The K. - Soms is het gewoon belangrijk het kind een naam te geven. Dus zeg maar gewoon Nirvana, dan is iedereen mee!

The K. brengt begin april hun nieuwe plaat ‘Amputate Corporate Art’ uit. Burroughs, Danger & von Landau staan klaar met een plaat vol aanstekelijke nummers. Je moet echt wel een volledig pak watten in je oren proppen om de 90’s indie-rock vibe niet te detecteren. Hun troef? De blend van noise rock met een uitstekende smaak voor pop-melodie. “Amputate Corporate Art’ staat vol sing - zeg gerust - schreeuw - along momenten", staat in het bijgaande nieuwsbericht, een stelling die niet uit de lucht is gegrepen, integendeel. Dit bijzonder project bestaat dan ook uit één voor één top muzikanten die al  heel wat water hebben door zwommen. The K. is trouwens niet aan zijn proefstuk toe. De vorige plaat van The K. dateert al van 2015, namelijk 'Burning Pattern Etiquette'. Het is echter niet zo dat The K. ondertussen stil heeft gezeten. Genoeg voer voor een tof gesprek met Sigfried Burroughs, dat dus helaas wegens de corona crisis via mail moest doorgaan.

Om met de deur in huis te vallen, wat en wie is: 'The K.', maar vooral wat betekent de naam?
The K. is een rock band uit Luik, de klassieke bezetting: drummer, bassist en gitarist/zanger. Bestaat ondertussen al 10 jaar. The K. is eigenlijk een afkorting voor “The Kerbcrawlers” , maar dat werd vroeger in het Franstalige gedeelte van ons land regelmatig fout geschreven. Het is natuurlijk ook een beetje een tongbreker… Toen we in 2011 deelnamen aan Concours Circuit (de Waalse versie van HUMO’s Rock Rally) besloten we dan ook  de naam af te korten, omdat dat gewoon makkelijker was.

Dit album is ondertussen de derde plaat, de vorige 'Burning Pattern Etiquette' dateert al van 2015? Waarom heeft het zo lang geduurd eigenlijk?
Ik denk dat we ruw geschat toch echt een goede twee jaar intensief hebben getoerd met dat album. Intensief in de zin van - voor een Belgische DIY band - heel veel buitenland, vele weekends weg, en ‘weg’ betekent in deze zin heen en terug rijden. Na verloop van tijd werd dat dan Zuid-Frankrijk, Zwitserland. Dan beginnen de kilometers wel in de kleren te kruipen. Zeker als je daarnaast nog een baan hebt. De vorige bassist verwachtte bovendien zijn eerste kind. The K. kwam vanuit een jeugdig en onwetend enthousiasme, van een heel andere muzikale tijd dan waarin we nu leven, en we hebben er alles voor gegeven, maar na een tijd was het dus eigenlijk gewoon op. Het vat was af zoals ze zeggen, de onderlinge spanning was zeker te voelen. Onze vorige bassist had ook al aangekondigd dat hij er mee ging stoppen. Dus Sebastien en ikzelf besloten om in begin 2017 even alles ‘on hold’ te zetten, maar vooral te ontdekken of we hier zelf nog zin in hadden. We zouden op zoek moeten gaan naar een nieuwe bassist, iemand die bij de band past. Dat op zich is al een hele opgave op zich. En dan moeten we nog nummers schrijven, opnemen. Als je hier allemaal rekening mee houdt dan vliegt de tijd snel voorbij.  Bovendien was er ook nog Wyatt E., Kapitan Korsakov, Onmens,... dus ja.

Als ik het zo eens goed bekijk , zijn jullie met verschillende projecten bezig, kunnen jullie het zelf nog bijhouden? Er nog eentje bij nu, hoe blijven jullie dat combineren?
Ik denk dat dit  op zich nog wel mee valt, doorheen de jaren ben ik zelf vooral rustiger en hopelijk ook een pak efficiënter geworden dan voordien. Muziek is een levensweg die ik bewandel, maar evengoed een levensles. Planning is alles. Een band is eigenlijk een beetje zoals een bedrijf runnen. Zolang je daarnaast ook nog eens jezelf kan runnen komt alles wel in orde. We hadden voor alle duidelijkheid ook totaal geen druk. Er waren geen verplichtingen, en dat heeft ons misschien zelfs wat vlotter doen werken dan voordien. We waren beter voorbereid, en alle ervaring die we uit andere projecten haalden , versterken ons. Ik heb het gevoel dat Seb en ik veel meer op dezelfde golflengte zitten dan voordien, dat we geleerd hebben om duidelijk, eerlijk en vooral goed met elkaar te communiceren. Cut the crap. “Nog eentje bij” klinkt als een onbevlekte ontvangenis. We waren wel al sinds 2018 van plan om deze plaat te maken, dus daar werd rekening mee gehouden. Natuurlijk was er op dat moment nog geen sprake van ons werk bij PAARD. en Cocaine Piss. Maar that’s life!!

Om daar even op voort te borduren. Ook de andere projecten als 'Paard' beginnen goed te draaien. Lukt ook dat om te combineren met The K.? Maar ook Sebastian en Gregory zitten in andere projecten?
Het is wat voorbarig om hier nu al uitspraken rond te maken, maar het Corona virus zou hier en daar wel eens wat roet in het eten kunnen gooien. Wat de agenda, omdat er nu een heleboel werk naar het najaar zal schuiven. Dat geldt natuurlijk niet alleen maar voor mij, maar voor ons, voor iedereen die in de culturele sector werkt. Tot nu toe allemaal nog geen probleem. We zullen er allemaal samen mee moeten leren omgaan, maar ik denk dat we dat ook voor het virus al deden. Dat geldt voor al die fijne mensen die dag in dag uit voor ons en onze projecten werken, waarvoor toch even een enorme “merci” want zonder hen zou het leven véél moeilijker zijn. Projecten staan ook niet in de weg. Zo voelt dat voor mij niet aan. Er is geen rivaliteit, we proberen net alles zo aangenaam en constructief mogelijk te houden voor alle betrokkenen.

Waar mogen we ons puur muzikaal aan verwachten op de plaat 'Amputate Corporate Art’?
Een van de meest opvallende en voor mezelf persoonlijk leukste vernieuwing aan deze plaat is dat we allemaal zingen. Ik vond dat een belangrijk punt, en tot op vandaag ook nog steeds een verrijking. In onze vorige bezetting kon dat gewoon niet. Daarnaast zijn de nummers vaak 'verse-chorus-verse' structuur. Ik heb daar nog steeds een zwak voor, het geeft ze een groter ‘pop’ karakter. 'Amputate Corporate Art' leunt voor mij aan bij 90’s rock bands, de muziek waarmee ik ben opgegroeid. We hebben ‘liedjes’ geschreven zoals vele vrienden van mij zeggen. En ik hou van liedjes. Ze zijn eenvoudig en hebben iets catchy dat je niet moet zoeken in wilde moves, of gekke geluiden.  Ze kunnen bestaan op zichzelf, bijna allemaal uitsluitend met een akoestische gitaar uitgevoerd worden en blijven - althans dat hoop ik toch - snel in je hoofd zitten.

Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen over de nieuwe schijf eigenlijk?
We hebben nu twee singles online staan. Tot dusver overstijgen de reacties mijn verwachtingen volledig. Na zo een lange stilte zijn de mensen die ons al die jaren volgen nog steeds heel erg enthousiast. En ze vinden de muziek de max. Dat is fijn. Want ergens heb ik ook wel het gevoel dat we terug vanaf nul starten. Dat is ook wel een beetje het geval denk ik. Daarnaast laten we alles wat op ons afkomen. We hebben ons eerste album samen gemaakt, alles lijkt goed te verlopen, meer dan dat kunnen we eigenlijk niet wensen.

Waar staat de titel eigenlijk voor 'Amputate Coporate Art'?
Ik leerde The K. kennen via MySpace, heel erg lang geleden. En ik was een fervent MySpace gebruiker. In die tijd was er een hele community, die de taal en landsgrenzen ver overschreed. 'Amputate Corporate Art' was een soort van jeugdige en rebellerende slogan die ik in die tijd gebruikte om ons DIY werk een naam te geven. Ik speelde toen ook al in twee underground rock bands, daarnaast had je dan ook The Kerbcrawlers, Pandora, Vandal X, Hitch, White Circle Crime Club, Bismuth, The Hype, Penguins Know Why, Guernica, … en dat zijn alleen nog maar enkele Belgische bands waarvan de naam meteen in m'n hoofd springen. Ik had toen in die tijd ook veel contact met Europese bands die in hetzelfde schuitje zaten in Spanje, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, … en enkele heel coole Amerikaanse waarvan de namen me nu ontglippen. Eentje ken ik wel nog K.K. Rampage, die kan je nog wel terugvinden op YouTube. Het voelde toen zo fantastisch om connectie te kunnen maken met al die gelijkgestemde zielen, en toen ik 18 was gebruikte ik “Amputate Corporate Art” als een soort van digitale tag op het wereldwijde web. Omdat ik het gevoel had dat ik gesterkt door al die mensen m’n best deed om onze eigen kunst aan de wereld te tonen. Dat we  samen de gevestigde waarde omver kunnen werpen. Toen we een titel voor de plaat zochten en Seb en ik herinneringen ophaalden aan ons gezamenlijk verleden kwam deze slogan dan ook weer naar boven. Het is iets dat we met elkaar delen. Van een periode lang voor ik ooit in de band zat.

Jullie halen je invloeden uit de jaren '90 indie lees ik ook op jullie facebook. Verklaar dat eens nader, wat is jullie grote invloed?
We zijn allemaal grote fan van Nirvana, Sonic Youth, Dinosaur Jr., de klassieke old school bands om ze maar even een naam te geven. Seb gaat dit minder graag horen, maar gezien Dave Grohl toch wel een van mijn grote inspiratiebronnen is , durf ik gerust te zeggen dat het eerste Foo Fighters werk daar ook bij hoort, maar evengoed Placebo, Deftones, en zelfs Limp Bizkit’s drummer John Otto heeft mij persoonlijk gevoed in mijn muzikale ontwikkeling. Iets breder gekeken The Jesus Lizard, Fugazi … Invloeden hoef je trouwens ook niet te letterlijk te nemen, ik voel me gezegend in een tijd als nu te leven en zoveel muziek te kunnen ontdekken, en als je aandachtig genoeg luistert kan je uit om het even welk genre waardevolle muzikale lessen trekken. Dit beïnvloedde mij allemaal op mijn muzikale weg. Soms is het gewoon belangrijk het kind een naam te geven. Dus zeg maar gewoon Nirvana, dan is iedereen mee!

Ondertussen is er een single uit 'The Future Is Bright', hoe zijn de reacties tot nu toe?
Allemaal enorm positief en dat doet voelt fantastisch. Hopelijk vinden jullie de andere nummers even goed!

Gaan jullie onder die naam 'The K.' ook op tournee, in corona tijden is de volledige agenda wel doorheen geschud, maar zijn er al plannen daaromtrent?
Het oorspronkelijk plan was om vanaf 4 april op een tweeweekse tournee doorheen Europa te trekken, samen met Cocaine Piss. Sinds deze week maandag is die volledige tournee jammer genoeg afgelast omwille van het Coronavirus. Heel erg jammer maar dit is nu eenmaal overmacht. We zijn al in volle onderhandeling om deze tour naar het najaar te verplaatsen. We spelen ook op DOUR en nog enkele andere festivals waar we momenteel nog niet al te veel over mogen lossen, maar gezien de huidige situatie zal het allemaal even afwachten worden. Niet alleen voor ons maar ook voor de organisatoren, programmatoren. Daarnaast is het fingers crossed of onze release show in Botanique op 7 mei zal kunnen doorgaan. De volgende dag (8/05) plannen we een feestje in de Luikse club La Zone, waar we onze plaat voorstellen aan het ‘thuispubliek’. Momenteel is alles niet zo concreet en wachten we af hoe alles evolueert.

Sébastien treedt op elk optreden in zijn boxershort op. Die eigenste boxershort is dan ook het artwork van deze plaat geworden , liet men me weten. Hoe ben je op dat schitterende en unieke idee gekomen van die platenhoes?
De hoes werd ontworpen door Thierry Tönnes. Seb belde hem op en tijdens dat eerste gesprek zei Thierry meteen: “ik vind jullie zo een coole band, maar jullie hebben qua artwork iets nodig dat echt bij jullie past, iets dat een weerspiegeling is van jullie performance en aansluit bij jullie muziek”. Meest voor de hand liggende was die boxershort, dus dat idee ontstond eigenlijk op minder dan vijf minuten. Seb heeft toen zijn boxershort via de post opgestuurd, die werd ingescand en om het iets of wat punky-er te maken op een roze achtergrond gekleefd. Klaar!

Wat zijn jullie uiteindelijke ambities? (van de band eigenlijk) gaan jullie weer 5 jaar wachten voor nieuw werk?
Neen. Dat denk ik niet. Had je mij dezelfde vraag een maand geleden gesteld dan had ik je meteen concreet van antwoord voorzien. Maar nu lijkt het mij het verstandigst om even af te wachten, en te zien waar we met z’n allen naartoe gaan. De hele wereld heeft nood aan een gezonde reboot. Dat is gewoon een prioriteit. Muziek komt daarna. Pas als iedereen gezond is - of we met zekerheid - het virus onder controle kunnen houden, is er weer ruimte om te denken over de muzikale toekomst. Het is geen tijd van eigen belang. Laat dit een les zijn om allemaal iets beter voor elkaar te zorgen, respect te hebben voor de mensen rondom ons, niet alleen de dichtstbijzijnde. We gaan er samen door moeten. En als we er samen door zijn , dan gaan wij zeker nieuwe muziek maken. Dat stond al in onze planning.

En ook, wat is eigenlijk uw persoonlijke ambitie? Om dit interview af te sluiten
Mijn persoonlijke ambities zijn groot. Ik ben iemand die erg graag en vrijwel non-stop werkt, liefst aan muziek dan, in om het even welke functie. Er staat nog steeds veel in mijn agenda. Ik heb altijd plannetjes op een vuurtje staan.  Daarover uitweiden vind ik hier niet op zijn plaats. Mijn persoonlijk ambitie met The K. is echter live spelen, onszelf herontdekken in deze nieuwe bezetting, met de nieuwe plaat. Samen starten aan ons gezamenlijke verhaal. Daar kijk ik erg hard naar uit. Dit voelt goed aan en ik ben benieuwd welke avonturen we samen zullen beleven. We gaan er in ieder geval samen van genieten!

Bedankt voor dit fijne gesprek, zeer veel sterkte in deze moeilijke tijden. En dat we er allemaal sterker mogen uitkomen

Mintzkov won in 2000 Humo's Rock Rally en is sindsdien niet meer uit de schijnwerpers verdwenen. De band behaalde enkele hits, onder andere met “Copper”, “United Something” en “Mimosa”. Doorheen de jaren bleef de band zijn stempel verder drukken op het Belgische rockgebeuren, zowel op als naast het podium met als laatste wapenfeit 'Sky Hits Ground' in 2013. Toen werd het stil. Tot nu, 2020. Mintzkov brengt namelijk een gloednieuwe schijf uit 'Oh Paradise' als trio.
Een song als “August Eyes” kleeft lekker aan de ribben. De hoge toegankelijkheidswaarde van songs als “When Ghosts R Out” en “Distance To Mars” - je zingt ze prompt mee - is een ander pluspunt. Al vinden we dat er al te vaak angstvallig binnen de lijntjes wordt gekleurd, het mocht gerust wat avontuurlijker. Toch blijf je geboeid zitten luisteren en genieten tot in de toppen van je tenen. Net door die bijzonder aanstekelijke wijze waarop Mintzkov je hart diep raakt. Een ding is zeker. Mintzkov is terug van nooit echt geweest en zorgt voor een positieve noot in het leven. Die lekker catchy baslijnen, gezapige gitaar- en drumlijnen en dat bijzonder zomerse tintje waarrond songs als “Unlike The Sun” en “Odyssey” als een oorwurm je doen zweven over de dansvloer, zorgen ervoor dat de kritische benadering prompt in de prullenmand terecht komt. Vernieuwend is het allemaal niet wat Mintzkov anno 2020  doet, maar ons daardoor een warm gevoel vanbinnen geven , doet de band wel. Dat wordt op de daarop volgende songs “Horizon” en afsluiter Oh Paradise” nog maar eens in de verf gezet.
Mintzkov brengt vooral wat meer kleur in het leven van zijn medemens en daar kan nooit iets verkeerd mee zijn, dit op een gezapige, eenvoudige , catchy wijze. Wie had gedacht dat Mintzkov na al die jaren een avontuurlijke plaat zou uitbrengen, komt van een kale reis thuis. Wie echter houdt van een rockband die op een aanstekelijke wijze binnen de lijntjes kleurt en daardoor je koude hart verwarmt, die zal zeker zijn gading vinden in deze knappe schijf. Mintzkov kan door deze aanpak een ruim publiek over de streep trekken en zijn plaats in dat typische rockgebeuren in ons land terug innemen. Maar vooral bevat 'Oh Paradise' één voor één enorm aanstekelijke songs die naar onze mening pas op het podium echt tot hun recht komen. Net door dat zomerse tintje, waardoor je lekker zit mee te deinen tot in de vroege uurtjes. En dat trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.

Een brok rock/pop geschiedenis … In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White Man”; optredens op o.a. Paaspop en Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd toen ook stil rond de band.
Na circa twintig jaar vonden The Pilgrims terug nieuwe energie om de gitaren uit de kelder te halen en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weggeweest. Uiteindelijk resulteerde dit in het album '6IX' dat in maart op de markt kwam.
We citeren: ‘6IX’ is opgenomen in de RAW Studio in Zaandijk en bevat 14 nieuwe songs, met twee Otis Redding-covers als bonus-tracks. Het nieuwe album, gemixed door Emile den Tex en gemastered door Peter Brussee, laat een sfeervolle en energieke mix horen van bluegrass, folk, soul en rock, overgoten met de kenmerkende strot van Reniet. De nummers zijn authentiek, puur en gaan over thema’s als internet-seks, dementie, haantjesgedrag en dankbaarheid. De titel verwijst uiteraard naar het zesde album en geeft een knipoog naar de sexy kant van het werk van The Pilgrims'. The Pilgrims zijn terug van nooit weggeweest. Zo blijkt uit die aanstekelijke tracks.
Die aanstekelijkheid en groovy lijnen waarop je onmogelijk kan stilzitten komen al boven drijven bij “Happy”. In die zelfde lijn blijft de band verder werken. Rock en soul verbinden zodat je uit de bol kan gaan op de dansvloer, alsof het weer de jaren '90 is, maar met beide voeten stevig in het heden. En toch varieert The Pilgrims opvallend op deze plaat. Er zitten enkele pakkende songs in, waar de soulvolle vocale aankleding je niets meer of minder dan een kippenvelmoment bezorgt. Want ondanks de energieke riffs en drumpartijen, is het net die bijzonder veelzijdige stem van Renit, die na al die jaren nog steeds zeer goed bij stem blijkt te zijn, dat ons het meest over de streep trekt. Luister maar naar het intieme en wondermooie pareltje “Coffin For My Daughter” dat ons tot tranen brengt. Soul met een grote S. Zoals alleen de groten op aarde dat plegen te doen, waartoe The Pelgrims zeker behoren. Een andere emotionele rollercoaster, waar de vocale inbreng de haren op je armen doen recht komen , is 'Wild'. The Pilgrims slagen er bovendien in niet te verzanden in een kleffe aankleding, tijdens die emotioneel beladen songs, maar eerder je een ferme krop in de keel te bezorgen.
De twee Otis Redding-songs voegen wellicht niets meer of minder toe aan het origineel, maar klinken even energiek als Otis Redding , en meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken. Dat wilden we ook nog even meegeven, om af te sluiten. Plots krijgen we weer die aanstekelijke en groovy kant  te horen bij “Sugar” en “Motorway”. De aanhoorder wordt dus over de hele lijn van het ene naar het andere hoogtepunt gedreven, tot en met de parel van een afsluiter “(Sittin' On) The Dock Of The Bay”.
The Pilgrims hebben na al die jaren geen routineklus afgewerkt, maar brengen een knappe soul/rockschijf uit alsof ze nu pas zijn begonnen. De ervaring in het vak is natuurlijk een voordeel dat ze knap uitspelen. Maar het is net die spontaniteit, dat spelplezier - zowel in de pakkende songs als deze boordevol aanstekelijke refreinen - dat ons het meest over de streep trekt. The Pilgrims zijn terug onder ons, alsof ze nooit zijn weggeweest.

Gert, ook bekend onder meerdere pseudoniemen (oa Gert Kleinpunk), bracht in 2016 zijn debuut 'Ongepast Vrolijk ' uit. Toen al was de man eigenlijk niet aan zijn proefstuk toe, hij bracht onder zoveel namen andere werkjes uit. Gert is een bezige bij die zowel op als naast het podium vrolijk heilige huisjes blijft omverstampen. In 2018 resulteerde dit in een EP 'Niets Meer, Niets Minder'. Nu is er 'Het Lijkt Wel Vrede' waarop de man weer zijn ongezouten mening door de strot ramt, met een vette knipoog links en rechts.
Na een intro waar we vogeltjes horen fluiten, zijn we dan ook vertrokken voor verhalen over een song die de lading dekt. We leven namelijk in verraderlijke tijden waardoor het net vrede lijkt, maar het niet echt is. Zo blijkt uit “Het Lijkt Wel Vrede”, maar het is ook de rode draad op de volledige schijf. In korte en bondige songs  blijft Gert de punker in zichzelf bovenhalen  als op “Naar De Maan”, “Faceboekland” - een herwerking van de song die al op 'Ongepast Vrolijk” stond - en “n “Bruin Circus (van de slechte smaak)”.
De linkse rakker in Gert neemt over de gehele lijn de bovenhand, zoveel is zeker. We leven in tijden van vrijheid van mening en dat zet Gert eveneens in de verf. Naast die bijzondere vertelkracht van Gert is er natuurlijk de instrumentale omlijsting. Ook deze keer doet Gert een beroep op de virtuositeit van Erik ‘Etherik’ Heyns (bas, backing vocals, gitaarsolo op “Faceboekland”) en Yorick Musschoots (cajon, backing vocals), wiens toevoeging ook nu weer een meerwaarde vormen binnen dat geheel. Maar deze keer is er ook een banjo en accordeon van Ezra, wiens inbreng de folkloristische sfeer dan weer ten goede komt. Elk van de muzikanten doen de songs naar een ongekende hoogte stijgen. En dat verdient zeker een extra pluim op de hoed van dit project. Met “Mooie Dromen” horen we weer diezelfde vogeltjes fluiten. Binnen een song van drie minuten horen we plots zelfs enige hoop op een betere toekomst naar boven komen. Of toch ongeveer. ‘Samen staan we sterk, we komen eraan, voor een groene samenleving sterk en sociaal dus een deftig pensioen voor ons allemaal’. We hoeven daar geen tekening bij te maken, welke kant Gert verkiest in zijn verhaal.
Gert paradeert op deze schijf als een klasseverteller, een troubadour en een kleinkunstartiest die een eigen mening verkondigt zonder om en op te kijken. Daardoor is hij wellicht niet uniek in zijn soort, maar je komt het ook niet elke dag tegen in de Nederlandstalige muziek. Gert verdedigt ook nu weer duidelijk het linkse gedachtegoed en daar kun je voor of tegen zijn. Wij focussen ons op de manier waarop het wordt gebracht. En dat is op een doordachte en bijzonder beklijvende wijze, zoals - wellicht in de Engelse taal maar daarom niet per se links - Bob Dylan dat ooit deed. Protestsongs brengen die je doen nadenken. Bij Gert hoort daar een lach en een traan bij. Ook al blijft hij eigenlijk steeds diezelfde truc boven halen als voordien, zijn inspiratie geraakt gelukkig nog niet opgedroogd en hij blijft de punker uithangen die rondom zich stampt tot er ooit iemand luistert.
Ode aan de punk en protestzanger binnen de kleinkunst! Dat schotelt Gert op deze lekkere EP ons voor. En daar krijg je nooit genoeg van op je boterham vinden wij.

De uit Eindhoven afkomstige doom/sludge/postmetalformatie An Evening With Knives wist ons in 2018 aangenaam te verrassen met een emotioneel beladen schijf 'Serrated', met ook een zeer persoonlijke boodschap. De Nederlandse band zag het levenslicht in 2015 en heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op de doom/sludge. Het ging hen goed, want ze mochten o.a. op Alcatraz Metal Fest staan en kregen overal goede recensies. De heren zijn natuurlijk niet aan hun proefstuk toe. Ze speelden voorheen bij al even gerenommeerde bands en ook die ervaring in het vak keert terug op die schijf.
Ondertussen hadden we al een fijn interview met de band, dat je hier nog eens kunt nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77625-an-evening-with-knives-het-is-fijn-om-te-merken-dat-er-een-steeds-grotere-groep-mensen-is-die-niet-bang-is-om-buiten-de-hokjes-te-gaan-dan-zit-je-bij-an-evening-with-knives-aan-het-goede-adres.html  
Een tweede full album 'Sense of Gravity' kwam op de markt. Dat klinkt, ondanks de vlagen van weemoed, opvallend positiever.
“Sacrifice” is al zo een binnenkopper van formaat die, naar goede gewoonte bij deze topband, letterlijk door je ziel boort , maar je deze keer daardoor niet per se in een tranendal achterlaat. Meesterlijke riffs en verdovende doomachtige drumpartijen worden aangesterkt door een vocale aankleding die de haartjes op je armen doet rechtkomen. Het is niet alleen opvallend aan deze song, het zal de rode draad vormen op de volledige schijf. De sterkte van An Evening With Knives is dat ze de perfectie overschrijden , wat de kruisbestuiving betreft tussen doom en sludge.
Deze keer komen de typische postmetalelementen zelfs meer om de hoek kijken. Luister maar naar de opvallende climaxen bij songs als "Escape”, ”Turn The Page” - een boodschap die sterk aanleunt bij het concept van deze plaat, naar onze mening - en “Endless Night”, wederom zo een donker deken dat je hart verwarmt in koude winterdagen.  Om even terug te komen op “Turn The Page”; daar hoor je duidelijk dat de band na een persoonlijke zeer zware periode in privé-sfeer, een pagina omslaat, niet door plots vrolijk en huppelend door het leven te stappen, maar eerder op een al even melancholische en weemoedige wijze een gemoedsrust over ons, en ook over henzelf, laat neerdalen. Want ondanks dat, de pijn die je voelt zal nooit echt overgaan. Je kunt het alleen een plaats proberen te geven tijdens een 'very ordinary day' in je leven. Die boodschap komt dus over de hele lijn duidelijk naar boven drijven bij An Evening With Knives die weer eens grenzen verleggen in de sludge/doom .
An Evening Wit Knives brengt wederom een bijzonder emotioneel beladen schijf uit, die de perfectie meerdere keren overschrijdt. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen als de zware riffs en drumpartijen in je vege lijf klieven en je hart doen bloeden. Waarna de bijzonder weemoedige stem van Marco je letterlijk tot tranen dwingt. Echt enorm veel is er dus op het eerste gehoor en gevoel niet veranderd sinds het debuut, of het moet de positieve energie zijn die ons geen tranen van verdriet maar van geladenheid doet plengen. Terwijl zij en wij een bladzijde omdraaien, met een krop in de keel en kippenvelmomenten.
'Sense Of Gravity' is echter wel een pak stappen voorwaarts naar eeuwige roem binnen de typische doom/sludge- en postmetal. Deze band, waarvan we dachten dat ze na dat sprankelende debuut ons niet meer konden verrassen, doet ons dan ook versteld staan en met verstomming achterblijven in de donkere hoek van de kamer waar we zo graag vertoeven.

We citeren ter introductie van Caroline Rose het volgende bericht: "Caroline Rose stond in het begin van haar muzikale loopbaan vooral bekend als een folky countryzangeres uit New York. Bij het befaamde label New West Records was ze dus precies aan het juiste adres. Op haar derde album ‘Loner’ (2018), haar eerste voor New West, sloeg ze echter een behoorlijk andere weg in met aanstekelijke popliedjes, die haar in deze contreien onder andere op het podium van Paradiso, Metropolis, Botanique en Best Kept Secret brachten. Met ‘Superstar’ gaat ze nog een gedurfd stapje verder; ‘It’s a bigger, badder, glitter-filled cinematic pop and soul record’. Met nog steeds een indie geest vol avontuur en creativiteit klinkt ze als een vrolijke en catchy kruising van Lana Del Rey en Prince; deze alternatieve pop prinses."
We legden ons oor te luisteren en waren onder de indruk van de kruisbestuiving tussen aanstekelijke popsongs met een soulvolle en warme vocale inbreng die de gevoelige snaar raakt.
Al vanaf “Nothing’s Impossible” valt al op dat deze artieste de dunne lijn tussen popmuziek en alternatieve muziek bewandelt zoals weinigen dat kunnen. De catchy songs geven je een goed gevoel vanbinnen. In harde en donkere tijden zorgt Caroline voor een zon in je hart zonder al te klef of oppervlakkig te gaan klinken. Je voelt gewoon dat ze het meent. En dat laatste trekt ons ook bij “Got To Go My Own Way”. Bovendien varieert Caroline Rose tussen dansbare en aanstekelijke songs en bijzonder intieme pareltjes waarmee ze je hart zeer diep raakt als op “Feelings Are A Thing Of The Past”. Daarbij gooit ze telkens haar bijzondere soulvolle stem in de strijd, een stem die doet denken aan popprinsessen en soulzangeressen uit het verleden. Die worden door deze aanpak allemaal verenigd tot een wonderbaarlijk geheel dankzij deze bijzonder veelzijdig artieste die Caroline Rose is. Luister maar naar bijzondere kleurrijke songs als “Pipe Dreams”, “Back At The Beginning” en “I Took A Ride” en je begrijpt prompt wat we bedoelen.
Als geen ander weet Caroline Rose op deze bijzonder aanstekelijke 'Superstar' popinvloeden perfect te verbinden met soul. Dit door vooral haar al even veelzijdige stem in de strijd te gooien. Een stem die een warme gloed doet neerdalen over je hart, maar je ook doet zweven over de dansvloer.
'Superstar' is een dansplaat die dan ook een gevoelige snaar raakt.

Dat Skiska Skooper een band is die je niet in hokje kunt duwen, en eentje is die graag op avontuur trekt in het landschap noiserock geheten, dat stelden we in 2018 reeds vast toen we het debuut 'Universal Space Shifter' onder de loep namen. Een trip die we vergeleken met het ontstaan van de Apocalyps. Vooral die ene song “Introvert party”, een klepper van circa veertig minuten lang, sprak tot onze verbeelding. We schreven daarover: ''Wederom creëert Skiska Skooper een chaos, brengt de luisteraar tot waanzin, door het aanbieden van geluidsnormen overschrijdend gedrag. In eerste instantie hoor je echter bijna niets meer, een doodse stilte. De dag na de Apocalyps is de aarde namelijk dood. Je hoort geen verkeer meer, geen oorverdovend gedaver van machines of het geschreeuw van spelende kinderen in de straat. Enkel de akelige stilte van een bries die door het gras waait en het ritselen van de bladeren. Waarna een mooie piano klank, klinkend als de doodsklok, het ultieme einde aankondigt. Nog één keer worden alle registers open gegooid. Waarna de aarde definitief wordt verpulverd door het ontstaan van meerdere wervelstormen, tsunami's en orkanen.''
Nu bracht Skiska Skooper de opvolger uit 'Surreality Check'. Luisteraars die houden van een gestructureerd leventje, gelieve zich te onthouden, is alvast onze conclusie. Nee, binnen de lijntjes kleuren is er ook nu weer niet bij. Wij die houden van een beetje chaos in ons hoofd, zaten dan ook met een brede glimlach te genieten van psychedelisch aanvoelende songs als “Cocktail” of “Suicide Surfers”. Een voor één een uppercut in het gezicht, waarvan je steeds moet bekomen. Maar de band geeft je gewoon de tijd er niet voor, ook al merken we links en rechts wel enkele intieme momenten op die ons even op adem laten komen. Deze duren allemaal net lang genoeg om je niet in slaap te wiegen. Om je daarna telkens weer in een brij van absolute chaos te storten met “Northern Escort” en “Dreamgazer”. Tegendraads en eigenzinnig zijn was, en is nog steeds, de rode draad in de muziek van Skiska Skooper. Dat is de reden waarom ik twee jaar geleden viel voor dit klasse trio. Een band die die niet doet aan compromissen sluiten of hokjes denken. Liever gewoon verder buiten elk lijntje kleuren en daardoor bij sommige enkele wenkbrauwen doen fronsen. Dat is zeker onze cup of tea. En dat zet de band verder in de verf op “Silver Linings'”en afsluiter “Clusterfuck”.
Conclusie: Deze keer geen song van veertig minuten, maar gewoon een plaat die zo lang duurt maar ons wel met datzelfde apocalyptisch gevoel van onbehagen achterlaat zoals dit bij het debuut het geval was. Laat het duidelijk zijn, zo eten we onzen boterham noiserock het liefst. Na het beluisteren hiervan valt er dan ook een deugdzaam oncomfortabel gevoel over ons heen, dat ons aanzet die plaat nog eens te beluisteren, en nog eens. Zo verslavend gaat Skiska Skooper tewerk om je tot het puntje van waanzin te brengen, waar het - en dat herhalen we graag - elke keer weer fijn vertoeven is.
Wat het betere noiserock gebeuren betreft is Skiska Skooper dan ook absolute top, dat wordt op deze schijf 'Surreality check' nog maar eens uit de doeken gedaan.

Tracklist: Cocktail 02:34 Suicide Surfers 03:18 Northern Escort 04:52 Heroin Shifter 02:42  Dreamgazer 04:40 Plastic Mastermind 03:01 Silver Linings 05:23 Clusterfuck 05:01 Pigs Of War 05:01

KOLFSKOP  werd opgericht in 2013. Onder hun muzikale invloeden rekenen ze o.a. The birthday party - Captain Beefheart - Tom Waits - Primus - Nick Cave - Melvins - Bonzo Dog Doo-Dah Band - The Doors . Een bont allegaartje van klasse artiesten dus. In 2014 bracht de band zijn  debuut uit: 'A birth of A Ham'. Gevolgd door een nieuwe EP in 2016. 'Half Man, Half Wolf, Hal Boar.' Waaruit vooral bleek dat de heren zeer goed hebben geluisterd naar die voorbeelden. We lezen dan weer een link naar een andere grootheid binnen 'experimentele muziek die tot kunst wordt verheven’: Frank Zappa. De band bracht een nieuwe plaat uit 'De Kiendjespieker'. Een conceptplaat zo blijkt, we citeren: ''Sluip mee in de betoverende, verbeeldende en snedige plaat van dit kwartet en beleef de wondere wereld van 'De Kiendjespieker'. Kinderen worden gepiekt in een post apocalyptische vlietende wereld. Niemand minder dan Named Seuqaj, een krachtpatser met een groot hart gaat op queeste. Zal hij hun redden? Wie zal er voor de kinderen zorgen?  KOLFSKOP speelt hun nieuwe conceptplaat. Rauw, elektronisch en begeesterend. Kruip mee in dit verhaal, zonder dat iemand je gezien heeft, ..."
Rauw klinkt “Kosmische sleutel” in elk geval, apocalyptisch eveneens. En dan zijn we vertrokken voor een toekomst die er eigenlijk angstaanjagend uit ziet. Want deze bijzonder fantasieprikkelende schijf boezemt je inderdaad angst in voor de toekomst. In die lijn ligt ook de daarop volgende songs “Getatoeëerde kat”, “De kiendjespieker” en “Stiekem in Stiekemland”. En ondanks de grauwheid van het bestaan , straalt de plaat ook een hoge dosis zelfrelativering uit, dat sprankeltje hoop waar een mens zich in barre tijden aan optrekt, niet alleen in de fictieve persoon 'Named Seugaj' uitgebeeld, maar ook puur muzikaal hoor en voel je de zonnige kant tevoorschijn komen in de muziek van KOLFSKOP . Dat was eigenlijk al de grote sterkte aan die vorige platen, het voortdurend schipperen tussen angstaanjagend , en rustgevend het gemoed tot bedaren brengen.
De gevarieerde aanpak en de filmische aankleding, een zeer visuele plaat, zijn de grote pluspunten aan band en plaat. Aan het ingrediënt is wellicht niet zoveel veranderd, het is de verhaallijn, dat belangrijk is. De band laat je vertoeven in een sprookjesachtige wereld boordevol absurditeit. Dat laatste wordt verder in de verf gezet op de daarop volgende songs “Droom voeding”, “Transformatie” en “Durverstocht”. Daardoor is deze 'De Kiendjespieker' vooral een plaat die leest als een spannend boek. Bij elke bladzijde volgt er een andere wending die je op het puntje van je stoel doet genieten, althans als je houdt van verhalen die de haren op je armen doen recht komen en je tot waanzin drijven. We houden niet van vergelijken maar dat is in hoge mate hoe voorbeelden als Captain Beefheart en Frank Zappa ook ooit tewerk zijn gegaan. Een fictieve wereld creëren die angstwekkend sterk aanleunt bij de harde realiteit van het leven.
Conclusie: Toen we in 2017 KOLFSKOP zagen optreden in de Kinky Star, Gent schreven we daarover: '' Zonder meer beleefden we in deze intieme omgeving van Kinky Star een avond waarop 'Muziek en Kunst' elkaar vonden, in een vreemde sprookjesachtige en spookachtige wereld. Wij zijn er zeker van dat Zappa van hierboven met een brede glimlach heeft toegekeken naar dit wonderbaarlijke schouwspel." Laat dit laatste nu ook het gevoel is , dat ons overvalt bij het beluisteren van deze zeer visuele plaat. Er gaat een sprookjesachtige wereld open, waar muziek tot kunst verheffen hoog in het vaandel wordt gedragen. Maar ook de fantasie van de luisteraar wordt geprikkeld, binnen een al even absurde omkadering. KOLFSKOP zijn daar sinds 2013 grootmeesters in, en zetten dat nu in 2020 op een bijzonder vakkundige wijze nogmaals in de verf.

genre: alternatief/improvisatie/experimenteel
Tracklist: Kosmische sleutel 04:42 Getatoeëerde kat 01:41 De Kiendjespieker 04:13 Stiekem in Stiekemstad 01:08 Named Seuqaj 05:01 Psjiewhiewhiewhiewhie 00:52 De Nacht en haar kinderen 05:17  Kamehamiauw 02:24 Transformatie 01:19 Droomvoeding 04:35 Durverstocht 04:11 Afkieteling 02:26

Jazz is dezer dagen eigenlijk geen jazz meer, maar 'improviseren tot het oneindige' muziek geworden. Zoveel is wel duidelijk als je al die jonge bands naar boven ziet komen. Neem nu Kameel. Gitarist Patrick Steenaerts, bassist Hans Mullens en drummer Geert Roelofs zijn één voor één muzikanten die niet aan hun proefstuk toe zijn. Binnen dit kleurrijke project amuseren ze zich kostelijk, het resulteert in een schijf 'Barkas' die dan ook veel kanten uitgaat. Vooral dan buiten de lijntjes van alles wat met jazz te maken heeft.
“Greg” geeft al de toon aan. Voor de luisteraar die houdt van structuur in het leven, wordt het al moeilijk vol te houden. Want in deze song komt al die absurde aanpak om de hoek kijken. Of het moet zijn dat binnen dat chaotische aanbod alles toch op zijn pootjes terecht komt omdat je hoort en voelt dat deze muzikanten goed weten waar ze mee bezig zijn. Spelenderwijs improviseren tot het oneindige doet Kameel op “Aersworm”, “Bongerd” en “Chameaux Tordu”. Soms binnen langere songs, soms binnen kortere. Maar eigenlijk is het totaalplaatje dat meer van belang is dan elk van de songs apart.  Die grillige aanpak kom je dan ook over de gehele lijn tegen, en doet in grote mate denken aan meesters van absurditeit als Gruppo Di Pawlowski. Niet toevallig is de producer van deze plaat Micha Volders, verbonden aan die laatste en ook The Germans. En dan is de cirkel rond. Want meer dan ooit wordt op deze platen zoveel stijlen met elkaar verbonden dat je op deze band geen label kunt kleven. Kameel zet lekker eigenzinnig in de verf dat er geen label valt op te kleven, op de daarop volgende songs, “Twiki”, “Streamer”, “Wüst” en “Fur Gerlinde”. Zonder verpinken blijft deze band vervormde jazz en rock zodanig verbinden, dat die absurditeit tot een ware kunstvorm wordt verheven.
Conclusie: Kameel gooit alle mogelijke muziekstijlen door elkaar, schudt daar eens goed mee en geeft er een eigen draai aan waardoor een chaos ontstaat met wonderwel toch enige subtiele structuur als je tussen de lijntjes leest. Over lijntjes gesproken, die zijn er bij deze band dus niet. Voortdurend trekt het trio op avontuur, experimenteert tot het oneindige en verlegt elke grens binnen absurditeit. Niet voor niets horen we een nieuwe Pawlowski , een band die toch al defestivalweides omver heeft geblazen door je onder te dompelen in hun totaal absurde wereld.
En dat is net wat Kameel op deze plaat dus ook doet, en daarom raden we aan de band vooral live te gaan aanschouwen. Het loont als liefhebber daarvan zeker de moeite.

Tracklist: Greg 05:00 Aersworm 03:56 Bongerd 07:24 Chameaux Tordu 02:41 Barkas 01:31 Chameau 06:48 Twiki 05:25 Streamer 02:56 Wüst 05:39 Fur Gerlinde 05:56

Ter introductie van piano virtuoos Mirek Coutigny citeren we even de tekst: ''Pianist en producer Mirek Coutigny sleutelde de laatste jaren aan een eigen klankwereld met elektronische en akoestische instrumenten. Hij improviseerde verder op schetsen die hij in de loop van de laatste 10 jaar bijeen schreef en herwerkte deze voor piano, strijkers, percussie en electronica. De rode draad op ‘The Further We Ventured’ is een fascinatie voor de ‘suburbs’, meer bepaald de tegenstelling tussen de vaak gelijkende voorgevels en de diversiteit aan verhalen die zich achter die gevels afspelen. Dat uit zich ook in het contrast tussen het akoestische van de plaat, het ‘Safe Grey’ van de buurt waarin je opgroeit, met de sluimerende electronica, het ‘Colorful Danger’ dat de opholgeslagen fantasie van een kind typeert.
Deze tweede plaat klinkt een stuk intuïtiever en organischer: waar het debuut ‘Revisions #1’ een plaat was vanuit het bedachtzame, is ‘The Further We Ventured’ een plaat vanuit het hart.  Nu eens complex, dan weer verbazingwekkend toegankelijk; vergelijkingen met Jóhann Jóhannsson of Ólafur Arnalds zijn nooit ver weg.’
Toen we Mirek Coutigny zagen optreden op We Are Open in TRIX schreven we daarover.  ''Op het podium laat hij zich omringen door celliste Jolien Deley en percussie virtuoos Jonathan Bonny die zorgen voor iets meer pit. Dit aangevuld door de magisch mooie piano klanken die Mirek over de hoofden doet waaien op een intens mooie wijze. Waardoor het stil wordt in ons hart. Net doordat elk van de muzikanten elkaar diep raken door middel van hun sprankelende instrumentale inbreng, kom je compleet tot rust. Weggevoerd naar sprookjesachtige mooie oorden."
… Om maar te zeggen. De virtuositeit en veelzijdigheid van deze pianist kent zowel op als naast het podium geen grenzen. Wie piano recitals maar een saaie bedoening vindt, zal dan ook raar opkijken en ademloos zitten luisteren naar wat Mirek uit dat instrument tovert. “Colorful Danger” geeft al de toon aan. De piano klanken gaan zoveel kanten uit, het lijkt zelfs of de man klanken uitvindt op dat instrument waarvan we het bestaan niet kenden. Grensverleggende schoonheid dat is wat Mirek Coutigny ons voorschotelt. Maar vooral een avontuurlijke trip in het landschap dat door diezelfde piano wordt gecreëerd. luister maar naar een zeer veelzijdige song als “Atlas” of “The Stairs , één voor één songs die tussen de filterdunne lijn pareren van breekbaar en zelfs lichtjes verschroeiend hard , die trommelvliezen strelen zonder ze te laten barsten. Zeer bewust zet Mirek je door middel van parels, waar elektronisch vernuft en piano virtuositeit steeds met elkaar worden verbonden, op het verkeerde been. Luister maar naar een song als “Positive Loops” en voel gewoon hoe Mirek met je gevoelens speelt. Dat laatste wordt nogmaals in de verf gezet op afsluiters: “Ripples” en “Safe grey”.
Conclusie: De klassieke piano liefhebber zal wel wenkbrauwen fronsen, de muziekliefhebber die houdt van buiten elk lijntje van de elektronische muziek en het klassiek kleuren houdt, zal echter vol bewondering die plaat meermaals opleggen en tot de toppen van zijn of haar tenen genieten daarvan. Mirek Coutigny  laat bewust niet in zijn kaarten kijken, het is aan de luisteraar om de bubbel te doorbreken en binnen te treden in de magie die hij je aanreikt. 'The Further we Ventured' is een plaat die klassiek en elektronica verbindt tot een logische geheel voor zij die daar, net als wij, echt willen voor open staan.

piano/elektronica
Tracklist
Colorful Danger 05:06 Atlas 04:46 The Stairs 02:39 Positive Loops 06:34 Ripples 04:39 Safe Grey 04:09