Sinner's Day was aan zijn vijfde editie toe, maar 2018 is toch ook een bijzonder jaar wegens het vieren van veertig jaar new-wave. Een muziekstijl ontstond medio 1978 - toen ondertekende een prille tiener was van 13 en zich prompt wentelde in de opkomende post-punk en punk opleving.
Zonder meer is Sinner's day dan ook de ultieme nostalgie trip voor de punk en new wave liefhebber. Deze keer ging alles door in de Limburghal te Genk. Een locatie waar circa 5000 fans werden verwacht. De zaal stond, zeker later in de avond, dan ook enorm goed gevuld. Op zich was het goed gevonden als dat ene podium, met enkel Belgische kleppers, was afgelopen,  de band op het podium daarnaast kon beginnen. Op die manier kon je geen enkel optreden missen.
Helaas enkele kanttekeningen … Er was wel een zit tribune voorzien, maar die bleek een beetje pover voor zo een massa op te vangen waardoor weinig ruimte overbleef om te even bij te praten of tot rust te komen, rekening houdende dat je daar toch van rond de middag tot de vroege uurtjes in de nacht vertoefde. Twee kassa’s waren er van drankbonnetjes, aan diezelfde kassa moest je ook een plasbandje kopen, dat zorgde voor een heel lange rij om aan te schuiven. Er was ook maar één drankbar voorzien, en een pover uitziend eetstandje of twee. Ook gingen de lichten amper aan, waardoor het soms tasten was in het donker. Bij drukke momenten was het zelfs ongezellig druk.
Niet getreurd, de prestaties van de bands op de podia zalven het. We waren naar Sinner's day afgezakt voor de muzikale omlijsting en zagen zestien acts die het  beste van zichzelf gaven. Ze zorgden voor het ene na het andere wervelende punk en new-wave feest, dat aan je ribben kleeft , én ook wij ons prompt weer die zestienjarige puber voelden …

O Veux (***1/2) mocht de vijfde editie met een knal openen. O Veux is een postpunk/coldwaveband uit de jaren 80. Net als sommige tijdsgenoten werd de band eerder bekend in 'underground' middens. Maar bouwde daar wel een ijzersterke live reputatie op. De band verbindt verschroeiende harde post-punk met streepjes theateraal vertoon. Het oog wil namelijk ook wat. Een bevallige danseres mocht zorgen voor een oogstrelende start van de dag. Gerugsteund door muzikanten die mokerslagen uitdelen, en zorgen voor de eerste KO op punten, door stevige uppercuts die in je gezicht tot ontploffing komen. O Veux bracht een eerste oorgasme van de dag, en voegt daar het nodig visueel vertoon aan toe, waardoor al vrij vlug het dak er afgaat.

Goed begonnen is half gewonnen. Claw Boys Claw (*****) voegt er een paar schepjes aan toe. De Nederlandse Garagepunk band timmert reeds sinds 1983 aan de weg en blijkt zelfs uit te groeien tot één van de meest verrassende acts op Sinner's day. Peter te Bos, ondertussen reeds 68 jaar jong, blijkt niet alleen een charismatische klasse entertainer, de man is nog steeds enorm goed bij stem.
Claw Boys Claw brengt bovendien een eigenzinnige set, waar eigenlijk de hits min of meer ontbreken. De band komt daar echter gewoon mee weg, net door op een zodanig gedreven en energieke wijze te werk te gaan. Bovendien waren we diep onder de indruk van menig gitaar solo en de haren op onze armen kwamen recht te staan van diep innerlijk genot. Echter is het de bijzonder charismatische houding van Peter dat ons nog het meest over de streep trekt. De man spreekt zijn publiek aan en gaat hen zelfs opzoeken in de zaal.
Kortom: Claw Boys Clow brengt een totaalspektakel schipperend tussen aanstekelijke garagepunk en gezapig entertainment, waar geen speld valt tussen te krijgen. Dit optreden groeide dan ook uit tot één van de hoogtepunten van deze Sinner's day.

Marcel Vanthilt (****) die het eerste deel van de avond ook de introducties van de band op zich nam, op zijn eigen humoristische wijze, stelde ook zichzelf voor. Met eveneens een kwinkslag. Waardoor hij prompt een glimlach op ons gezicht tovert. Ook wat de muziek betreft grasduint Vanthilt in zijn rijkelijke verleden, met die kwinkslagen , tonnen humor en zelfrelativering. Maar vooral laat hij zich omringen door klasse muzikanten, en ontpopt zich nog maar eens tot een charismatische klasse entertainer, zoals we dat ondertussen van de man al lang gewoon zijn.

Tijd voor een potje 'old school 'punk. GBH (****) hoeven we eigenlijk niet meer voor te stellen. De band timmert sinds 1978 aan de weg, en is één van de pioniers van het street punk gebeuren, ook bekend onder de naam UK82, eind jaren '70 tot begin jaren '80 in UK. De heren stralen anno 2018 nog even veel punk attitude uit als in die jaren '80. Dat merken we al vrij snel, als Colin Abrahil je letterlijk bij de strot grijpt, en je voortdurend een spiegel voorhoudt.
Want ook anno 2018 moeten nog heilige huisjes worden omver gegooid. Zeker weten! GBH gaat in een razend snel tempo over de hoofden heen, en laat geen spaander geheel van de zaal. Dat alles diezelfde lijn uitgaat, het stoort allerminst. Want daar draait het nu eenmaal om bij echte punk. De aanhoorder meerdere mokerslagen in het gezicht uitdelen, tot je niet meer recht komt tot al die verdomde heilige huisjes daadwerkelijk zijn gesneuveld.
Kortom: Ook al levert GBH eigenlijk een routineklus af,  de band staat nog steeds als een huis, en hebben een attitude waardoor ook wij punk fan zijn geworden. En dat is na veertig jaar in nagenoeg de originele line-up toch een ijzersterke prestatie.

Een brok Belgische punk en aanverwante geschiedenis? Zo stonden er toch meerdere op het podium. Ook De Brassers (****) slepen heel wat levenservaring met zich mee. De band speelt bovendien een thuismatch, ze zijn in Limburg wel heel bekend. En leggen de lat dus prompt een paar meters hoger. Het extra leuke aan een band als De Brassers is dat ze hun songs vaak brengen in de Nederlandse taal. Waardoor de afstand tussen publiek en band nog verkleint. De heren hebben er duidelijk zin in, en gaan op een verschroeiend tempo tekeer op het podium, om die thuismatch zeker en vast te winnen op punten.
Meer nog De Brassers bewijzen dat jarenlange ervaring in het vak - de band bestaat ondertussen circa veertig jaar - niet hoeft te resulteren in een flauwe routine klus. Wel integendeel.
Er zouden zo nog zulke bands op het podium staan op deze festivaldag, maar De Brassers gaven alvast het goede voorbeeld. Waarvoor onze dank!

Van de Engelse Pioniers van Industrial muziek uit de jaren '80, Cabaret voltaire (***) blijft enkel nog één lid over. Richard H Kirk. De multi-instrumentalist maakt gebruik van beelden en elektronische samples op het podium. Met andere woorden krijgen we een veredelde DJ act voorgeschoteld, die zeker niet zo misstaan op menig new wave feest, gezien de songs, zo typisch uit die periode, uit de boxen knallen. Maar bij een live performance verwacht je toch iets meer dan een combinatie van beelden op het scherm en dansbare beats die op je afkomen. Tenzij dat is voor een afterparty op het einde van de avond. Daardoor bleek dit concert eigenlijk de perfecte gelegenheid voor het publiek om in de wandelgangen even te gaan keuvelen over koetjes en kalfjes, met een frisse pint in de hand, gebruik makende van die toch wel heel aanstekelijke beats als achtergrond muziek. Want dat was dit optreden van Cabaret Voltaire - of wat er van overblijft - uiteindelijk een beetje.

Wat een verschil met de kort en bondige performance van Cocaine Piss (****). Ondanks de chaotische aanpak, waarop de band vanaf de eerste noot uithaalt, valt me telkens op wat voor een top muzikanten daar op het podium staan. Want binnen diezelfde chaos hoor je gitaar riffs die wel degelijk aan de ribben kleven, en drum salvo's die aanvoelen alsof je hersenpan wordt ingeslagen. Echter het meest in het oog springende - letterlijk - element binnen Cocaine Piss is de hyperkinetische frontvrouw Aurélie Poppins, die ook nu weer tekeer gaat alsof ze waanzinnig is geworden. Dit allemaal met de nodige kwinkslagen en tonnen humor uiteraard. Kortom:  Cocaine Piss is een punk band die vooral een wervelend feest wil bouwen, en dat ook doet. Naar goede gewoonte gaat Poppins dat publiek weer eens letterlijk opzoeken, op het einde van de set. Kort en krachtig, wild tekeer gaan, waarna de band je totaal verweesd achterlaat.

Meer gestroomlijnd gaat het eraan toe bij Fischer-Z (****1/2) onder leiding van John Watts. Ondanks dat technisch hoogstaand vernuft straalt Watts echter enorm veel spelplezier uit, er kan links en rechts wel meerdere keren een kwinkslag af. Je voelt aan dat Fischer-Z er zin in heeft, ze spelen eigenlijk een soort thuismatch omdat ze graag naar ons land afzakken. Het publiek reageert heel enthousiast, en ook dit heeft uiteraard zijn uitwerking op de band op het podium zelf, die prompt de lat wat hoger legt, en alle registers open trekt.
Fischer-Z gaat al wat jaartjes mee, maar levert daarom totaal geen routineklus af. Dat spelplezier dat door de boxen loeit in het begin, daarop wordt verder gebouwd tot een climax, die eindigt in enkele gekende hits van de band. Zoals “So Long” en “Marlies” dat bij de aanwezigen op heel wat bijval kan rekenen. Maar eigenlijk heeft Fischer-Z die hits niet nodig om ons, en de vele aanwezigen in de zaal, te overtuigen. De handen gingen van begin tot einde de lucht in tot ver naar achter.
Kortom: Fischer-Z doet zonder moeite iedereen uit zijn hand eten. En dat is de verdienste van een charmante frontman, die voortdurend zijn publiek aanspreekt en met zijn bijzondere stem je telkens opnieuw raakt. Maar hij laat  zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die tovenaars met klanken blijken te zijn. Klasse komt altijd boven drijven, en dat is bij Fischer-Z anno 2018 nog steeds het geval.

In de coulissen stonden de heren van Funeral Dress (****) lekker mee te deinen op de tonen van Fischer-Z. De heren hadden er dus duidelijk zin in. De band speelt voorlopig zijn laatste show, maar brengt nieuw werk uit en zal later terug van zich laten horen. Funeral dress trekt dan ook alle registers compleet open. Vanaf de eerst tot de laatste noot wordt de lat zowel vocaal als instrumentaal hoog gelegd. Meermaals valt ons op dat ondanks dat de songs als een wervelwind over je hoofd heen waaien. De band bestaat één voor één uit topmuzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn. De frontman schreeuwt zijn woede uit, en beweegt over het podium alsof hij elk moment je strot gaat in rammen. Nochtans is Dirk één van de meest sympathieke punkers die wij kennen. Op dat podium echter laat hij zijn demonen op het publiek los, houdt hen een spiegel voor , en laat de aanwezigen uiteindelijk een bont feest bouwen op de meezinger “Party On, Party On”. Over contrasten gesproken.
Kortom: Funeral Dress bewijst dat anno 2018 - ondanks dat vele potentiële opvolgers op de poort staan te bonken - de houdbaarheidsdatum nog niet is overschreden. Integendeel zelfs. Live deelt de band nog steeds de ene mokerslag na de andere uit, waardoor elk heilig huisje prompt sneuvelt. Funeral Dress bracht in het verleden punk zoals dat moet zijn, en doet dat nog steeds. Benieuwd naar het nieuwe werk in de nabije toekomst. Want daarmee bewijst de band dat ze niet blijven stilstaan, maar blijft verder evolueren. Daar kunnen we alleen maar heel blij mee zijn.

Gang of Four (****) is een legendarische Britse post-punk band die wellicht nooit echt commercieel succes heeft gekend, maar wel een inspiratie bron blijkt te zijn voor succesvolle band als The Rapture, Liars, Bloc Party en Franz Ferdinand. De band ontstond in 1977 en heeft dus zijn stempel gedrukt op dat post-punk gebeuren. Geen wonder dat de enthousiaste zaal overvol stond voor deze levende legendes. De band gaat aan een verschroeiend tempo tekeer, waarbij de frontman zich gedraagt als een olifant in een porseleinwinkel. Het lijkt wel alsof hij elk moment alles kort en klein gaat slaan. Gerugsteund door muzikanten die al even wild om zich heen slaan, ontstaat een wervelend post-punk feestje zoals je dat zelden meemaakt.
Conclusie: Gang of Four bewijst met brio waarom ze zo hoog worden aangeprezen als iconen van het genre, door een perfecte set neer te zetten waardoor geen spaander geheel blijft van het podium en de zaal.

En toch legt Red Zebra (*****) de lat zelfs nog hoger. Ze zijn vol lof  over een Gang of Four, die ze ook zien als één van hun inspiratiebronnen, Een beweeglijke, minzame en spraakzame frontman krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Niet alleen beschikt hij over een stem als een kanon. Zijn charismatische uitstraling en bewegingen zijn eveneens een streling voor het oog. Bovendien mogen we een pluim steken op de muzikanten binnen deze band. Meermaals voelen we koude rillingen over onze rug lopen bij meesterlijke riffs en drum salvo's. Het is toch de frontman, die het publiek zelfs letterlijk gaat op zoeken, die de meeste aandacht ongewild naar zich toetrekt. Met in eerste instantie een tot de verbeelding sprekend hoofddeksel op z’n hoofd; hij weet telkens dat publiek op te jutten. Er ontstaat voor het eerst een wervelende mosh pit, als in de hoogdagen van de post-punk.
Besluit: De gedoodverfde opvolgers van Red Zebra staan reeds klaar om de rol over te nemen, maar de band bewijst zelf nog over voldoende vuurkracht te beschikken om de zelf boel compleet te doen ontploffen. En hoe!

Eerlijk gezegd, de reden waarom ondertekende is afgezakt naar Sinner's Day is John Cale & band (*****). Naast David Bowie, Roxy Music en The Cure zijn Velvet Underground één van de bands geweest die mijn muzikale smaken vorm hebben gegeven. Met op kop de indrukwekkende inbreng van Lou Reed en John Cale zijn piano virtuositeit. De man is ondertussen 76 - dezelfde leeftijd van mijn moeder. Fysiek zie je dat ook, als hij moeizaam van zijn piano naar gitaar verhuist. Aan zijn beminnelijke, zachtmoedige en warme stem is echter niets veranderd. Dat Cale vooral als pianist naam en faam heeft gemaakt, bewijst hij voortdurend. Ook al wordt de man gerugsteund door muzikanten die hem perfect aanvullen, het zijn de intensieve piano klanken met oog voor experimenteren en improviseren, dat ons koude rillingen bezorgt en doet vertoeven in heel andere oorden.
Meer nog, we vergeven het hem dat hij in de hele set ons amper aanspreekt. John Cale laat de muziek voor zich spreken, en die raakt u op een zodanig bevreemdende maar deugddoende wijze zoals enkel een band als Velvet Underground dat kon. Sinds 1969 is ook op dat vlak nog niet veel veranderd, want ook anno 2018 blijkt dat nog steeds het geval te zijn. Eens bevangen door de walmen die hij over je hoofd heen jaagt op deze intensieve wijze, is geen terugkeer meer mogelijk. Zoals bij het magistrale “Heroin”, dat ons een krop in de keel bezorgde. Stil werden we er niet van, maar een traan wegpinken bij zoveel virtuositeit dat de man anno 2018 nog steeds tentoon spreidt? Dat weer wel. Diep onder de indruk van zoveel intensief genot moesten we ons toch even neerzetten om te bekomen.

Maar niet voor lang .. want Whispering Sons (*****), werden naar voor geroepen als de jongste gasten op de affiche , samen met een Cocaine Piss. Ze bleken aanvankelijk een beetje zenuwachtig om te moeten spelen voor zo een doorsnee punk tot new wave publiek. En zeker in zo grote getale. Het gemeende, warme applaus dat de band kreeg net voor ze het podium betraden, heeft ervoor gezorgd dat die zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zonder meer zien we een band die meer dan ooit zelfverzekerd op het podium staat, en de ene meeslepende post punk parel na de andere uit zijn mouw schudt. Daarbij zijn we voortdurend onder de indruk van de virtuositeit van de muzikanten, waarbij de keyboards de songs naar een andere dimensie doorverwijst. Het is echter de heel beweeelijke frontvrouw die met haar wat vreemd aanvoelende stem je in vervoering brengt, eens u zich gewillig laat hypnotiseren. Besluit: Whispering Sons zet de puntjes op de 'i', dat deden ze dit jaar eigenlijk al met een sprankelend debuut. Ook live zet de band nog maar een paar stappen voorwaarts naar eeuwige roem. Het publiek smulde met volle teugen van zoveel innerlijke schoonheid, dat aan de ribben kleeft. En ook wij bleven diep onder de indruk achter, en pinkten nog maar eens een traan weg.

Het album ' Kick Out The Jams' van MC5 was - en is dat nog steeds - in 1968 een mijlpaal. De band wordt gezien als één van de belangrijkste punk/hardcore bands die ooit hebben bestaan. Hun invloed is door dat debuut alleen al immens groot. Om het vijftig jarig bestaan van die plaat te vieren werd MC50 (****) opgericht. We citeren: ‘MC50 is de supergroep rond protopunk legende Wayne Kramer, die het 50-jarige bestaan van zijn befaamde ‘Kick Out The Jams' viert. Spelen met hem mee: Soundgarden gitarist Kim Thayil, Faith No More bassist Billy Gould, Fugazi drummer Brendan Canty en Marcus Durant, frontman van Zen Guerilla."
De band raast als een wilde horde bloedhonden over de hoofden heen, maar laat ook niet na de nodige humor daar aan toe te voegen. De spraakzame Kramer verwelkomt zijn bandleden, en spreekt zijn waardering uit voor zijn publiek en entourage. Ook dat siert hem. Gelukkig blijft die punk attitude daarbij nog stevig overeind staan. Waardoor het omver stampen van Heilige huisjes weer kan beginnen. Alsof het terug 1968 is - de beweegreden van wat toen leefde is echter nu nog steeds relevant - grijpt MC50 zijn publiek bij de strot en schudt je helemaal door elkaar tot je de aandrang voelt dat systeem omver te gaan werpen. Niet morgen, maar nu! De fans gaan gewillig op die uitnodiging in, en slaan al even wild om zich heen. Waaruit we kunnen besluiten, dat MC50 na al die jaren, in de geest van MC5, nog steeds erin slaagt een menigte op het been te brengen, om dat systeem voor eens en voor altijd omver te blazen en plat te walsen. Missie geslaagd!

Na een korte pauze pikten we nog een stukje mee van Vive La Fête (****) die de feestelijke stemming wilde verder zetten als afsluiter van het Belgische podium, en daardoor de tijd  uit het oog waren verloren. Met als gevolg dat de dame en heren een tiental minuten langer op dat podium stonden dan gepland. De band had enorm veel plezier op het podium en straalt dan ook een hoge dosis spelplezier uit. De dansschoenen werden nog maar eens aangetrokken, en mensen dansten op de aanstekelijke songs Met onze excuses naar de klasse muzikanten toe, hun inbreng binnen het geheel, is uiteraard minstens even belangrijk.
Maar de kers op de taart binnen Vive La Fête is de sensueel voortbewegende frontvrouw, die over een stem beschikt die aanvoelt als een warm deken in de weemoedige naklanken. Ze trekt alle registers vocaal open, waardoor ze als een demonische vamp je dreigt te verscheuren. Er zit zoveel uiteenlopende emoties binnen haar stem en uistraling, waardoor je eens gehypnotiseerd, je gewillig laat meevoeren in haar sprookjesachtige wereld. En dat is wat Vive La Fête dus feitelijk doet, je bedwelmen en betoveren waardoor je als een gewillige slaaf zweeft over de dansvloer, tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft.

Afterparty Dj Wildhoney lieten we in ieder geval aan ons voorbij gaan wegens het late uur, met de nog circa 127 km huiswaarts. Echter Wolfgang Flür (ex-Kraftwerk) (***1/2) wilden we toch even aan het werk zien. De set van Wolfgang is eigenlijk gewoon een veredelde Kraftwerk set , met andere techno muziek; beelden van Kaftwerk waren op het scherm te zien. Wolfgang wuift naar zijn publiek en spreekt hen aan. Bovendien brengt hij een eigenzinnige versie van Kraftwerk en andere songs; deze worden weer tot leven gewekt binnen een eventueel andere omkadering. De dansschoenen nog maar eens aantrekken was daarbij een must. Wie nog wat energie over had, ging daar dan ook gewillig op in.
Wijzelf besloten, na een best vermoeiende maar fijne festivaldag, huiswaarts te keren, terwijl de dreunende beats van Wolfgang de zaal op zijn grondvesten deed daveren.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/118
Organisatie: Sinner’s Day Festival (Star Events)

Sinner's Day Festival 2018 - Nostalgietripje voor de punk en new-waver
Sinner's Day Festival 2018
Limburghal
Genk
2018-12-01
Erik Vandamme

Begin jaren tachtig was de jazz, r'n'b, Soul en Gospel band Carmel (****1/2), ofwel Carmel McCourt, bassist Jim Parris en drummer Gerry Darby, redelijk populair. Als grote voorbeelden haalt Carmel artiesten aan als Ben E. King, Percy Sledge maar vooral Aretha Franklin. En dat was ook te merken aan haar performance op o.a. Torhout/Werchter 1988 en op Via Rock 1993 toen we Carmel op beide evenementen zagen.
Nostalgie trips zijn altijd een beetje een risicovolle onderneming. Zo zorgde de doortocht van die andere jaren '80 icoon Paul Young in Sint-Niklaas voor erg uiteenlopende reacties. De Casino, Sint-Niklaas was goed vol gelopen voor dit optreden van een Jazz/R&B/soul diva die wellicht de meeste aandacht naar haar toe trekt, maar haar bandleden en publiek met zoveel liefde omarmt, dat het eerder het totaalplaatje is dat ons over de streep trekt.

Dat laatste blijkt al vanaf de eerste song op de setlist. Carmel gooit haar wonderbaarlijke en heldere stem in de strijd, maar zet ook een stap opzij - vaak letterlijk - om haar muzikanten de kans te geven de ene solo na de andere uit hun mouw te schudden. Zo waren we danig onder de indruk van de piano virtuoos die de klavieren streelde , of de talentvolle achtergrond zangeres, die een stapje naar voren zette. Met dank aan een frontvrouw die deze dame deed stralen op dat podium. Ook de drummer van dienst mocht regelmatig tot het oneindige improviseren, gerugsteund door een saxofonist die de ene warme klank na de ander uit zijn instrument tovert. Als kers op de taart mogen natuurlijk gitaar en basklanken niet ontbreken.
Om maar te zeggen, als een top artiest zijn of haar muzikanten de vrijheid geeft om zich volledig te ontplooien , dan ontstaat er een magie die je zelden tegen komt.
Hoe groot die liefde is bleek toen Carmel verjaardagwensen in ontvangst mocht nemen van haar band. Ze mag vandaag - zaterdag 24 november - namelijk 60 kaarsjes uitblazen. Ook het publiek reageerde wild enthousiast. Het enthousiasme van de fans en de band op het podium werkte trouwens als een rode lap op een stier, en ook dat siert een artieste als Carmel. Ze ontving dat warme applaus van band en publiek met enorm veel liefde, en legt de lat prompt nog hoger om uiteindelijk alles in de strijd te gooien om de fans een perfecte avond voor te schotelen waardoor ze met een gelukzalig gevoel vanbinnen de zaal verlaten.
Ondanks de status geen routineklus af te leveren, maar alle registers open te gooien en een kinderlijke spontaniteit uit te stralen als een jonge wolf in het vak? Daarvoor krijgt Carmel dan ook een sterretje meer in onze eindafrekening.

Besluit: Carmel grasduint in haar volledige oeuvre , een kleine twee uur lang. Dat sommige nummers vrij lang worden uitgesponnen mede door muzikanten die tot het oneindige improviseren stoort daarbij totaal niet. Bovendien is Carmel nog steeds heel goed bij stem, en straalt een charisma en spelplezier uit als een jong veulentje in het vak, met de ervaring van een jazz en soul diva zoals haar grote voorbeeld Aretha Franklin.
Tijdens het door het publiek meegebrulde “More, More” bleef het publiek roepen om meer. Waarna de voltallige band tot twee keer toe een bisnummer bracht. Ik was met niet al te hoge verwachtingen vertrokken richting Sint-Niklaas, dat geef ik eerlijk toe. Maar Carmel bezorgde mij en alle aanwezigen een top avondje dat aan de ribben blijft kleven. Niet door veel show vertoon, maar door op een eenvoudige , spontane wijze ons hart diep te raken. Aan de reacties van het publiek te horen tijdens en na het concert, was ik niet de enige die met een brede glimlach huiswaarts keerde. Soms kunnen nostalgie trips wel degelijk geslaagd zijn.

(Foto Carmel: Sven Dullaert)

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Sweeping Death is een Duitse progressieve metal band die sinds 2012 onder de naam Order of Priority aan de weg timmert. Medio 2016 werd de naam dus veranderd in Sweeping Death. Dit resulteert in de single “Die for Metal” en de EP “Astoria”. Over die laatste schreven we
'Sweeping Death verleggen grenzen binnen een uiteenlopend pakket van metal muziekstijlen. Gaande van de 'power' van powermetal, over de technisch hoogstaande uitspattingen van zogenaamde 'epic' metal gaan Sweeping Death telkens, zonder enig probleem, over naar Thrash Metal in zijn meest pure zin. Om daarbovenop ook nog eens het soort heavy metal naar voor te brengen, zoals alleen de groten op aarde dit kunnen. Deze EP 'Astoria' is het soort visitekaartje dat ons vol verwachting doet uitzien naar de toekomst.’
'In Lucid' is het eigenlijke debuut. Een veelkleurige tot veelzijdige schijf, die vooral instrumentaal bekeken ons compleet van onze sokkel blaast.
We hadden het op de EP al gemerkt. Binnen het progressieve metal en aanverwante is deze Duitse band best een te ontdekken parel die je niet aan jou mag laten voorbij gaan. De band bestaat uit één voor één top muzikanten, die riffs en drum salvo's uit hun instrumenten toveren waarbij grenzen worden verlegd. Telkens bezorgen die koude rillingen, adrenalinestoten , een ware krop in de keel. Niets wordt aan het toeval overgelaten, vanaf die eerste energieke song “Blues Funeral”, voorafgegaan aan een heel aanstekelijk klinkende intro “Eulogue”, zijn we vertrokken voor een bijzonder epische trip.
De vocale inbreng zorgt dan weer voor een psychedelische tongval, waardoor je onder hypnose wordt gebracht. Luister maar naar het lang uitgesponnen, circa tien minuten lange epos, “Suicide of a Chiromantist”. En je hoort een buitgewoon getalenteerd gezelschap dat vooral goed heeft geluisterd naar de jaren '70 bands maar eveneens met beide voeten in het heden staan. De band weet trouwens een zodanig uitgebreide pallet aan stijlen, en stijlbreuken naar voor te brengen dat hen in een hokje duwen, de band tekort doen is.
Episch metal is nog de beste omschrijving als je door duivelse riffs bij “Resonanz”, "Antitecture” tot magische afsluiters “Lucid Sin” - circa zeven minuten riff plezier - en “Stratus” weer eens door elkaar wordt geschud. Als de band toch een grens verlegt, dan is het in het toveren van veelkleurige riffs en riffs die snijden als vlijmscherpe scheermesjes in je vege lijf.
Besluit: De gitaarliefhebber, die houdt van lang uitgesponnen solo's, kan deze plaat uiteindelijk zonder daarover te hoeven nadenken, aanschaffen. Je zult niet ontgoocheld worden, want elke song is een bommetje boordevol aanstekelijke potjes oorgasme voor de doorsnee liefhebber van het instrument gitaar. Zonder afbreuk te doen aan de bijzondere vocale inbreng van een frontman die wat stem betreft wat doet denken aan heavy metal grootheden uit de jaren '80. Eveneens de drumpartijen klinken als stevige mokerslagen. Maar de band blinkt dus het meest uit in dat prachtige instrument de gitaar. Waarin deze heren meesters zijn, die bovendien totaal niet moeten onderdoen voor de zogenaamde grootheden binnen de gitaristen. Integendeel zelfs.

Tracklist: Eulogue (1:08) - Blues Funeral (5:41) - Horror Infernal (4:11) - Suicide of a Chiromantist (9:53) - Purpose (3:37) - Resonanz (6:09) - Antitecture (4:25) - Lucid Sin (7:47) - Stratus (5:59)

We kijken vaak te weinig over de taalgrens, want daar is best wat moois te ontdekken. Ook visa versa is dat helaas nog steeds het geval. Nochtans gooien bands als BB Brunes, It it Anita, Cocaine Piss tot Girls in Hawaii in het Franse en in het Brusselse heel hoge ogen. Sommige breken wel door in Vlaanderen, maar vaak is de impact iets minder. Het hoe en waarom ontgaat ons al veel jaren.
Dit terzijde stellen we een gloednieuwe Indie Pop parel aan u voor: Fabiola. We legden ons oor te luisteren naar het aanstekelijke schijfje 'Check My Spleen' en horen een band die uiteenlopende aanstekelijke muziekstijlen aan elkaar rijgt alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Deze band het label' Indie' opkleven is hen dan ook enorm tekort doen.
Van het dansbare “Faillure”, waar alle registers worden open gegooid, naar het weemoedige “St. Servais” tot het kleurrijke “Shit (is coming back)”. Telkens weet de band nieuwe wegen in te slaan, waardoor je inderdaad geen muziekstijl kunt kleven op Fabiola. De gevarieerde aankleding en het aanspreken van al even uiteenlopende emoties is belangrijk.
Fabiola trekt ons over de streep?, jawel ook al wordt daarbij helaas iets te nadrukkelijk binnen die lijntjes gekleurd, en klinkt alles nogal braaf en zo toegankelijk mogelijk. Tegen schenen schoppen en heilige huisjes omver duwen is er dus niet bij. Fabiola moet het hebben van fijne pop deuntjes die in je hoofd blijven hangen, en die je lekker mee neuriet in je huiskamer. Daar is op zich uiteraard nooit iets mis mee, maar wij houden toch van een meer avontuurlijke aanpak.
De aanstekelijkheid combineert Fabiola met sausjes melancholie. Daardoor kan dus vooral een ruim publiek aan pop en indie liefhebbers worden aangesproken. Ergens raken sommige songs een gevoelige snaar. Zoals “Kingdom”, “Robert Palmer” - een ode aan de zanger zelf?- een open vraag die we graag zouden zien beantwoord worden. Of “Betty”. Een opvallend lekker fleurige song die je enerzijds een traantje doet wegpinken maar vooral enorm veel positieve energie bevat waardoor je danst inn het malse gras.
Afsluiten doet Fabiola met een best weemoedig “Bottom of the well” dat je in eerste instantie een krop in de keel bezorgt, in hoge mate door die glasheldere en breekbare vocalen. En verder mondt het uit in diezelfde aanstekelijkheid waardoor je de zon ziet schijnen achter de donkere wolken.
Besluit: Fabiola brengt met 'Check My Spleen' een best aanstekelijk schijfje uit dat enerzijds aan de ribben kleeft en anderzijds, omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid, je eerder kippenvelmomenten bezorgt. Helaas blijft de band iets teveel binnen die lijntjes kleuren, het mocht voor ons toch iets meer experimenteel of avontuurlijker zijn geweest. Maar de indie/pop liefhebber die houdt van een fleurige en kleurrijke aanpak, waardoor hij of zij de zorgen uit het leven even opzij kan zetten, zal hier niet om malen. In het verlengde van menig pop artiest die hiermee grote zalen uitverkopen, voorspellen we Fabiola dan ook een gouden toekomst, ook in Vlaanderen.
Tracklist: 1.Failure 03:06 2. Break Of Dawn 03:08 3. My Bird 03:27 4. Robert Palmer 03:19 5. The Fox Of Scotland 02:45 6. St. Servais 03:54 7. Kingdom 03:34 8. Shit (Is Coming Back) 02:30 9. Betty 03:37 10. Bottom Of The Well 04:52

Hoewel De Belgische band Endtime Odyssey pas in 2012 is ontstaan, hebben elk van de bandleden al heel wat ervaring opgedaan bij bands als coRPus, Io, Left Passage en Precious Stone. De band bestond oorspronkelijke uit (Lio - zang, Tobias - toetsen, Joeri - bass, Tim - gitaren & Steve - drums). Endtime Odyssey blijft door de jaren heen stevig aan de weg timmeren. Nadat Tobias de band heeft verlaten blijven de vier overgebleven leden verder werken aan een eerste full album. Uiteindelijk werd de Keyboard spot in 2017 ingevuld door Veronika. Eindelijk kwam het langverwachte debuut van Endtime Odyssey op de markt, onder eigen beheer.
Aanstekelijke refreinen, die van begin tot einde aan je ribben blijven kleven. Het is de rode draad in de songs als “Burned Up”, “Sinner’s Paradigm”, “City in decay” tot “Metal on Skin”. Door de gezapige aanpak worden geen geluidsmuren afgebroken, maar blijkt de band songs te brengen die op de dansspieren werken, maar eveneens duidelijk de gevoelige snaar raken.
Maar vooral, ondanks de wat weemoedige benadering in sommige gevallen, bezorgen de songs op de plaat je een goed gevoel vanbinnen. Het moet niet altijd duisternis pijn en oorlog zijn. Nee, Endtime Odyssey straalt dus vooral enorm veel positieve energie uit die we dezer dagen heel goed kunnen gebruiken. Maar het meest opvallende is dus dat je een band hoort waarin alle leden dezelfde kant uitkijken. Dat kan moeilijk anders als je vier jaar noest hebt gewerkt om een product af te leveren.
Elke riff, elke drumsalvo en vocale inbreng en keyboard aanslag zit zo goed in elkaar, dat je gewoon geen speld kunt tussen krijgen. Dat laatste is dus niet de verdienste van één element binnen de band, maar de kruisbestuiving tussen elk van hen , en het opvallende hoge stembereik van Lio .
Het is dus echter vooral de samensmelting tussen die instrumentale aanpak met die inderdaad wel heel bijzondere vocale aankleding dat ons het meest kan bekoren. Daardoor wordt de perfectie overschreden, telkens opnieuw en opnieuw. De best lange songs als “Metal on Skin”, “A Life of Pretence” tot de pracht van een afsluiter “Stargazer” zetten die stelling gewoon nog meer in de verf.
Besluit: Net zo als de prachtige tot de verbeelding sprekende platenhoes die je een gevoel gemoedsrust bezorgt als je door je vensterraam over de stad heen kijkt, straalt dit debuut van Endtime Odyssey dus vooral enorm veel positiviteit uit. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt op 'City in Decay' is de bijzonder aanstekelijke aankleding, die bovendien zeer gemakkelijk in het gehoor ligt. Waardoor een ruim publiek aan metal en rock liefhebbers, binnen een bovendien heel brede omkadering, kan aangesproken worden.
Deze band in het hokje progressieve metal duwen, is hen daarom eigenlijk tekort doen. Endtime Odyssey is gewoon een heel fijne rock/metal act die door zijn muziek je rock hart zal raken. Zonder meer is dit dan ook een klasse debuut, van een band die hard heeft gewerkt om eindelijk te komen waar ze moeten staan, aan de absolute top van het progressieve en aanverwante metal gebeuren, wat ons betreft.
Tracklist: Burned Up (5:02) - Sinners' Paradigm (6:19) - City in Decay (6:13) - Metal on Skin (11:48) - Essence of Time (4:36) - A Life of Pretence (6:40) - Stargazer (8:36)

Heads for the Dead is een supergroep bestaande uit leden van Wombbath , Henry Kane en Revel in Flesh. Dit duo bracht eind september zijn debuut op de markt 'Serpent's Curse'. Een death metal schijf waarbij grenzen van horror en waanzin voortdurend worden afgetast. Vernieuwend is het niet meer, maar Heads for the Dead doen het genre alle eer aan die de muziekstijl verdient. Met dit debuut slaagt Heads for the dead erin de meest huiveringwekkende beelden bij ons naar boven te laten komen, waardoor koude rillingen van pure angst voortdurend over onze rug lopen.
Vanaf de titeltrack “Serpent’s Curse” word je meegesleurd naar de meest donkere krochten van de Hel. De band bestaat uiteraard uit klasse muzikanten die hun jarenlange ervaring in de strijd gooien, maar het is de bijzonder rauwe en verschroeiende stem van frontman Ralf Hauber die ons het meest over de streep trekt. Deze klinkt huiveringwekkend, alsof hij letterlijk de demonische wezens uit de Hel oproept om iedere aanhoorder prompt te verscheuren. Sessie drummer Erik Bevenrud (Down Among the Dead Men) voegt daar de nodige vuurkracht aan toe, waardoor je hersenpan bij elke mokerslag opnieuw wordt ingeslagen. De band pint zich trouwens niet vast op enkel Death Metal. Menig traag op gang komende gitaar riff van virtuoos Jonny Pettersson blijft hangen binnen een donker doom, black metal sfeertje.
Elke song ligt op diezelfde verschroeiende, duistere en meedogenloze lijn. Songs als “Heads for the dead”, “Deep Below”, “Post Mortem Suffering” doen je in een donker bos belanden waar de demonische wezens uit het niets tevoorschijn komen en je doen baden in het angstzweet. De cover van Wolfbrigade “In Darkness You Feel No Regrets” is de perfecte afsluiter van een knappe plaat die elk beetje fan van het death Metal genre prompt in huis zou moeten halen.
Besluit: Heads For the Dead laat niets aan het toeval over en blijft op de volledige schijf rauw en verschroeiende uithalen tot je compleet murw geslagen, in een hoek van de kamer achterblijft. Nee, bijster origineel is dat allemaal niet meer. Maar dit debuut is één van het betere death metal schijven geworden, die we de laatste tijd al zijn tegen gekomen. De perfectie wordt telkens opnieuw overschreden, en de Horror beelden die door onze kop schieten , zorgen ervoor dat we uiteindelijk ook onze eigen demonen strak in de ogen kijken. Kortom, als het de bedoeling was om de perfecte soundtrack te maken van een griezelige horror film, dan is Heads for the dead door het uitbrengen van deze schijf, met brio in zijn opzet geslaagd.
Tracklist: Serpent’s Curse 04:57 - Heads for the Dead 02:25 - Deep Below 05:36 - Post Mortem Suffering 01:32 - The Awakening 05:04 - Death Calls 01:01 - Of Wrath and Vengeance 04:18 - Gate Creeper 04:11- Return to Fathomless Darkness 04:23 - In Darkness You Feel No Regrets (Wolfbrigade cover) 02:30

Death Metal
Serpent’s Curse
Heads For The Dead

 

Kijk, wij zijn voorstander van bands die durven buiten hun eigen lijntjes te kleuren. Artiesten die het avontuur opzoeken, en niet angstvallig zich blijven vastpinnen op hun oude succesformule, kunnen eveneens op onze waardering rekenen. Echo & The Bunnymen brengt een nieuwe plaat uit, die eigenlijke geen nieuwe is. 'The Stars, the Oceans & the Moon' is gewoon een eigentijdse bewerking van klassiekers die de band ooit heeft uitgebracht. Op zich niet slecht bekeken. Al is niet elke bewerking even geslaagd. We hadden bovendien liever een album gezien met gloednieuwe songs, maar als het de bedoeling is om aan te tonen dat de band wellicht nieuwe wegen wil aanboren in de toekomst, dan is Echo & the Bunnymen wel degelijk in zijn opzet geslaagd. De twee nieuwe songs die er wel opstaan: “The Somnambulist” en “How Far?” doen ons alvast het beste verhopen naar die toekomst toe. “Bring On the Dancing Horses” klinkt nog melancholischer dan voorheen. Maar het is toch een startsein voor een nostalgie trip die ons soms een wenkbrauw doet fronsen, maar ook vaak aangenaam verrast. Het is allemaal even wennen om songs waar we mee zijn opgegroeid volledig te zien worden uitgekleed, tot er haast niets meer overblijft van het origineel. Eens die luchtbel doorprikt, komt er echter vaak een gloednieuwe song boven drijven die ons naar adem doet happen. Zoals bij de magische mooie bewerking van “Lips like Sugar” het geval is. Die song klinkt plots nog sensueler dan voorheen. Ook “Rescue” verrast ons aangenaam, en wordt omgeven door walmen van weemoedigheid. Ook “Nothing Lasts Forever”, “Rust” en afsluiter “The Killing Moon” zijn zonder meer pareltjes die ergens een gevoelige snaar raken. En zo kunnen we nog even doorgaan.
Besluit: De originele songs van Echo & The Bunnymen waren een onderdeel van mijn jeugd, en hebben ervoor gezorgd dat ik postpunk fan ben geworden. Ze waren niet de enige uiteraard, maar toch. Om zulke songs helemaal uit elkaar te halen, en die in een nieuw kleedjete steken? Het is voor mij toch een beetje heiligschennis. Maar eerlijk is eerlijk. De band heeft de songs heruitgevonden, sommige zelfs verfijnd. Echter zijn het vooral de twee nieuwe songs, lekker aanstekelijke en dansbare pareltjes, die me het meest over de streep trekken. Deze beide kleppers doen hopen op een gloednieuwe plaat boordevol melancholie, dansbare en energieke uitstappen en songs die de gevoelige snaren raken.
Kortom, de fans van Echo & The Bunnymen die open staan voor vernieuwende en frisse ideeën mogen deze plaat met gerust gemoed in huis halen, het loont de moeite om daarbij even het verleden opzij te durven te zetten, en vooral te kijken naar de toekomst.

Tracklist: Bring On The Dancing Horses 04:01 - The Somnambulist 03:23 - Nothing Lasts Forever 04:10 - Lips Like Sugar 04:27 - Rescue 04:17 - Rust 05:03 - Angels & Devils 03:40 - Bedbugs & Ballyhoo 03:25 - Zimbo 04:33 - Stars Are Stars 03:30 - Seven Seas 03:43 - Ocean Rain 05:41 - The Cutter 04:23 - How Far? 04:40 - The Killing Moon 04:59

Pulverized is een uit Chili afkomstige Death Metal band die met ‘Monuments of Misanthropy’ zijn debuutalbum op de markt brengt, na 2 demo's die in 2010 en 2014 zijn uitgebracht. Het geluid van deze Chileense Death Metal band gaat de richting uit van typische Old School Death metal overgoten met een sausje van een meer moderne en technische aanpak. De basis elementen op dit debuut voegen dus eigenlijk niets nieuws toe aan het concept Death Metal, maar het zijn de subtiele neveneffecten die een enorm verschil uitmaken.
De rode draad op de plaat zijn verpletterende riffs, drumsalvo's als mokerslagen en een verschroeiende brute stem die ervoor zorgt dat poorten van de Hel moeiteloos open zwaaien. Ingrediënten die we voortdurend vinden binnen het genre death metal , maar zodanig hoogstaand gebracht dat we vanaf begin tot einde een adrenalinestoot door onze aders voelen stromen die ervoor zorgt dat we ook onze eigen demonen prompt strak in de ogen kijken. Vanaf die eerste vuurpijl “Devoción” voelt het aan alsof donkere klauwen uit de hel je de adem ontnemen, en niet meer los laten tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer terecht komt.
Het zijn echter vooral die duivelse, verschroeiende solo’s en de traag op gang komende vocale aankleding die uitmonden in een climax die recht in je vlees snijdt. Het zorgt ervoor dat 'Monuments of Misanthropy' een bijzonder meesterwerk is geworden, waar geen speld valt tussen te krijgen. Perfectie wordt zowel instrumentaal als vocaal dus telkens opnieuw overschreden, waardoor je als death metal liefhebber alvast naar de platenboer mag rennen om dit uitzonderlijke pareltje binnen te halen. U zult niet worden ontgoocheld, integendeel zelfs.
Zuid-Amerika heeft altijd wel heel bijzonder tot de verbeelding sprekende bands voortgebracht. We kunnen met een gerust gemoed deze Pulverized - die zijn naam niet heeft gestolen - hieraan toevoegen. Ook al ligt alles in een gekende lijn, songs als “Cadávers”, “Aniquilación Genética” bezorgen je de injectie die nodig is binnen het death metal gebeuren om je tot waanzin te drijven. Dat de heren steeds uit datzelfde vaatje lijken te tappen, het stoort net door die perfectie totaal niet, integendeel.
Pulverized mag dan een doorsnee Death Metal plaat uitbrengen, de band zet een stempel op het genre dat we maar zelden tegen komen. Dat blijkt nog maar eens aan de circa acht minuten lange meesterwerk “Profecia-Flagelo-Extinción” waar Pulverized alle registers nog maar eens compleet open gooit. En een kers op de taart aflevert, die je de uiteindelijke doodsteek geeft om je als liefhebber van de meest pure death metal compleet over de streep te trekken. Donkerder dan dit kan Death Metal gewoon niet klinken.

Tracklist: Devoción 03:37 _ Consumed by Ignorance 04:33 - In the Depths of Insanity 05:43 - Cadáveres 08:34 - Aniquilación Genética 06:39 - Profecía-Flagelo-Extinción 08:30

Death Metal
Monuments of Misanthropy
Pulverized

 

Ter introductie van het project Maarja Nuut & Ruum citeren we even uit de biografie die we ontvingen in onze mailbox: ‘Het Estlandse duo Maarja Nuut & Ruum opereren vanuit een muzikale interzone. Het diepgewortelde, intuïtieve wereldbeeld van het verleden wordt verbonden met de hyper meditatieve werkelijkheden en schijnbaar onbegrensde technologische mogelijkheden van het nu en de toekomst. Dit hebben ze ‘gevangen’ op hun debuutalbum ‘Muunduja’. Een hoogstandje van sonische inventiviteit waarbij het abstracte raamwerk van Ruum een prachtige aanvulling is op de melodieën van Nuut. Hoewel Muunduja het debuut voor hen betekent als duo, zijn beiden afzonderlijk gevierde artiesten. Nuut is violiste, zangeres en stemkunstenaar, terwijl Ruum voortkomt uit de hedendaagse Electronic muziek.’
Dit terzijde, legden we ons oor te luisteren naar het prachtige, bezwerende elektronische pareltje dat dit duo op ons los liet. 'Muunduja' kwam uit via Fat Cat Records.

Die jarenlange ervaring speelt het duo voortdurend uit, maar het is vooral de kruisbestuiving tussen deze talentvolle muzikant en zangeres/violist dat ons nog het meest over de streep trekt. Ook al is alles gebouwd rond die bijzonder breekbare, sprookjesachtige stem van Nuut, inderdaad een ware stemkunstenaar, dankzij de elektronische, eveneens vaak bevreemdende en spookachtige inbreng van virtuoos Ruum ontstaat iets onaards mooi dat moeilijk onder woorden te brengen, waardoor de aanhoorder toch een inspanning moet doen om het echt te begrijpen.
Maarja Nuut & Ruum gaan vanaf die eerste parel “Haned Kadunud” bovendien aan het improviseren met vocalen en instrumentale inbreng, waardoor iets magisch moois ontstaat. Weemoedigheid wordt verbonden met zweverige geluiden die je tot rust brengt maar ook een zekere duisternis bevat. Net die eerder donkere walmen boordevol melancholie, mede door de magische inbreng van viool, bezorgt ons een krop in de keel en laat ons telkens opnieuw totaal verweesd achter. Luister maar naar het prachtige “Kuud Kuulama” of “Kurb Laulikz en “Miniature”, waar die viool en elektronische klanken zweven tussen tot rust brengen en eerder door een dreigende ondertoon je hart doorboren.
Nog een opvallend iets … Elke song is telkens opnieuw een nieuwe bouwsteen naar een hogere etage waar je weer eens wordt verrast door een geheel nieuw kunstwerk. Waarna je vol bewondering, denkende het eind punt te hebben bereikt, bij een volgende etage toch weer op een andere wijze van je sokkel wordt geblazen. Elke schakel daarin is even belangrijk, waardoor het dus belangrijk is dit album in zijn geheel te bekijken en beluisteren. Net als het lezen van een spannend boek, waarbij je op het puntje van je stoel een bladzijde omdraait en van de ene in de andere verrassende plot wending terecht komt. Deze plaat is dus ook een meesterwerk boordevol valkuilen en nieuwe invalswegen.
Besluit: Hoewel we links en rechts wel enige toegankelijkheid ontdekken, ligt de focus op 'Muunduja' duidelijk op het experimenteren en improviseren tot het oneindige. Streepjes ambient worden vermengd met Folk elementen - dit in grote mate dankzij de viool inbreng dus - en sausjes noise die oorverdovend klinken en, binnen een intieme omkadering, je eerder tot rust brengen. Daardoor spreekt die duo enorm uiteenlopende emoties aan. Beide talentvolle artiesten gooien hun sterkste wapens in de strijd door een uiteenlopend stembereik, magische viool en door elektronische klanken zodanig te laten klinken dat ze van een andere planeet of dimensie lijken te komen.
Beide virtuozen blijken elkaar daarbij dus zodanig perfect aan te vullen; er ontstaat iets magisch moois. Of hoe Hel en Hemel nog maar eens met elkaar worden verbonden, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Tracklist: Haned kadunud 06:27 - Käed-mäed 03:01 - Muutuja 06:01 - Mahe 05:09 - Takisan 03:50 - Kuud kuulama 04:07 - Kurb laulik 03:58 - Miniature C 02:34 - Une meeles 05:26

Ambient/Noise/Folk/Experimenteel/Elektronica
Muunduja
Maarja Nuut & Ruum