen een ingehouden intensiteit en delicatesse. Deze aanpak kwam beter tot zijn recht in de Club of in de donkerte.

Hinds (****) is een Spaanse indierockband uit Madrid, opgericht in 2011 door Carlotta Cosials en Ana García Perrote. De oorspronkelijke naam van de band was Deers, maar deze werd eind 2014 gewijzigd na een dreiging van juridische stappen van de gelijknamige band The Dears.
Het duo is intussen uitgegroeid tot een kwartet en is duidelijk volwassen geworden. Ook al blijft het poppy, kinderlijk mooi en aanstekelij klinken.
Hinds levert energieke, vrolijke liveoptredens, zonder al te kitsch te klinken. Het klinkt goed, opzwepend. Het publiek genoot ervan.

Bittere ernst, min of meer, kregen we met The Haunted Youth (*****) een band waar we in ons landje heel trots mogen op zijn. Het succesverhaal begon in 2021 met het album ‘Dawn of the freak” en de single “Teen Rebel”. De band is blijven groeien. Niet alleen vergaarden ze bekendheid als winnaars van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel, ze vielen ook in de prijzen bij de Mia's.
De band rond Joachim Liebens is er eentje van creativiteit, die elke club of (groot) festival aankan. Op een uitverkochte Lokerse Feesten wisten ze iedereen in te nemen. “Broken” legde meteen de toon. “Teen Rebel” volgde snel en zorgde voor een eerste apotheose en meezing moment. En dan kregen we die andere topper “I Feel like shit and I Wanne Die”.
De band was op zich vrij statisch , maar hier sprak de muziek voor zich. Je voelde de adrenalinestoten. De nieuwe songs “Emo Song” en “In My Head” zijn veelbelovend en emotioneel beladen.
The Haunted Youth houdt z’n publiek bij de leest. ‘Don't kill yourself, love yourself’ is een duidelijke boodschap die op het scherm verscheen op het instrumentale “Falling into pieces”, dat neigt naar postmetal. Waarna The Haunted Youth hun set besloot met het wondermooie “Coming Home”. Wat een set.

Er stond in eerste instantie heel wat publiek bij Mclusky (***1/2), flamboyante alleskunners uit Cardiff. De band in de Club had wat af te rekenen met kleine technische mankementen eer ze aan hun set konden beginnen, maar trokken al vrij snel de registers open. De spraakzame frontman van Mclusky ontpopte zich tot een charismatische entertainer, maar kreeg spijtig genoeg het publiek niet altijd volledig mee.
Ook begonnen mensen uit te kijken naar de mainact op het hoofdpodium en verlieten de Club dus … Geheel overtuigen deed Mclusky niet over de hele lijn, het sputterde iets teveel Pas naar het eind waren ze onder stoom.

The Smashing Pumpkins (*****) zijn uitgegroeid tot ware jaren '90 iconen dankzij het album 'Mellon Collie and the Infinite Sadness'. De band rond Billy Corgan is altijd een beetje eigenzinnig zijn ding blijven doen binnen de alternatieve rock scene. Aan visuele effecten, met reuzengrote lichtgevende poppen, geen gebrek. De muzikanten haalden alles uit de kast in hun nostalgie trip. Geweten is dat de bindteksten eerder bescheiden zijn, maar de stralende glimlach van Corgan sprak boekdelen. Zijn vertrouwde gitarist James Iha is sinds 2018 terug bij de band en dat doet hem zichtbaar deugd.
We kregen schitterende gitaarriedels en Iha spreekt het publiek aan. Drummer Jimmy Chamberlain mept zijn drumvellen gor. De springerige Kiki Wong deed ons ook naar adem happen met kletterende riffs.
The Smashing  Pumkins hadden er duidelijk zin in , en dienden mokerslagen toe, '"Where Boys Fear to Tread" straalde een enorme speelsheid uit.
De band heeft trouwens een nieuwe plaat uit, 'Aghori Mhori Mei'. De songs uit dat album gingen er eveneens in als zoete broodjes. De band kreeg de handen moeiteloos op elkaar op “Pentagrams”, nochtans geen makkelijk in het gehoor liggende song. Met classics “Today”, “Bullet with butterfly Wings” en “1979”  was iedereen omarmd van de band. Een rollercoaster aan emoties en vuurwerk. Berlins' “Take my Breath away” was een overbodig misstapje. Met “999”, “Disarm” en “Cherub Rock” ontplofte het vat. De temperatuur steeg naar het kookpunt op “Ava Adore” en “Zero”.
The Smashing Pumpkins klonk toegankelijk alternatief. Het was meer dan een nostalgie trip, het siert hen. De speels, strakke, vuurkrachtige, intense trip werd door iedereen sterk gewaardeerd.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren