Lokerse Feesten 2025 – DAG 7 – Rewind met Air ‘Moon Safari’  en dEUS ‘Worst case scenario’
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-07
Geert Huys

Ter gelegenheid van het Belgisch-Frans onderonsje op donderdagavond mocht de organisatie van de Lokerse Feesten nog eens het ‘sold-out’ bordje bovenhalen. De jonge Franse synthpop hype Zago de Sagazan had De Grote Kaai al aardig doen vollopen, maar toen Sylvie Kreusch (***) en haar zeskoppige begeleidingsband het podium betraden werd het pas écht gezellig druk. De Antwerpse heeft met een reeks radiovriendelijke singles – “Ding Dong” en “Hocus Pocus” staken helemaal voorin haar set – intussen een zeer breed publiek veroverd. Maar die nieuw verworven mainstream status heeft ook een keerzijde: Kreusch’ recentste liedjes zijn sterk geproducet en onmiskenbaar catchy, maar ontdaan van alle scherpe randjes die haar vroegste werk zo intrigerend maakten. Niet toevallig waren het de aan de onderkoelde elektropop van The Knife schatplichtige debuutsingle “Seedy Tricks” en de Natacha Atlas knipoog “Just A Touch Away” uit één van haar vroegste EP’s die in Lokeren als echte hoogtepunten overeind bleven.
Ook in haar outfits zoekt Kreusch graag de franjes op. In Lokeren dook ze met volle overgave op als een theatrale Sneeuwwitje-lookalike. Echter, voor die inzet  kreeg ze weinig terug. Het publiek leek matig geïnteresseerd en bleef eindeloos keuvelen over exclusieve reisverhalen of, waarom niet, dat nieuwe behangpapier. Zo werd ter plekke het woord van het jaar geboren: festivaletiquette!

Club StuBru blijft tijdens de Lokerse tiendaagse hét trefpunt voor wie graag buiten de gebaande paden wandelt. Vele zomers geleden zagen we Johannes Verschaeve en zijn Van Jets nog vlammende glamrockriffs afvuren op De Grote Kaai, maar die wilde jaren liggen echter achter hem; nu is het tijd voor introspectie. Onder zijn nieuwe nom de plume Johannes Is Zijn Naam (***½) stapt Verschaeve het podium op met niet meer dan een oude laptop, waaruit sobere beats, ijzige synthgolven en rake gespreksfragmenten stromen. Zijn nieuwe werk onderzoekt de sociale drijfveren van de moderne mens – en die blijken zelden fraai.
In “Apparaat” legt hij genadeloos de asociale fundamenten van sociale media bloot. “Symptomen” beschrijft hoe we vroeg of laat allemaal last krijgen van echte of ingebeelde kwaaltjes. Verschaeve is in dat opzicht een scherpe observator, wars van illusies over wat echt en wat fake is. Na een zware depressie beleeft hij opnieuw een sterke festivalzomer, en zijn terugkeer als “Party Boy” op het podium verdient niets minder dan een diepe buiging voor zijn veerkracht.

Rewindconcerten blijven een feest voor liefhebbers van het volledige albumformaat. Alle lof dus voor de programmatoren die vanavond twee klassiekers centraal zetten. Het Franse duo Air (****) beet de spits af met ‘Moon Safari’, hun debuut uit ‘98 en inmiddels een referentiepunt in het chill-out genre. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel namen plaats in een witte lichtbox, enkel vergezeld door een drummer. Het decor oogde als een retrofuturistisch soundlab, met rijen Moog-synths en vocoders als laboratoriumapparatuur. Al bij de zwoele opener “La Femme d’Argent” werd duidelijk waarom dit nog steeds hun onbetwiste signature song is: de Franse cool van Serge Gainsbourg’s ‘Histoire de Melody Nelson’ gemengd met eigen dreampop en psychedelica. De tijdloze radiohits “Sexy Boy” en “Kelly Watch the Stars” klonken zó perfect dat het bijna onwerkelijk was dat alles live werd gespeeld. Voor het ingetogen “All I Need” nam Dunckel zelf de zangpartij over van de afwezige Beth Hirsch – een ingetogen hoogtepunt dat hun vakmanschap onderstreepte. Omdat de set slechts een uur mocht duren, beperkten Godin en Dunckel de terugblik op ‘Moon Safari’ tot een ‘demi version’.
Aanvullend serveerden ze publieksfavorieten uit latere albums, waaronder “Cherry Blossom Girl” en “Highschool Lover”. Wie dreigde weg te dromen in de etherische perfectie, werd op het eind bruut wakker geschud door de futuristische krautpop van “Don’t Be Light”.
Slotsom: Air leverde in Lokeren een foutloze, zij het veel te korte trip.

Met een jaar vertraging viert dEUS deze festivalzomer het 30-jarig jubileum van hun kaleidoscopische debuut ‘Worst Case Scenario’ (****½). In Lokeren brachten Tom Barman & co het volledige album, maar gooiden ze de oorspronkelijke volgorde van de nummers door elkaar om de spanningsboog strak te houden. Na de jazzy opener “Jigsaw You” kreeg de nieuwe, nog wat onwennig ogende Noorse gitarist Simen Følstad Nilsen in “Via” meteen de kans te tonen dat hij de grote schoenen van voorganger Mauro Pawlowski op termijn wellicht wel  zal kunnen vullen.
Hét hoogtepunt van de avond volgde toen mede-oprichter Stef Kamil Carlens midden in “WCS (First Draft)” zijn rol in de geschiedenis van de invloedrijkste band van ’t Stad heel even terug kwam opeisen. Het publiek omarmde hem als een verloren gewaande jeugdvriend met wie het, ondanks decennia afwezigheid, meteen weer klikte. Tegelijk werd pijnlijk duidelijk dat dEUS zonder de blonde alleskunner langzaam is geëvolueerd van volstrekt uniek naar ‘gewoon’ een heel goede band. De Zappiaanse gekte van “Morticiachair”, het intieme kampvuurmoment “Hotellounge (Be the Death of Me)” en het allesverzengende “Let’s Get Lost” kregen merkbaar extra glans wanneer Carlens meezong of zijn bas over de melodie liet huppelen. En ja, toen de special guest 159 keer “Friday!” mocht schreeuwen tijdens “Suds & Soda” ging Lokeren zonder aarzeling in collectieve extase. Met “Roses” en “Fell Off the Floor, Man” als toegiften sloot dEUS af met wat in de annalen van het festival mag worden bijgeschreven als een beklijvende les in vaderlandse muziekgeschiedenis.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren