‘Canopy’  is een gevarieerd plaatje van onze Franstalige vrienden, die vroeger als Nestor! door het leven gingen . Een nieuwe naam  & een nieuwe frisse wind van het kwintet die hun referenties Metronomy, Klaxons, The Rapture, Friendly Fires, Morning Parade, Franz Ferdinand , Phoenix  laten vervoegen met Air, KLF en het Brusselse Telex , en het lekker door elkaar halen in de elf songs . Van alles horen we dus wel iets in die swingende  , sfeervolle songs.
Ze houden van charmante, frisse, aanstekelijke electrorock met een vleugje discokitsch , eenvoudig, treffend en origineel; postpunk, punkfunk en pop versmelten.
Ze hopen alvast op een toekomst zoals die voor Intergalactic Lovers in het afgelopen jaar was weggelegd! Een band met vele gezichten. Op die manier slalom je doorheen de afwisseling van “Late nights”, “Cinderella”, “Crooked head” , “It’s allright” , “Swans” en de instrumentale psychedelische afsluiter “Antiparos” . Maw hier is sprake van een beloftevol bandje!

Russian Red draait rond de fragiele jonge Spaanse Lourdes Hernández uit Madrid. De 26 jarige lady heeft een fijn indiepoplaatje uit , die kleur krijgt door haar (semi-akoestisch) gitaarspel, piano, een vervlogen sax, spaarzame synths, en gedragen wordt door haar warme, innemende, dromerige, heldere stem. Liefdevolle, tedere songs als “I hate you but I love you”, “Brave soldier” en “The memory is cruel”  worden afgewisseld met sfeervolle pop, “Everyday everything”, “The sun the trees” en de  titelsong, die wat meer uptempo klinkt.
Ze beweegt ergens tussen Fairground Attraction , Feist, Katie Melua, Regina Spektor en Joanna Newsom. Haar tweede cd ‘Fuerteventura’ werd opgenomen met leden van Belle & Sebastian.
Fijne ontdekking dus.

De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. We horen in hun snedige rockers en in enkele lang uitgesponnen nummers nog een flinterdunne link naar hun debuut ‘Strange house’ door de repetitieve structuur en beheerste galm, fuzz en pedaal effects.
The Horrors zijn groter geworden door die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze, psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects.
Een mistig rookgordijn zie je voor de ogen en een zwevende, brabbelende (soms) onverstaanbare galmstem van Faris Badwan zweeft erover heen …
Het vrij poppy ‘Skying’ hangt nauw samen met de vorige cd ‘Primary colours’, een vrij logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden.
Op die manier worden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen Suede, The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het garagerockende aspect is dus ook subtieler en gestroomlijnder geworden.
Broeierige, meeslepende songs horen we met “Changing the rain”, “I can see thru’ you” en “Endless blue”. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en ”Moving further way”, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound.

The Bent Moustache – een aparte groepsnaam toch, gecentraliseerd rond zanger/bassist Ajay Saggar, die z’n muzikale ervaringen als geluidsman van Dinosaur Jr, Sebadoh en Mogwai deelde met de ‘90s noisepop en The Ex avantgarde  . We komen uit op een geheel van lieflijke, explosieve, rinkelende noisepop , die prikkelt en boeit door de sprankelende, hitsende ritmes . Tja, een beetje op het oude Los Campesinos .
En ze zijn niet vies van postpunk , The Fall psychedelica , en‘80s wave om er wat fuzz en pedaaleffects aan toe te voegen , wat hen richting My Bloody Valentine shoegaze brengt . Af en toe experimenteert men met knisperende, neurotische elektronica en vervormde stemmen . Op d!ie manier krijgen we een afwisselend plaatje met o.m. de dynamiek van “Skip a breath”, “Hey mate”, “All in your hands”, “Seine meine geheime code” en de titelsong; de diverse uitstapjes die we horen op “Heavy jam”, “Loose thing now” en “Azad hind” zijn de moeite waard. Ook Simon & Garfunkel’s “The sound of silence” wordt door de mallemolen gehaald.
De zanger heeft trouwens wereldlijke roots ( Indiase ouders – opgegroeid in Kenia- in Manchester gestudeerd) .
Fijne aanbeveling!

Kennismaken met het vijftal Other  Lives van Jesse Tabish uit Oklahoma doen we met hun tweede plaat …  We lazen ergens dat ze het indierock equivalent zijn van spaghetti westerns . We kunnen deels deze mooie omschrijving beamen, die naar de ‘70s refereert van Pink Floyd en het handig linkt aan Mercury Rev, Flaming Lips, Cinematic orchestra  en Midlake. Hun sferische pop intrigeert en boeit en geeft z’n muzikale subtiliteit prijs per beluistering. Een filmisch soundtrackachtig karakter door de veelheid  aan ‘zachte’ instrumenten als piano, cello, viool, klarinet, trompet, …, die wat klassiek/bombast/barok aandoen , maar een voelbare intimiteit uitstralen . “Dust bowl III” en de titelsong vormen de tastbare zuil van de cd, die ons dompelt in een ‘neverending’ sprookjesachtige reis …

In het geheugen staan de eerste platen ‘Hold on Youngster’ , ‘We are beautiful, we are doomed’ en een paar EP’s van het septet uit Wales, Cardiff gegrift . Een fris sprankelende, energieke, zwierige, euforische ‘tong-op-de-schoenen’ indiepop, vol verrassende en onverwachtse wendingen .
‘Romance is Boring’ had al deels de huidige evolutie losgelaten, de voorspelbaarheid werd opgevangen door de songs meer diepgang te geven  en ze gelaagder te laten klinken . Ook de nieuwe cd ligt in het verlengde en wisselt af tussen uptempo nummers “By your hand”, “Songs about your girlfriend”, “The black bird, the dark slope” en de titelsong, als meer meeslepend materiaal “Life is a long time” en “Every defeat a divorce (3 lions)” . “Hate for the island” en “To tundra” zijn gematigd en sfeervoller. Onbevangen en gepassioneerd … een goede geïnspireerde plaat dus, die jeugdig enthousiasme vs rijpheid, volwassenheid, relaties en dagdagelijkse confrontatie aan elkaar rijgt!

Het Noorse collectief Casiokids is toe aan de tweede cd en krijgen hier nu de verdiende airplay. Ze brengen stemmige, dromerige, loungy, aanstekelijke synthpop, die niet vies is van punkfunk, psychedelica en discokitsch. De band heeft connecties met artiesten van hun eigen land als The whitest boy alive  en Röyksopp , maar zit graag in hetzelfde schuitje van Hot Chip, LCD Soundsystem, !!!, The Rapture en Of Montréal.
Een hoop elektronica en synths en een dromerige, zweverige, zalvende zang sieren de songs en af toe worden de dansspieren aangesproken zoals op “Kaskaden” . Een luchtige, opgewekte sound en een hypnotiserende trance trachten ze te verwezenlijken. Met zes zijn ze, die door de repetitieve ritmes, de  opbouwende groove en de vermakelijke percussie en synths iedereen in de juiste vibe en stemming brengen om er live een leuke, gezellige, dansbare boel van te maken en de songs te laten exploderen. Mooie ontdekking …

Trixie is de Amerikaans/Belgische dochter van wijlen Chris Whitley , een sing/songwriter binnen de bluesroots/americana. Een paar opmerkelijke platen als ‘Living with the law’, ‘Din of ecstacy’ en ‘Terra incognita’ sierden z’n werk. Hij pendelde tussen New York en België. Met z’n vrouw Hélène Gevaert had hij een dochter Trixie , die net als haar vader de muzikale microbe in het bloed had . Na de scheiding van haar ouders , ging ook zij heen en weer tussen Gent en New York. Ze werd een multi-instrumentaliste, die piano, gitaar en drums onder de knie had . Al op jonge leeftijd kon ze haar talent tentoon spreiden .
Eerder het jaar maakte ze nog deel uit van Daniel Lanois’ Black Dub en ze verdiende al haar strepen in samenwerkingen met Meshelle Ndegocello, Marc Ribot, Brian Blade en Robert Plant . Ze zijn allemaal te vinden voor haar aparte;  indringende, doorleefde, emotionele soulfulle stem , meeslepend, rauw en elegant .

Met de kerst- en nieuwjaarsdagen verblijft ze een tijdje in Europa en in België bij haar familie. En dan neemt ze de gelegenheid te baat voor enkele gigs …  Een ideale kans om de getalenteerde jonge blonde 24 jarige artieste aan het werk te zien; in Antwerpen, Oostende en met het nieuwe jaar in de Handelsbeurs, nog voor de release van haar eerste studioplaat …
Ook vanavond tijdens de soort tryout , was de unieke locatie in Oostende uitverkocht om de dame solo aan het werk te zien . Een intiem clubsfeertje drong zich op. Ze zat ietwat verscholen op het podium achter haar piano, met de lampedeires, kandelaars en een bloemengordijn. Verder wisselde ze  nog af op akoestische en elektrische gitaar. En ze voelt nog steeds aan, als ze hier is, dat er een gezonde dosis spanning en stress heerst …
Overwegend hadden we een rustige , ingenomen, intieme set die af en toe wat meer rauwe energie ademde en vaart of kracht voorzag in het materiaal. Op die manier waren we onder de indruk van o.m. songs als “I’ breathe you in my dreams” en “I’d rather go blind” van de frêle jongedame . Een paar stukjes van de te verschijnen plaat kwamen vanavond te berde .
Ze pakte in de bis uit met gevoelige ballads , “Strong blood” en “Undress your name” die door stiltes extra beladen klonken . Puur oprecht, innemend , pakkend en charmant.

Gesmolten waren we in de uur durende set. Ongekunsteld en treffend  … Met op de achtergrond het klotsende water van het ‘zei-tjen’ en de fonkelende sterretjes  … Merry Xmas Mrs Whitley … En haar brede glimlach was in ons geheugen gegrift …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vrijstraat-o-oostende/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge ism Jong Oostende (ikv Fete d’Hiver)

Drie man uit Chicago leveren een interessante postrockplaat … een filmisch donker, grauw landschap wordt voorgeschoteld. Inderdaad, invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op z’n plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten . Een verwoestende dreiging, destructie en schoonheid schuilt in de zes songs en ze eindigen zelfs op dromerige wijze “Praise be man” (met zang ) .
We houden van hun  tour de force op “309”, “Mladek” en “Atackla” , die direct en ‘in your face’  klinken, de volumeknop openzetten en een ‘wall of sound’ produceren . Boeiend en intrigerend, met minder rustpunten en methmetal zoals op de voorgaande cd . Een organisch broeierig, intens , bezwerend geluid creëren ze, met de niet-geijkte hard-zacht trucs, die kippenvelmomenten opleveren, zonder echt pompeus te zijn!

Justice , Gaspard Angé en Xavier de Rosnay, gaven de dance een paar jaar terug een bepalende push . Een harde , pompende melodieuze electrorave knalde en raasde door de boxen . Een nieuwe wind binnen de elektronica  dus, samen met Digitalism en Simian Mobile Disco. The Bloody Beetroots en een rits anderen volgden onder meer.
Justice had een eigen handelsmerk … een verlicht kruis, twee ongeschoren heren, zonnebrillen en zwarte leren jekkers. “Dance”, “Stress”, “Tthhee Ppaarrttyy” waren alvast al een paar danskrakers .
De opvolger klinkt iets anders ; rauwe, ronkende  elektronica, electro, behoorlijk wat Franse house op z’n Daft Punks met Air psychedelische soundscapes en een ‘70s(prog) (wave) rockreferentie.
Beeldrijk en een ideale soundtrack voor allerhande computergames, oude Franse films op z’n Louis de Funes’  razende citroenauto’s en hyperkinetische tekenfilms . ‘Jerry was a race car driver’ is de ideale synthese om de tweede langverwachte cd van het Franse electro ravende duo te omschrijven .
We horen behoorlijk wat bekende tunes, o.m. van Queen, The Cure in songs als “Civilization”, “Canon” , “Parade” en “New lands” . De titelsong vormt alvast het kroonstuk en benadert het sterkst hun peetvaders Daft Punk … Justicerock deel II is aangebroken …