The Monotrol Kid is het project rond Erik Van Den Broeck. De stijl die ze brengen wordt omschreven als alternatief/Americana/singer-songwriter. De band zag het levenslicht in 2008-2009 en heeft ondertussen een hele weg afgelegd. Het debuut schijfje in 2011 was eerder een singer-songwriter solo plaat, maar vanaf de tweede schijf laat Erik zich omringen door Dries Vanhove op gitaar, Phil Mathuis op drum en Bart Strubbe op bas.
Muzikaal haalt The Monotrol Kid (*****) zijn invloeden uit artiesten als Bon Iver, Wilco en The Jayhawks,  lezen we op de facebook pagina van de band. In een aardig vol gelopen, en wederom zeer gezellig, Café Bonaparte zagen we vooral een band die aanstekelijke refreinen drenkt in een bandje boordevol melancholie. Goed passende binnen de intieme setting in Bonaparte, maar even goed kan het zorgen voor een gezapig rock/folk feestje op één of ander fijn festival. Meteen een hint aan menig festivalorganisator om deze band zeker te boeken in de zomer van 2020.
The Monotrol Kid kwam o.a. zijn nieuwe plaat 'Exhale' voorstellen, en dat is een parel van een plaat geworden neem dat gerust van ons aan.

Een verslag van deze bijzonder veelzijdige avond.
De rode draad in de muziek van The Monotrol Kid is een perfecte kruisbestuiving tussen die bijzonder aanstekelijke instrumentale aankleding , die ervoor zorgt dat je wegzweeft over die walmen van intense melancholie, maar ook lekker staat te dansen tot zelfs lichtjes headbangen. Met daarbovenop een vocale inbreng van Erik. Een man die met zijn stem enorm veel toonaarden aan kan. Enerzijds klinkt die stem breekbaar, zacht en warm zoals op een song als “Cold After Dark” of “Good Enough” het geval is, beide ook te horen op de nieuwe plaat trouwens. Maar even goed gooit hij, gerugsteund door zijn muzikanten - één voor één top virtuozen met hun instrumenten - alle registers open met een bijzonder emotionele vocale inbreng. Waardoor de muren van Bonaparte zelfs lichtjes gaan trillen. Dat voortdurend variëren tussen zowel vocaal als instrumentaal lekker loos gaan, en de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgen,  zorgt er dan ook voor dat je van begin tot einde van de avond aan de lippen van de band gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten. Erik is bovendien een spraakzame, charismatische frontman die daardoor iedereen uit zijn hand doet eten.
De band speelde een set in twee delen. Dat eerste deel ging eigenlijk nog de iets te gezapige maar daarom niet minder sfeervolle weg op. Na de pauze werden de teugels pas echt gevierd en naarmate de set vorderde werd de lat steeds hoger gelegd tot een wervelende finale, waarbij nogmaals opviel hoe het breekbare voortdurend werd gecombineerd met best energieke rock muziek die aan je ribben kleeft. De band mocht nog terug komen voor enkele bisnummers, en ontving een daverend applaus.  Iedere aanwezige was het er dan ook over eens hier een band te hebben gezien die op internationaal niveau staat te soleren, en het soort typische folk/americana brengt waarvoor ze niet moeten onderdoen voor de grotere namen binnen dat genre integendeel.

Besluit: Het is als band of artiest uiterst moeilijk geworden om met je muziek op te vallen, je ziet namelijk door het bos de bomen niet meer. De releases en nieuwe bandjes swingen dan ook de pan uit, we merken het zelf elke week aan den lijve. Het aanbod is daardoor zodanig groot geworden, dat zoeken naar een uitzonderlijke parel vergelijkbaar is met zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar soms doe je onverwachte ontdekkingen, net door het niet te ver te gaan zoeken. In ons geval op een paar honderd meter van de deur.
The Monotrol Kid is een band die door een melancholische aankleding perfect te verbinden met aanstekelijke rock en folk muziek, een zeer ruim publiek aan alternatieve rock fans over de streep zou moeten trekken. In Café Bonaparte zagen we in elk geval een band die beide aspecten zodanig perfect verbindt, dat je enerzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt en later lekker headbangende de neiging voelt opborrelen om compleet uit de bol te gaan. Waardoor een feest ontstaat voor hart en dans spieren. En dat in alle eenvoud en bescheidenheid, want aan sterallures doet The Monotrol Kid gelukkig niet mee. Eerlijk? Dat komen we ondanks onze drukke agenda echt niet elke dag tegen.

Organisatie: Café Bonaparte, Lokeren

Yevgueni - We zijn echte vrienden. Onze onvoorwaardelijke vriendschap zorgt ervoor dat we dit al twintig jaar volhouden met elkaar

Bij de artiesten die het Kleinkunst gebeuren in ons land nieuw leven hebben ingeblazen, daar rekenen wij Yevgueni sinds enkele jaren zeker en vast bij. De band bestaat volgend jaar twintig jaar en brengt ter gelegenheid daarvan een plaat uit ' Yevgueni 2000-2020: Zo ver, zo goed' . In het gezellige AB salon hadden we op 12 november een fijn gesprek met Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem over twintig jaar Yevgueni, de toekomst, het verleden en het heden en veel meer:

Yevgueni bestaat in 2020 twintig jaar. Als jullie daarop terugkijken zijn er wellicht veel hoogte en diepte punten. Noem eens enkele die er bovenuit steken?
Mijlpalen waren er enorm veel. Eentje was de Nekka wedstrijd die ons in het begin van Yevgueni heeft gelanceerd. Een ander toen we 'Kanibaal' uitbrachten toen Eddy Merckx kandidaat was voor 'de 100 Beste Belgen' . Pater Damiaan heeft toen gewonnen, maar die song droegen we op aan Eddy Merckx en heeft toch ergens deuren geopend toen. Dat zijn enkele mijlpalen van de zeer vele.

Wat is de toverformule om het zo lang met elkaar te blijven uithouden?
Vriendschap. We zijn echte vrienden. Dat kan soms voor discussies zorgen, maar onze onvoorwaardelijke vriendschap zorgt ervoor dat we dit al twintig jaar volhouden met elkaar.

Op het dubbelalbum, dat ik maandag ochtend eindelijk even heb kunnen beluisteren, staan naast enkele best of ook onuitgegeven versies. En twee nieuwe nummers? Vertel er eens wat meer over - vooral dat nummer dat verwijst naar het feestjaar spreekt tot mijn verbeelding
“Zo ver, zo goed” is één van de twee nieuwe songs op het album en de eerste single. We zijn bewust een beetje op zoek gegaan naar een nummer dat een beetje feestelijk klinkt en ook inhoudelijk een beetje naar onze beginjaren verwijst. Over hoe we vaak pas ’s avonds of ’s nachts echt op dreef kwamen en ook toen al op zoek gingen naar inspiratie en luidop droomden van muziek. Maar tegelijk probeer je het ook een beetje universeel te maken. Het kan dus ook een nummer zijn over durven dromen en ook durven kiezen om ervoor te gaan en je hart te volgen.

Kunnen we stellen dat Yevgueni twintig jaar geleden gezorgd heeft voor een heropleving van het kleinkunst gebeuren? Tegenwoordig boomt de Nederlandstalige/Vlaamse muziek
Ergens wel, voor 2000 was in het Nederlands zingen eigenlijk bijna not done . En wij hebben toch ergens een basis gelegd (wij niet alleen) voor een heropleving van Nederlandstalige muziek. Tegenwoordig vind je ze overal, zelfs in de metal en zo. We willen daarom niet met de eer gaan lopen, maar wat Nederlandstalige muziek betreft kunnen we stellen dat we ergens zeker gezorgd hebben voor een heropleving toen.

Ik houd vooral van het feit dat jullie een beetje als de troubadours uit de middeleeuwen vertellers zijn. Zowel vreugde, verdriet als zelfs ergernis vind ik terug in jullie songs. Zoals “Opinie”. Een song die gaat over ergernissen van mensen die overal een opinie over hebben?
Die song heb ik geschreven vlak na de aanslag in Zaventem. Terwijl iedereen in diepe rouw was na die gebeurtenis, waren er plots al mensen die een mening hadden daarover. Dat vond ik toch straf, het is ook zo dat iedereen opiniemaker is tegenwoordig, vooral hun eigen gelijk willen halen zit diep. Dat zorgt inderdaad voor een zekere ergernis.

“Nieuwe meisjes” daar denk ik iets heel anders bij. Of heb ik het subtiel juist. Een song waarbij ook wat tekst betreft niet volledig in je kaarten laat kijken vind ik
Dat is heel toevallig gekomen. De titel heb ik inderdaad ergens langs de Leuvense Steenweg achter een raam zien staan. Ik had kort daarvoor nog een gesprek gehad met Wigbert over Luc De Vos en hoe Luc erin slaagde om uit de kleinste dingen, een opschrift, een reclamebord of iets dergelijks, de basis voor een song te halen. Vervolgens was het een kwestie van daar de juiste song bij te verzinnen. Ook dat is vrij vlot gegaan. Ik zat in Leuven op kantoor wat door het raam te staren in het begin van de lente en zag de eerste meisjes in jurkjes voorbij fietsen. Dat is een fantastisch fenomeen dat zich elk jaar opnieuw afspeelt bij de allereerste zonnestralen in Leuven of elke studentenstad. De ommekeer is soms zo extreem dat het bijna nieuwe meisjes lijken i.p.v. dezelfde meisjes in andere kleren. Dat leek me dus de ideale aanleiding voor een song met “Nieuwe Meisjes” als titel.

Zijn er nog zo songs die een zeer bijzondere betekenis voor jullie hebben, nu komt het antwoord 'allemaal'... “Adem” is toch zo een song met een speciale betekenis? Dacht ik toch
Adem is geschreven in een periode toen mijn vrouw en ik zes jaar lang hebben geprobeerd om kinderen te krijgen. Een emotioneel bijzonder zware periode, waar het ook moeilijk was om inspiratie te vinden om songs te schrijven, wat toch gelukt is. “Adem” is dus vooral een song die deze periode wat omschrijft en nog meer de verlossing toen het eindelijk toch gelukt was.

Ik vond, en vind dat ook nog steeds, jullie het stempel 'kleinkunst ' opdrukken jullie tekort doen is. Maar ik heb ook ergens gelezen (ik dacht tijdens het interview dat ik had met Geert toen Walrus op Dranouter stond in 2016? Ben niet zeker) jullie best blij zijn met dat label? Hoe zien jullie het zelf eigenlijk
Er is zeker een periode geweest dat we ons daar hebben tegen afgezet, maar gaandeweg moeten we toegeven dat we zeker in dat genre kleinkunst thuishoren, vooral doordat we net als de kleinkunst artiesten van de jaren '70 een verhaal vertellen, alleen steken we dat in een eigentijds kleedje.

Jullie gaan ook op tournee om dit te vieren veronderstel ik, sommige club concerten zijn al uitverkocht. Yevgueni is na twintig jaar nog steeds relevant? Hoe voelt u zich hierbij?
Ik denk dat dit naast onze vriendschap de belangrijkste motor van ons succes is. We zijn nooit echt ontploft of keihard doorgebroken op één moment of met één song, maar juist daardoor wel altijd blijven groeien. En hebben daardoor ook op ons eigen tempo kunnen blijven zoeken naar nieuwe geluiden, nieuwe samenwerkingen, enz… Ons bestaande publiek heeft ons daar altijd in gevolgd en het heeft ook altijd nieuwe mensen overtuigd. Dat zorgt ervoor dat we als slotsom altijd vooruit zijn blijven gaan. Ook nu weer met de voorverkoop van onze wintertour en de verjaardagsconcerten zetten we een stap vooruit.

Wat zijn de inspiratiebronnen als je nieuwe muziek maakt? In het verleden ging dat vaak over gezin en het zien opgroeien van je kinderen en zo?
Het dagelijks leven. Het wordt eigenlijk gaandeweg wel moeilijker dan in het begin. Een gezin geeft wel veel inspiratie maar ook heel weinig vrije tijd om er iets mee aan te vangen. Maar inspiratie voor een echt goede song komt meestal plots en onverwacht om de hoek kijken, waarna we toch weer vertrokken zijn. De inspiratie is zeker nog niet opgedroogd. Integendeel.

Ik heb al veel artiesten mogen interviewen, waaronder Guido Belcanto. Wat Guido Belcanto betreft. Met welke artiest voelen jullie zich het meest verbonden eentje als Belcanto of eerder Vermandere /Van Uytsel?
Belcanto is een topper, die zijn eigen gang gaat in de muziekwereld, maar die staat toch een beetje op zichzelf en komt ook wat uit een andere hoek qua genre. Met Zjef hebben we het geluk gehad om samen te mogen samen werken op de Nekkanacht, een zeer sympathieke man. Hij werd tijdens onze studententijd en onze beginjaren ook vaak opgezet in de vroege uurtjes in onze stamcafés. Dus voelen we ons toch iets meer met die laatste verbonden geven we eerlijk toe.

Mogen we na dit verzamelalbum eigenlijk nog nieuw werk verwachten ook binnenkort?
Op het moment gaan we ons concentreren op de feesten rond dat 20 jarig bestaan, maar uiteraard komt er wel ergens een plaat uit. Wanneer dit is, is koffiedik kijken voorlopig.

Zitten de andere, toch ook succesvolle projecten, nu even in de koelkast? Geert zijn project bijvoorbeeld 'Walrus'. Hoe staat het met de zijprojecten?
De zijprojecten zitten zeker niet in de koelkast. Het lukt eigenlijk steeds beter om die te combineren met Yevgueni. Vroeger moesten we daar echt een sabbat voor inlassen, nu is het vooral kwestie van een beetje schuiven met uren om dubbele boekingen te vermijden. Vooral voor Klaas is het nog steeds moeilijk om als frontman twee projecten tegelijk te doen. Het is dus nog even wachten op een vervolg op zijn Franse plaat.

Na twintig jaar, wat zijn de verre toekomstplannen? Met andere woorden waar zouden jullie graag zien binnen nog eens twintig jaar?
Eigenlijk zouden we al heel blij zijn als we staan waar we nu staan. Dat zou echt al een heel grote stunt zijn. Maar dat betekent niet dat er geen ambities meer zijn. We hebben bij onze goede collega’s van Blof geleerd dat je ook nog op iets latere leeftijd een gigantische hit kan scoren. Het is moeilijk om dat bewust te doen, maar dat mag zeker nog eens gebeuren. En dat mag gerust ook in Nederland zijn als we dan toch bezig zijn. Iets concreter zijn de plannen om zeer binnenkort eens naar Zuid-Afrika te gaan voor een kleine tournee.

Veel succes met de shows rond jullie twintig jarig bestaan. Wat zijn jullie verwachtingen eigenlijk? De eerste reacties zien er hoopvol uit
De jubilee gaat er vooral om onszelf en de fans eens even te verwennen met bijzondere concerten. En onszelf de tijd te geven om eens terug te kijken en des te meer te beseffen hoe blij we mogen zijn met alles wat er tot nu toe al gebeurd en gelukt is.

Bedankt voor dit fijne gesprek. Veel succes met het verjaardagsjaar, en alles wat jullie doen in de verre en nabije toekomst.

Minard Gent is een historische locatie met een geschiedenis die teruggaat tot 1847. De schouwburg kwam er dankzij de architect Minard die dit gebouw optrok als reactie op de Franstalige schouwburg en opera in Gent. Bij het binnenkomen, valt de ode op aan personen die nauw betrokken waren bij deze schouwburg, waaronder Romain Deconinck (1915-1994) een iconische Gentse figuur die Gent op de wereldkaart wist te zetten, dan ook onmiddellijk op.
In deze historische omgeving mocht een jong, talentvol gezelschap RAMAN op zaterdag 16 november zijn allereerste EP 'Birth Of Joy' voorstellen. En zo is de cirkel rond. In een interview liet Simon Raman ons weten klaar te zijn om die volgende bladzijde om te draaien. Het volledige interview kunt u hier trouwens nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/76226-raman-we-zijn-eigenlijk-veel-verschillende-genres-dat-maakt-het-voor-ons-zo-spannend.html
In Minard kregen we dan ook het perfecte huwelijk voorgeschoteld tussen melancholie en pure rock-'n-roll!

Een ander opkomend talent is Roos Denayer (****). Deze jonge singer-songwriter haalt haar invloeden bij o.a. Joni Mitchel, Nick Drake en Suzanne Vega. Dat is toch heel wat. Ze laat zich op het podium begeleiden door een bassist Trui Amerlinck, die door haar magische inbreng de stem en gitaar van Roos perfect weet aan te vullen. Op een eerder bedeesde en onschuldige wijze zorgt deze laatste, dankzij gezapige bindteksten, voor een glimlach op de lippen. Bovendien gooit Roos Denayer haar uiteenlopend stembereik in de strijd. Puur vocaal, maar ook wat gitaar en bas betreft, zweeft het concert dan ook voortdurend tussen weemoed en lekker loos gaan waarbij zelfs lichtjes wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Die combinatie zorgt ervoor dat Roos zonder problemen iedereen uit haar hand doet eten. Het publiek stil krijgen bij die pakkende tot melancholische momenten, waarbij je een traan wegpinkt. En meeklappen en dansen vanuit de stoelen op de meer energieke songs. Het is er allemaal bij .
Besluit: Roos Denayer slaagt er, in tegenstelling tot veel voorprogramma's, zonder enige moeite in het Gentse publiek - en ook wijzelf - compleet over de streep te trekken. We zagen dan ook een bijzonder talentvolle artieste aan het werk om in het oog te houden naar de toekomst, een toekomst die er zeer goudkleurig uitziet.

Dat laatste kan ook gezegd worden van RAMAN. (****1/2). De band heeft ondertussen in en rondom het Gentse al bewezen uit het goede hout gesneden te zijn. We gaven de EP 'Birth of Joy' al enkele luisterbeurten, en werden van begin tot einde van onze sokken geblazen. Een recensie daarvan volgt nog!
Of dit live ook het geval zou zijn?, vroegen we ons af. Nu, vanaf de eerste song werden de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken. Een vat boordevol stomende riffs en drum salvo's, die de Minard op zijn grondvesten deden daveren, werd open gedaan. Feitelijk is hierop stil zitten onmogelijk. Het publiek ging eerder uit de bol door stevig te headbangen en mee klappen, en ook wij werden door een geluidsmuur die op ons kwam murw geslagen. Echter weet RAMAN binnen deze energieke en gestroomlijnde aanpak ook genoeg weemoed en melancholie te verstoppen, met pakkende songs die eerder een krop in de keel bezorgen. Sam is niet alleen een gitaar virtuoos van een unieke soort, hij is eveneens een charismatische frontman met een uiteenlopende stem. Enerzijds breekbaar, anderzijds schreeuwt hij zijn stembanden schor. Gerugsteund door een knallende drum inbreng van Bernd Coene die zijn drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt, aangevuld door een al even knallende en knetterende baslijn van Jasper Peeters. Zorgt dit voor een kruisbestuiving die we niet elke dag tegen komen. Vooral als al die registers compleet worden open gegooid in een stomend instrumentale wervelstorm, telkens werkende naar een verschroeiend hete climax toe, gaan de daken er compleet af in de Minard. Het gemeende, staande applaus, na de regulaire korte set, bewijst dat ook het publiek compleet mee was met de zaak.
Besluit: ''Het is eerder een mengeling van vele genres, waardoor het moeilijk is om daar een stijl op te plakken. Een bewuste keuze trouwens. We zijn vooral een live band, daarom dat catchy en streepje rock-'n-roll in onze muziek.'',  wist Simon ons in het interview dat we hadden met hem te vertellen. Nu, dat laatste wordt meermaals in de verf gezet.
Ook de snoeiharde, quasi instrumentale, bisronde is een mokerslag in het gezicht, compleet murw geslagen.
Het enige minpuntje is de te korte set van amper iets meer dan een uur, want dit smaakte naar meer, veel meer. Voor de rest hoor je ons niet klagen. Dit was een leerrijke avond inéén van de mooiste gebouwen die Gent rijk is.
RAMAN bewijst in de Minard dat ze inderdaad klaar zijn voor het grote werk, niet alleen op maar ook naast het podium. In het oog te houden naar de toekomst toe!

Organisatie: Cunae Management +  RAMAN ism Democrazy/Vooruit, Gent

Captain Cheese-Beard - Het moeilijke is dat je ons niet kunt plaatsen, en vooral in Vlaanderen is dat blijkbaar een probleem om aan de bak te komen

Captain Cheese-beard is een band die zijn invloeden haalt uit de muziek van Frank Zappa, in het verleden coverden ze deze top artiest. Maar op de nieuwe EP 'Deadwood' hoor je ook een band die meer en meer over een eigen smoel beschikt. De band is klaar voor de grote stap voorwaarts.
We hadden een gesprek met bezieler van dit project Johan De Coninck over Zappa, de ambities en hoe moeilijk het in Vlaanderen aan de bak te komen met muziek die je niet kan plaatsen.

In eerste instantie was de band een tribute naar Frank Zappa dacht ik? Hoe zijn jullie bij Zappa terecht gekomen. Zappa zijn muziek is niet gemakkelijk te coveren naar mijn mening, heeft bloed zweet en tranen gekost zijn beweegreden uit te pluizen? is dat ook gelukt?
Zappa is altijd één van mijn grote helden geweest. Het was een Challenge die ik dan ook ooit wilde aangaan. Ik zat al een beetje in het circuit van coverbands, maar vond dit dus een grotere uitdaging. Ook omdat zijn muziek niet meer gespeeld werd. Om Zappa te coveren moet je als muzikant trouwens absolute top zijn, ik heb dus echt muzikanten rond mij verzameld die op een torenhoog niveau muziek spelen. Zelfs voor muzikanten die conservatorium studies doen is het een uitdaging. Eigenlijk vormen we naar mijn mening een solide formatie; een goede drummer en bassist zijn de basis waarrond rock muziek wordt gecomponeerd. De ritmesectie, is het begin van alles waardoor ze van onschatbare waarde zijn binnen een band. Met andere woorden. Je mag fantastische muzikanten rond u verzamelen, als de drummer of de bassist slecht is , valt die hele ritmesectie en je song in het water. Versta me niet verkeerd, iedereen is belangrijk. Maar de basis? Die ligt toch daar en ik heb het geluk dat de Cheese-Beard's ritmesectie top is.

Hoe doe je dat experimenteren met experimentele muziek?
Eigenlijk experimenteer ik niet met die muziek van Zappa, die is uitgeschreven. Ik speel zelf trouwens op gehoor en geheugen. Dat gaat trouwens ook op voor onze bassist en drummer. Met Zappa's muziek experimenteren is echt moeilijk, ook al klinkt het voor mensen chaotisch, in die chaos zit weldegelijk totale orde. Buiten solo stukken of zo, daar kunnen de individuele muzikanten improviseren. Wat wel belangrijk is bij het spelen van Zappa's werk, is,  je moet daar letterlijk uw draai in kunnen vinden, om het te begrijpen. Anders lukt het niet. Met Captain Cheese-Beard wilden we daar vooral onze eigen groove aan geven, aan die muziek van Zappa. Improviseren kan dus wel een beetje. Maar de basis is dus gewoon dat je de partituren bestudeert en de noten speelt die de meester heeft uitgeschreven.

De bandnaam verwijst ook naar Captain Beefheart?
Dat was eigenlijk een beetje toeval die naam was me wat bij gebleven en zo is Captain Cheese-Beard uiteindelijk als naam gekozen.

Jullie zijn trouwens bijzonder actief geweest met twee releases. Hoe waren de reacties tot nu toe?
'Symphony for the Auto-horns' is eigenlijk al vijf jaar geleden uitgebracht. Maar onze Engelse promotors vonden het, ter gelegenheid van de release van onze recente EP 'Deadwood' een goed idee om deze opnieuw een soft release te geven. Wat reacties betreft, nu en vijf jaar geleden waren die over het algemeen zeer positief. We hebben eigenlijk geen enkele negatieve reactie gekregen.

Dat was eigenlijk mijn enig klein puntje van kritiek bij de vorige release, en dat viel me bij de EP op. Dat jullie op die EP een beetje afstand hebben genomen van Zappa en een eigen smoel hebben gekregen. Dat vond ik daar zeer positief aan, aan die nieuwe EP.
We hebben jarenlang puur Zappa gespeeld, maar er is daar blijkbaar geen publiek voor. Het was dan doodzonde om met zoveel mensen te staan repeteren voor niets. Ik heb dan maar om toch vooruit te gaan een album geschreven dat helemaal aansloot op Zappa's werk. Veel vrienden - en jij ook - zeiden ons dat ze meer eigenheid wilden horen. Uiteraard Zappa zit in ons DNA die gaan we nooit volledig uitsluiten, maar het is gewoon een logisch groeiproces dat Captain Cheese-Beard meer en meer als Captain Cheese-Beard begint te klinken .

Johan, je hebt ook - volgens ik via de sociale media heb vernomen - aan andere metal projecten en zo gewerkt in het verleden. Vertel er eens meer over aan onze lezers die dat niet weten?
We hebben het daar inderdaad over gehad met Geert , inderdaad heb ik lang in die scene gezeten maar ik heb sinds mijn kindertijd eigenlijk naar alles geluisterd. Ik heb ook altijd gehouden van lang uitgesponnen nummers en orkestrale producties. Een van de eerste platen die ik ooit heb gekocht was: 'Out of the Blue' van ELO. Ook Pink Floyd , daar hield ik enorm van maar het is een beetje logische stap  geweest in het begin dat ik als gitarist mij tot het metal genre aangetrokken voelde.

Van metal naar Zappa is niet een onlogische stap vind ik. Wat denk jij daar zelf van?
Ja, bij Zappa vind je alles terug. Doo Woob, Jazz, zelfs een hoop Klassiek. Je kon hem niet in een hokje steken. Als Zappa reggae speelt is dat Zappa reggae. Hij maakte daar zijn eigen stijl van. Dat is eigenlijk een beetje een probleem tegenwoordig, men wil alles een beetje teveel in een bepaald hokje duwen vind ik, ook binnen de metal scene en dat is zeer spijtig eigenlijk.

Om terug te komen op die EP. Zijn er nog groeimogelijkheden?
Ik werk momenteel bepaalde ideeën uit maar we gaan met deze plaat eerst stappen moeten zetten. Het is niet de bedoeling onze boterham daarmee te verdienen, we hebben allemaal een baan en gezin buiten onze activiteiten als muzikant. Buiten enkele specifieke gevallen die alles pakken, is het trouwens bijna onmogelijk om als muzikant je brood te verdienen. Je ziet daar eigenlijk nog steeds een Mattheus effect ''zij die niets hebben zullen niets krijgen, wie alles al heeft zal nog meer krijgen''. Zo is het tegenwoordig ook gesteld met het huidig business model in de muziekindustrie.

Is het in tijden van streaming nog nodig om platen uit te brengen? heeft een band daar nog iets aan? (dat is een vraag die ik iedereen stel hoor ) De antwoorden zijn zeer uiteenlopend;  ik was benieuwd naar de mening van iemand die al veel jaren meedraait in het vak?
'Deadwood' is uitgebracht op vinyl. Ik heb eigenlijk zelf nooit muziek van mij op vinyl gehad en Pierre Chevalier, (keys) die een fervent vinyl verzamelaar is zat in hetzelfde schuitje, dus wilde we de EP absoluut op vinyl uitbrengen. De plaat is uiteindelijk te beluisteren via de voor de hand liggende streaming services zoals Apple Music en Spotify en je kan ook de digitale downloadable versie via de Mottowsoundz site aanschaffen Het is dus eigenlijk een en- en verhaal

Hoe zien jullie jezelf verder evolueren? Welke richting wil je uitgaan? Wat zijn jullie ambities?
Wij willen zeker live spelen. Maar het is niet evident. Het is niet de bedoeling dat we met marschalls en zo te gaan sleuren in een café gaan spelen. Er moet echt iets aanwezig zijn qua technische infrastructuur en dergelijke in de zalen waar we zouden kunnen spelen. We zijn daar ambitieus in, maar de muziek die we brengen moet gewoon perfect zijn, daarvoor hebben we een goede akoestiek nodig en een podium waar je 10 man kan op huisvesten. Dus we willen vooral daarin verder evolueren, en hopen dat deze EP dus deuren opent om op te treden in degelijke zalen.

Zappa fans zijn er toch genoeg?
Ja dat is de ironie daarvan. We wilden ons daar wat van onttrekken omdat er geen markt voor is, en nu krijgen we het omgekeerde effect. En nu, die Zappa communitiy wilt dan weer dat je praktisch alleen Zappa speelt dus Die categorie zappa fans haken af omdat we onze eigen weg opgaan. Het is een beetje een rare wending, een mes dat langs twee kanten snijdt, moet ik toegeven.

Hoe zijn jullie bij Mottowsoundz terecht gekomen?
De baas van Mottowsoundz is al jaren een vriend van mij. Hij is onze geluid ingenieur. Matthias vond het prachtig dat we Zappa wilden doen en is onze vaste geluid man geworden. Hij is uiteindelijk een eigen platenlabel begonnen en heeft daar veel geld in gestoken. Na al die jaren heeft hij een hele reputatie opgebouwd. Hij heeft het debuut van.Allez Allez heruitgebracht en ook LaMuerte en My Diligence zitten bij Mottowsoundz. Hij doet dat allemaal vanuit zijn Man-Cave, het is vooral een passie voor hem. En ja  het heeft ondertussen wel deuren geopend, Mottowsoundz is een redelijk groot label geworden.  Ik wil ook nog even een pluim op zijn hoed steken voor zijn werk als mixer en co-producer. Zijn werk op de ‘Deadwood’ EP is fenomenaal. Zonder zijn toewijding zijn de Cheese-Beard producties onmogelijk te realiseren .

Johan, ben je nog aan andere projecten bezig nu?
Nee. Ik ben vooral blij dat ik zoveel muzikanten heb kunnen samen brengen om dit project te verwezenlijken daar ben ik best trots op. Als ik die allemaal samen zie staan, dat geeft me voldoening. Ook heb ik geen tijd voor andere projecten.

Naast de verre toekomst, wat brengt de recente toekomst? Tour plannen? in het buitenland kortom?
We wachten onze kans af, maar blijkbaar is het moeilijk om ons ergens te plaatsen. Ik zie bijvoorbeeld een prog rock opleving de laatste tijd. Maar ik heb toch de indruk dat we de meest mis begrepen band zijn in België, ze kunnen ons niet in een hokje duwen en daardoor geraken we moeilijk ergens binnen. We hopen daarom dat die EP op dat vlak toch wat deuren opent, dat bepaalde Belgische promotors ons toch zullen willen boeken. In het buitenland is daar wel een scene voor, maar dat ligt niet simpel om zomaar naar het buitenland te gaan, zeker met een dergelijk grote productie. Het is een beetje vechten tegen de bierkaai. We zullen voldoende promotie moeten doen. Met andere woorden. Onze muziek is dus eigenlijk meer geschikt voor het buitenland dan het binnenland, en dat is spijtig.

Radio feedback?
Het is ook moeilijk om hier op de radio te worden gedraaid, zelfs een meer alternatieve radio zender die het exacte profiel van een potentiële Cheese-Beard fan bedient ,hebben we zonder succes gecontacteerd. Het grote probleem is dus wederom gewoon dat je ons niet in een hokje kunt plaatsen en dat we een unieke sound hebben, en vooral in Vlaanderen is dat een probleem. Daardoor worden we op de radio ook niet gedraaid. En dat is bijzonder jammer.

Veel succes en hopelijk zien we jullie spoedig on stage

Onder de noemer 'Flits me terug naar de jaren '80' bracht de Vlaamse/Nederlandse band Frimout enkele voorstellingen in 30CC/Schouwburg in Leuven. Dit op zaterdag 9 november en op zondagavond 10 november. De band had ook een speciale voorstelling op zondag omstreeks 16u, waarbij de nieuwste EP 'Ik geloof in jou' eveneens werd voorgesteld. Wij waren erbij op deze laatste voorstelling.  En zagen een bijzonder goed op dreef zijnde band, die alles in het werk zetten om zijn fans te bekoren. En daar, na een lange strijd, met brio in slaagde. Een overzicht van Frimout.

Deel 1 - Met aanstekelijke songs “Flits me terug naar de jaren '80”, “Ik leef voor jou” wordt de namiddag feestelijk ingezet. Het vieren van het leven, zal de rode draad vormen in het volledige concert. Zo zou later blijken. Bovendien is die een ware ode aan het Vlaamse en Nederlandse lied. Stef vertelt hoe, in tegenstelling tot in Vlaanderen, in de jaren '80 in Nederland de Nederlandstalige muziek begon te bomen. Mede dankzij het TV programma 'Op Volle Toeren'. En uiteraard was er Doe Maar die menig jong meisjes hart sneller deed slaan. Een band waarvan dan ook twee songs naar voor werden gebracht “Belle Hèlèna” en “Smoorverliefd”. Na een wervelend begin is de tijd gekomen voor een eerste intiem moment, waar Stef zingt over zijn dochter: “Meisje (ik laat je los)”, een moment waarbij we toch even een traantje wegpinkten.
Uiteraard is Frimout een band, dat werd ook duidelijk de verf gezet. Na de songs: “Het Huis waar ik woon” en “Marcel”, was het de beurt aan Elien Boermans om haar zangkunsten te tonen. Dit op “Samen zijn”. Daaruit blijkt dat deze zangeres over een zeer warme en soulvolle stem beschikt waarmee ze mening harten raakt, en ook de dansspieren aanspreekt. Want ze kan veel toonaarden aan. Dat zet ze meermaals in de verf. Ook waren we onder de indruk van de topmuzikanten binnen de groep, die zich ontpoppen tot klanktovenaars. Maar toch waren we vooral onder de indruk van de lekkere aanstekelijke gitaar riffs van Dave Elli die gitaarvirtuositeit naar voor bracht die meerdere keren aan de ribben blijft kleven. Zijn inbreng was dan ook een voortdurende streling voor het oor. Bij “Hotel Paradiso” mag Leuvens fenomeen Luk Vankessel de vocalen voor zijn rekening nemen, waarna de band afsluit met wederom een intiem moment tussen Stef en Jan Beyen die ons betoverde op zijn piano. Even gaat het mis, en de zong gaat compleet de mist in. Maar gelukkig herpakt het duo zich en sluit het eerste deel af met een wondermooi “Geef me nu je angst”, dat ons weer in tranen achterlaat.

Deel 2 - In deel 2 is er weer plaats voor Vlaamse of Nederlandse folklore. Zo krijgen we “Breek uit jezelf” van Wim De Craene  voorgeschoteld, en “Ik dans dus ik besta” van Het Goede Doel. Ook op het aanstekelijke “Copacabana”, een song uit de nieuwe EP is het moeilijk stil zitten.  En toch had Frimout het wat moeilijk om een apathisch publiek tot bewegen aan te zetten. Stef is echter een klasse entertainer en charismatische frontman die de strijd aangaat, en niet loslaat tot hij de oorlog heeft gewonnen. Na herhaaldelijke pogingen, lukt het toch de handen in de lucht te krijgen, of bij “Sterren zien” de lichtjes van de GSM's die zorgen voor een soort sterrenhemel in de zaal, magisch mooi moment was dat. “Toffer dan tof” is ondertussen een beetje uitgegroeid tot een Frimout klassieker en wordt gevolgd door 'het wondermooie “Ik geloof in jou”. “Mooie dagen” van Johan Verminnen is uiteindelijk een sluitstuk van een feestelijk tweede deel. Het publiek is eindelijk wakker geschud en vraagt om meer. Al gauw komt Frimout terug met een mooie ode aan Will Tura bij “Mooi 't leven is mooi” uiteindelijk door iedereen mee gebruld. En “Superman”.

Besluit: Frimout bewijst in Leuven van veel markten thuis te zijn. Ergens tussen troubadours, verhalenvertellers en kleinkunst gekruid met de nodige ballads en pop deuntjes; binnen een Nederlandstalige omkadering vinden we Frimout altijd terug. Van aanstekelijke songs gaat Frimout zonder moeite over naar songs die je hart diep raken. Bovendien bestaat de band uit top muzikanten en een frontman die dus niet los laat tot iedereen zingt, danst (ook al bleef men mooi in de stoelen zitten) en vooral geniet tot de toppen van de tenen. Als je ook een toch wat meer apathisch publiek daarmee uiteindelijk kunt inpakken, moet je als artiest of band uit het verdomd goede hout gesneden zijn. En dat laatste is bij Frimout zeker het geval. De band won deze thuismatch dan ook op de punten, en krijgt een extra pluim op de hoed voor het leveren van een niet aflatende inspanning, om iedereen met een brede glimlach naar huis te sturen.

Setlist: DEEL 1: Flits me terug naar de jaren '80 - Ik leef voor jou  - Belle Hèlène - smoorverliefd (Doe Maar) - Meisje (Ik laat je los) - Het huis waar ik woon - Marcel - Samen Zijn - De vrouw van mijn leven - Alleen met jou (Clouseau) - Hotel Paradiso (Luk Vankessel) - Geef me nu je angst
DEEL 2: Breek uit jezelf (Wim De Craene) - Ik dans dus ik besta (Het Goede Doel) -Copacabana - De muziek zit in mijn bloed - Kronenburg Park (Frank Boejien) - Sterren zien - Toffer dan tof - Lieve Loemoemba - Ik geloof in jou - Je hebt het mij beloofd - Mooie Dagen (Johan Verminnen)
BIS: Mooi, 't leven is mooi (Will Tura) - Superman

Organisatie: VZW Frimout - 30CC/Schouwburg Leuven

Unholy Congregation 2019 - Occulte totaalbelevingen op een koude novemberdag
Unholy Congregation 2019
De Qubus
Oudenaarde
2019-11-09
Erik Vandamme

Unholy Congregation is een gezellig festival omgeven door walmen van duisternis. Binnen een intieme sfeer krijg je hoogstaande black metal voorgeschoteld, In 2018 ging de eerste geslaagde editie door in The Qubus, Oudenaarde.

Het verslag hiervan kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/71878-unholy-congregation-2018-donkere-intensiviteit-binnen-een-geladen-en-sombere-sfeer.html  

Op 9 november ging de tweede editie door, deze keer kwam er toch een pak meer volk dan op de eerste editie. Waardoor dit gezellige festival wel eens een blijvertje zou kunnen worden binnen de underground van black, doom en andere donkere metalen. Wat het programma betreft zagen we over de gehele avond bekeken niet allemaal hoogvliegers, maar wel acht bands die ons donker hart innig konden verwarmen door het brengen van een occulte totaalbeleving binnen een zeer duistere setting.

Omstreeks 15u gingen de deuren van de Hel open en trad een gemaskerde en onherkenbare groep demonische wezens aan op het podium. Iteru (****) bestaat uit enkele topmuzikanten met al veel meters op de teller, en een imposante zanger die niet alleen vervaarlijk zwaaide met zijn armen maar ook door middel van een ijzingwekkend stembereik je op dit vroege uur al een eerste angstaanval bezorgde. Vooral de gevarieerde setting, met stevig uitpakken en kalmere, maar daarom niet minder dreigende momenten, zorgden ervoor dat je u als aanhoorder gewillig liet meedrijven over die donkere en intensieve walmen die Iteru je aanbood. De band zou, zoals we hadden vernomen, in december een plaat op de markt brengen: 'Into Demise'. Een schijf waaraan ook wij de nodige aandacht zullen besteden. Live wist Iteru alvast de eerste gensters in ons donker hart te slaan, en liet ons totaal van de kaart achter in de duisternis.

Het contrast met die vervaarlijke demonische wezens van voorheen, en de liefelijke verschijning van de dames van Doodswens (****) kon niet groter zijn. Vergist u echter niet eens het uit Eindhoven afkomstige duo Fraukje van Burg (vocalist en gitaar) en Inge van der Zon (drums) die doos van Pandora open smijt, ontstaat wel degelijk een duistere wervelstorm die aanvoelt als klauwen die je bij de strot grijpen en niet meer los laten tot je nog maar eens totaal murw geslagen in de donkere hoek van de ring terecht komt. Dit is in grote mate de verdienste van een drumster die haar drumvellen bedient alsof demonische wezens het van haar hebben over genomen. En een zangeres die cleane vocale inbreng combineert met duivelse screams komende vanuit de donkerste krochten van de Hel. Het zorgt voor een intensieve atmosfeer, waardoor je eens onder hypnose gebracht staat te trillen op je benen van pure angst. Dat Doodswens met twee op het podium kunnen verwezenlijken, waar een voltallig band zelfs niet in slaagt, dat is een extra duistere pluim op de hoed van dit bijzondere duo, die na het optreden weer veranderen in uiterst vriendelijke dames, die met een brede glimlach hun fans te woord staan. Over contrasten gesproken.

Na deze twee eerste mokerslagen hadden we gehoopt dat de avond verder zou verlopen op diezelfde wijze. Echter kon CRONE (***) ons iets minder bekoren. De band bestaat uit top muzikanten die eveneens pure duisternis uitstralen, vooral instrumentaal werden dan ook diepe gensters geslagen. Daarover bestaat het minste twijfel. De vocale inbreng was echter iets minder overtuigend. Bovendien bleef alles wat te nadrukkelijk hangen binnen een iets te gezapige atmosfeer. Het gemis van diepe intensiviteit, die toch nodig is om ons over de streep te trekken bij een black metal concert, ontbrak hier een beetje waardoor we dus jammer genoeg op onze honger bleven zitten.

Kludde (****) brengt atmosferische black metal, waarbij ook een mythisch en donker verhaal wordt verteld. Op hun laatste schijf 'In De Kwelm' gaat het over de Aalsterse Folklore, een schijf die we gezien de achtergrond daarvan zeker kunnen aanraden. De voorwaarde om Kludde te begrijpen,  is dan ook totaal mee zijn met het verhaal dat ze vertellen. Eens je in dat boek begint te bladeren, stijgt de spanning en voel jeje wegglijden naar ofwel een ver verleden, ofwel die sprookjesachtige wereld van mythes en legendes. Een optreden van Kludde is eigenlijk niet verschillende songs, maar een samenstelling van een verhalenbundel met begin, tussenstuk en oorverdovend slot. We vleiden ons dan ook dicht bij het podium, om die intensiviteit die de band in een lang uitgesponnen set - er ware amper of geen rustpunten - ons aanbood echt te voelen. Niet alleen de samensmelting van verschroeiende gitaar en drum geluiden, gebracht door één voor één topmuzikanten binnen hun genre, dreven ons tot pure waanzin. Eens de frontman van dienst zijn strot open zet, voelt het aan als een koude wind die recht doorheen je hart boort. Waarna die demonische wezens uit Folkloristische verhalen je voor de geest verschijnen en het letterlijk van jou overnemen.
Kortom: Bij zo een bijzonder intensief optreden van Kludde  laat je best je fantasie de vrije loop, wat wij dus ook bewust hebben gedaan. Waardoor we na een hevige set van circa drie kwartier totaal verweesd achterbleven in wederom die donkerste hoek van de zaal.

Ook de Nederlandse band Bezwering (***1/2) verstopt veel verhalen over mythes en legende in zijn muziek. Deze band is eigenlijk een soort van wederopstanding van Wederganger, een band die in het verleden voldoende zijn stempel heeft gedrukt op het typische black metal gebeuren. Bezwering bewandelt eigenlijk min of meer diezelfde paden als Kludde, en brengt eveneens een set boordevol occulte atmosferen.
Voor ons persoonlijk ging het net te iets teveel diezelfde lijn uit om ons echt over de donkere streep te trekken. Maar Bezwering zorgt, wederom in verlengde van Kludde, toch weer voor een fantasie prikkelende sfeer in ons hoofd en donkere hart, waardoor we nog maar eens afgleden naar een spookachtige wereld met trollen, feeën, weerwolven en andere mythische wezens uit het fantasierijk dat we ons prompt voor de geest haalden.
De band bestaat bovendien uit muzikanten en een zanger met enorm veel kilometers op de teller, en liet niet los tot iedereen in de zaal gewillig uit zijn donkere hand zou eten. Missie geslaagd dus, met dank aan de knipoog naar folklore en occultisme binnen het verhaal.

"Black Metal with a melodic darkness" Zo wordt Djevel (***1/2) op zijn facebook omschreven. Na enkele occulte totaalbelevingen schakelt Djevel dan ook over naar een andere versnelling. We krijgen een pure black metal set voorgeschoteld met een melodieuze tongval. Daarbij viel vooral de gestroomlijnde wijze waarop de gitaristen van dienst meerdere donkere riffs door de strot rammen, nog het meest op. Djevel bestaat dus vooral uit een instrumentaal technisch hoogstaand combo van muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dat wordt over de gehele set voortdurend in de donkere verf gezet. Vocaal werd daar niet zoveel aan toegevoegd, maar dat instrumentaal vernuft zorgde toch voor meerder kippenvelmomenten en haren op de armen die recht kwamen van puur innerlijke pijn en genot.
Waardoor Djevel ons toch gedeeltelijk over die donkere streep kon trekken.  Maar helaas, doordat alles wederom bleef hangen binnen een iets te gezapige atmosfeer, bleven we ook nu weer een klein beetje op onze honger zitten. Want dit smaakte eigenlijk naar meer intensiviteit, die we helaas niet voorgeschoteld kregen. Voor de rest hoor je ons echter niet klagen. Deze Noren raken ons net door dat voornoemde instrumentaal vernuft, wel degelijk op de juiste donkere plaats in ons hart.

De Noorse band Helheim (****), die al sinds 1992 aan de weg timmert, wordt omschreven als pioniers van Viking metal, met een donkere twist. De ervaring binnen het vak zorgt ervoor dat je een set voorgeschoteld krijgt, waar nergens een speld valt tussen te krijgen. Liefhebbers van typische Viking metal zullen wellicht hebben genoten van deze toch zeer hoogstaande set, waar je een band hoort en ziet die eigenlijk niets meer hoeft te bewijzen.
Puur technisch bekeken, slaat Helheim dan ook een intensieve weg in die ofwel je tot waanzin drijft, of net ervoor zorgt dat je richting bar een vers drankje gaat halen. Er is geen tussenweg mogelijk. Wijzelf geraakten wel in vervoering van dit black metal concept gekruid met die elementen uit het Vikingrijk die de band ons voorschotelt. En lieten ons dan ook gewillig meevoeren naar die duistere tijden van toen. Maar de meningen over dit optreden zullen naar onze mening wel degelijk uit elkaar liggen, vrezen we een beetje. Want we zagen ook veel mensen de zaal verlaten en genieten van een frisse pint op de bankjes buiten de zaal.

Ook de in 2000 opgerichte band Vemod (***1/2) komt vanuit Noorwegen naar Oudenaarde afgezakt, om deze tweede editie van Unholy Congregation af te sluiten binnen een eerder doomachtige atmosfeer. De ingrediënten van doom metal waren alvast aanwezig, al is dat eerder subtiel te noemen. Want het draait bij Vemod zeker om pure black metal. Ook deze band blijft, wat aankleding betreft, diezelfde lijn bewandelen. Je moet dus als aanhoorder, en dat is aderhand bekeken toch een rode draad doorheen deze hele avond, mee zijn met het verhaal dat de band je aanbiedt. Vemod zorgt voor een intens en donker sluitstuk, dat ons in donkere gedachten achterlaat. En zet de puntjes op de 'i' wat betreft de titel van dit verslag: 'Een occulte totaalbeleving, binnen een donkere omkadering'.

Besluit: Deze tweede editie van Unholy Congregation is niet alleen door de grotere publieke opkomst een geslaagde editie geworden. De bijzonder gezellige sfeer - als je dat zo kunt noemen bij black metal optredens - zorgt ervoor dat dit evenement een blijvertje kan en zal worden binnen dat typische black metal gebeuren. Want ook al zie je wat festivals betreft door het bos de bomen niet meer, de black metal liefhebber vindt niet zo vaak festivals die puur en alleen hen aanspreken, ook al zijn er links en rechts zeker nog alternatieven. Waardoor een evenement als Unholy Congregation in de toekomst zijn stempel zal kunnen blijven drukken op dat black metal gebeuren, mede door een puike organisatie waar geen donkere speld valt tussen te krijgen.

Organisatie: Unholy Congregation

Van sommige concerten weet je eigenlijk al bij voorbaat waar u zich kunt aan verwachten. Echter dient een voetbalmatch altijd te worden gespeeld, eer je de uitslag echt kunt weten. Portland deed ons hart bloeden van intens genot op een zomerse namiddag op Rock Herk in 2018. We schreven daarover: ''Heel even voelt het aan alsof geen honderden mensen rondom mij staan, maar ik ver verwijderd van de realiteit in een soort sprookjes wereld ben terecht gekomen." Met hun debuut 'Your Colours will stain' onder de arm deed de band dat kunstje gewoon over door de temperatuur in een uitverkochte AB Box tot een kookpunt te doen stijgen. Niet door geluidsmuren af te breken, maar door harten diep te raken binnen een gevarieerde setting.

Dat laatste deed voorprogramma The Feather (***1/2) feitelijk al in het eerste half uur van de avond. De band moet het hebben van een combinatie van aanstekelijke gitaar/drum partijen, binnen een folkse atmosfeer. En een kruisbestuiving tussen uiteenlopende stemmen van vocalisten die door hun warme stem de haren op je armen doen recht komen. De bijzonder spraakzame frontman sprak trouwens zijn publiek voortdurend aan, en kon daardoor een reeds goed gevulde AB Box gemakkelijk uit zijn hand doen eten.
Besluit: The Feather overtuigde ons volledig in dat half uurtje, en maakt ons benieuwd naar meer. We hebben al slechtere voorprogramma's meegemaakt.

Ook Portland (****) schippert tussen breekbare songs, en deuntjes die op de dansspieren werken. Een gevarieerde aanpak waarmee ze ruimschoots anderhalf uur de aandacht scherp weten te houden. Buiten enkele terugvallen, valt er gedurende de volledige set dan ook nergens een speld tussen te krijgen.
Het basis duo Jente Pironet en Sarah Pepels laat zich dan ook omringen door top muzikanten die de muziek van Portland tot een magische hoogtepunt opdrijven. Ook al trekken beide, eerder onbewust, de aandacht naar zich toe - dat laatste mag toch ook in de verf worden gezet. “Lucky Clover” opende een doosje van pure melancholie, met streepjes weemoed zonder de treurige kant op te gaan. Meteen je publiek bij de lurven grijpen, en niet meer los laten tot het einde moet de band hebben gedacht. Daarvoor haalt Portland alles uit de kast. Van aanstekelijke songs als “Killer’s Mind” gaat het moeiteloos over naar breekbare momenten waar je soms een speld kon horen vallen in de zaal.
Hoogtepunten? Het zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. De gehele set was één aaneenschakeling van magische momenten waar we een band zien die blijft groeien in zijn kunnen. Een ander mooi moment is als Patricia Vanneste , voormalige violiste van Balthazar, haar kunsten mocht tonen bij “Expectations”. Eén van die vele momenten waarbij de zaal naar adem moest happen.
En dan moesten de mooiste nog komen. Bij “Pearls” nam Sarah plaats achter haar piano en kreeg de zaal muisstil door haar breekbare en kristalheldere stem  in de strijd te gooien  zorgde ze dan ook voor meerdere kippenvelmoment. Waarna weer een intiem pareltje volgde in de vorm van “Ally Ally”.
De sterkte van Portland is echter dat ze die rustmomenten net lang genoeg laten duren om u weg te voeren naar andere oorden. Maar door daar eerder dansbare songs te laten op volgen, ervoor zorgen dat je ook niet in slaap wordt gewiegd. Bij “You misread me” werden alle registers namelijk nog eens open gegooid, en hoor je weer eens wat voor een bruisende band Portland 2019 is geworden. Een band waarbij iedereen duidelijk dezelfde kant uitkijkt trouwens.  “Deadlines” liet Jente eveneens horen van zijn meest breekbare kant, waarna de andere muzikanten in de finale aanpikken om deze song in een climax te doen openbarsten. Tijdens de bisronde bleek bij “Moonlit” nog maar eens hoe de samensmelting van Jente zijn stem en deze van Sarah uitmonden in een tranendal, zo diep raken ze me vanbinnen. De band sluit, het publiek uitgebreid bedankende, af met “Pouring Rain”. Een song die door alle aanwezigen werd meegebruld, tot ver naar achter.

Besluit:  Er hing in AB een pure magie in de lucht die ons de toch wat koudere temperaturen op deze novembernacht prompt deden vergeten. Met dank aan Portland die liet zien en horen dat ze langzaam maar zeker evolueren van een veelbelovende band, naar een gevestigde waarde die nu en zeker in de toekomst , verder zijn stempel zal drukken op de dreampop en in andere Belgische muziekmiddens.

Setlist: Lucky Clover - Step Aside - Killer’s Mind - Lady Moon - Expectations - Ally Ally - You Misread Me - Matilda (Alt-J Cover) - Sad Eyed Plain Butterfly - Pearls - Secrets - Deadlines
Encore: Moonlit - Pouring Rain

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op Pukkelpop 2019 (@Karel Uyttendale)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/portland-16-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

RG*MC XXL 2019 - Een donkere trip, richting kelders van de Hel
RG*MC 2019
Entrepot
Brugge

RG*MC - Rock, Gothic and Metal Club at the Comma en Jeugdhuis Comma
Na alle Halloween, Allerheiligen en andere feestelijkheden om de doden ter herdenken, was het evenement RGMX XXL de perfecte afsluiter om deze periode met een knal van formaat af te sluiten. Een zeer gevarieerd affiche, een goed gevulde zaal Entrepot. Alle ingrediënten waren aanwezig om die duisternis te laten neerdalen over Brugge. We begaven ons naar een donkere trip, richting kelders van de Hel met Cradle of Filth, Enthroned maar kregen ook een portie hardcore /sludge tot aanverwante voorgeschoteld in de vorm van Terre, In Clover en STAB.

Terre (***), een jonge Brugse band die dit jaar nog een titelloos debuut EP uitbracht, mocht de avond openen met een set die het midden houdt tussen black/Death metal, aangevuld met streepjes post en sludge metal. Ofwel, zoals staat omschreven op hun facebook pagina, ’Nihilistic Black Sewage Sludge'. Ook al ging het steeds die monotone weg op, de kruisbestuiving tussen meesterlijke gitaar/bas riffs en drumsalvo's met een verschroeiend stemgeluid doen je voor het eerst op deze avond baden in angstzweet. Want inderdaad voelen de donkere walmen, in zeer grote mate dankzij die bijzonder griezelige vocale inbreng, aan als grijpende klauwen rond je hals die je de adem ontnemen. We zien echter vooral een band met potentieel om ooit ergens potten te breken, en met bovendien nog veel groeimogelijkheden naar diezelfde toekomst toe.
Toch slaagt Terre wel degelijk in zijn opzet. Door het brengen van een oorverdovende, verschroeiende hete set een adrenalinestoot veroorzaken , die dan weer zorgt voor donkere gedachten in je achterhoofd, Om ons uiteindelijk in die duisternis binnen te laten treden, en de lont aan te steken die de bom pas echt doet ontploffen.

We zeiden het al, dit zou een bijzonder gevarieerde avond worden. Want naast duistere extreme muziek, schotelt de organisatie ook twee pure HC acts voor. In Clover (***) is een vrij jonge Belgische HC band, ontstaan in 2015, die het moet hebben van die typische HC ingrediënten maar toch uniek voor de dag komt dankzij de samensmelting tussen de vocale inbreng van enerzijds Jarne Geldhof en anderzijds Victor Descheermaecker. Die elkaar perfect aanvullen, en zo zorgen voor een mokerslag in je gezicht die je echt nodig hebt op zo een Hardcore concert. De band legt de lat vrij hoog, maar we misten toch een beetje die extra uppercut in het gezicht om volledig te worden overtuigd. Ondanks dat we dus wat op onze HC honger bleven zitten, zien en horen we ook hier weer een band bezig met enorm veel potentieel. Binnen het HC gebeuren in ons land, en wat ons betreft ver daarbuiten, dus vooral een band om in het oog te houden deze In Clover.

STAB (****) doet daar enkele stevige scheppen bovenop, en slaagt daardoor wel in zijn opzet. De band wist ons eerder op Evil Or Die fest in Roeselare al te overtuigen door een stevige en energieke set te brengen, waarbij vooral de vocale inbreng en charismatische uitstraling van de zeer beweeglijke vocalisten, ons over de streep trok. De heren doen er ook op RGMC XXL alles aan om het publiek aan te porren tot bewegen en moshen en slagen , na enkele verwoede pogingen en door steeds maar op die deur te blijven bonken, er uiteindelijk in de poort te doen open zwaaien, en te zorgen voor die uppercut in het gezicht die we voorheen een klein beetje ontbeerden.
Kortom: STAB doet in Brugge dus gewoon wat het moet doen, een typisch Hard Core feestje naar voor brengen, waardoor menig daken er afvliegen. Dit door de gehele set tekeer te gaan als een als een alles vernietigende pletwals, die geen spaander geheel laat van de zaal. Missie geslaagd!

Gedaan met feesten, over naar donkere Black Metal ernst met Enthroned (****). Deze Brusselse band timmert sinds 1993 aan de weg, en heeft al heel wat omzwervingen, het jammerlijk overlijden van een bandlid in 1997 tot verschillende personeelswissels ondergaan. Maar toch staat Enthroned anno 2019 nog steeds als een huis. Met 'Gold Black Suns' werd dit jaar zelfs een gloednieuwe plaat uitgebracht, die op heel wat goede recensies kon rekenen. Vanaf die eerste noot grijpt de band je bij het nekvel, en laat niet meer los tot elke aanhoorder zijn eigen demonen strak in de ogen kijkt. Over strak gesproken, zowel instrumentaal als vocaal druipt de energie en dynamiek als een gif je aders binnen tot je ademloos achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. Deze band blijft begane wegen, zonder opkijken, verder bewandelen en doet niet aan compromissen sluiten met het licht. Dat is de reden waarom we circa twintig jaar geleden al vielen voor deze Belgische Black Metal trots.
Ook zoveel jaar later maakt Enthroned er nog steeds niet veel woorden aan vuil, maar zorgt voor een zodanig verstikkende donkere walm die opstijgt vanuit die diepste kerkers van de hel, dat de vuurtongen daarvan letterlijk je voetzolen voelt likken. Ook al gaat dat allemaal diezelfde lijn uit. Net door je gewillige te laten hypnotiseren door deze demonische occulte totaalbeleving die Enthroned je voorschotelt, stoort dit allerminst.
Kortom: Als dit de voorbode was van de geboorte van de Antichrist later op de avond? Dan is Enthroned in Brugge met brio in zijn opzet geslaagd, want we bleven ook nu weer verweesd achter met een krop in de keel en het angstzweet op de lippen terwijl de temperatuur langzaam naar een kookpunt stijgt.

Ik geef het toe, ik stond een beetje sceptisch tegenover de doortocht van Cradle Of Filth (****1/2) in Brugge. En vroeg me af of ze na al die jaren nog steeds relevant zijn. De band sloeg in de jaren 90 donkere gensters in ons hart met klassiekers als 'Cruelty and the Beast', 'The Principle of Evile Made Flesh' en 'Dusk and her Embrace'. Hun doortocht op Graspop 1997 staat nog steeds in ondertekende zijn geheugen gegrift.
De laatste jaren bleef het een beetje stil rond Dani filth en zijn Satanische garde. Het leek er zelfs even op dat ze niet zouden komen opdagen in Brugge, na het cancelen van enkele optredens. We moesten spoedig onze sceptische houding herzien. Cradle of Filth  toonde al vanaf die eerste songs als “Cruelty Brought Thee Orchids”, “Venus in Fear” aan dat ze nog steeds staan als een huis. Hoewel de bijzondere beweeglijke en bijzonder goed bij stem zijnde Dani de meeste aandacht naar zich toetrekt, waren we danig onder de indruk van menig verschroeiende hete riffs die gitarist Ashok en vervaarlijk in het publiek starende Rich Shaw uit hun instrument toveren, met als kers op die riff taart de inbreng van al even  kokend hete baslijnen van Daniel Firth. Ook het drumwerk van Marthus zorgde voor een mokerslag die de poorten van de Hel uiteindelijk compleet deden open zwaaien. Maar die extra kers op de taart werd toch afgeleverd door keyboard speelster Lindsay Schoolcraft die eveneens over een demonische stem beschikt, waardoor je letterlijk wordt gehypnotiseerd en in trance wordt meegevoerd naar de meest donkere zijde van je ziel. Eens daar aanbeland bezorgt de goed bij stem zijnde Dani als een hogepriester van het kwaad, je de uiteindelijke doodsteek die je nodig hebt.  Ook al kreeg de band vooral de handen op elkaar bij de oudere klassiekers, Cradle Of Filth is anno 2019 niet dood en begraven en bewijst na al die jaren nog steeds een toonaangevende band binnen te zijn die stevig op de troon zit wat het occulte Black Metal gebeuren betreft. Afsluiten deed Cradle Of Filth met “Her Ghost in the fog” en “From The Cradle to Enslaved” waarmee ze die stelling nog maar eens in de donkere verf zet. Om ons de toch wat koudere nacht in de sturen, terwijl het vuur van de Hel nog steeds brandt in ons donker hart.
Besluit: Cradle of Filth levert op RGMC XXL totaal geen routineklus of een flauw afkooksel af van een ver verleden, maar slaat ons anno 2019 nog steeds met verstomming door het brengen van een spontane en oerdegelijke set die je in een donker nachtmerrie achterlaat.

Organisatie: RG*MC

Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Toen The Van Jets aankondigden om na 16 jaar en 5 albums de handdoek in de ring te gooien, sloeg dat toch in als een bom. Echter eindigt de band in goede vriendschap met elkaar en de fans, en op een moment dat ze nog steeds relevant zijn. Getuige daarvan die laatste plaat in 2017 'Future Primitives' die overal zeer goed werd ontvangen. Na een geslaagde festivaltour en afscheidsconcert in Gent, stonden er nu twee compleet uitverkochte optredens gepland in een uitverkochte Ancienne Belgique. Wij waren erbij op donderdag 31 oktober …

Vanaf de eerste song “21st Century Boy” werd al duidelijk dat de band met een knal van formaat hun fans wilde bedanken voor al die jaren hen trouw volgen. Het publiek reageerde dan ook laaiend enthousiast, en zou daar niet mee ophouden tot het einde van de avond. Ook de band zelf voelde aan dat ze hier in AB een soort thuismatch konden spelen, en die winnen met een monsterscore.
Daarom werd de lat prompt wat hoger gelegd. De vuurkracht waarmee de heren in de beginjaren menig concertzaal en festivalweide plat speelde,  blijft na al die jaren nog steeds overeind staan. Dit zou dus geen afscheid worden van een band die uitgeblust is, maar één band op het hoogtepunt van zijn kunnen. Dat zorgde voor een wervelend feest dat maar bleef aanhouden met het prachtige “Here Comes the  Light”. Al vrij vlug een hoogtepunt op deze avond.
Een groot pluspunt aan The Van Jets is dat na al die jaren ze steeds durven en kunnen variëren in hun kunnen. Zo was er een intiemer moment toen Johannes akoestisch en solo een pakkende versie bracht van “Teevee”, waarna alle registers terug werden open gegooid bij “Pink & Blue”.
Wie had gedacht dat het toppunt toen was bereikt , kreeg nog een verschroeiende finale voorgeschoteld waarbij de band de handen op elkaar kreeg bij “The sound of Sea”, “Down Below” en “The Future”. Een daverend applaus volgde, waarna de band daar gewoon enkele stevige scheppen bovenop doet met het laaiend enthousiast onthaalde “Ricochet” , “Our love = stronge” en “Danger Zone”.
Op het einde van deze circa twee uur lange set stond iedereen, tot zelfs in de tribunes, recht om de band nog een laatste daverend en welverdiend applaus te bezorgen. Een toch duidelijk geëmotioneerde Johannes bedankt zijn fans met 'dit gaan we missen, en elkaar ook want we stoppen niet omdat we elkanders kop beu gezien zijn' verklaarde hij.
De voltallige band kwam nog terug om als mooie kers op de taart een akoestische versie te brengen van “Here Comes The Light”. Een overweldigend mooi sluitstuk, van een meer dan geslaagd afscheidconcert in AB.

The Van Jets nemen in Ancienne Belgique afscheid langs de grote poort, door het brengen van een gevarieerde set van twee uur die geen seconde verveelde. Ze schotelden een wervelend optreden voor waarbij de daken er naar goede gewoonte afgaan, maar ook veel uiteenlopende emoties werden losgeweekt zowel bij de fans als de band zelf. Of dit een definitief afscheid is , laten we in het midden, maar ook als dit niet of wel het omslaan is van een ander bladzijde in de carrière van The van Jets? Dan buigen we nederig het hoofd en zeggen geen vaarwel, maar tot weerzien. Want deze band is na 16 jaar nog verre van uitgeblust, integendeel. Dat bewezen ze op deze Halloween avond in Ancienne Belgique uitvoerig.

Setlist: 21st Century Boy - Short Notes - Here Comes the Light - Electric Soldiers - Bankers -  Day on Clouds - Mystify - Teevee (Johannes Solo & Acoustic) - Pink & Blue - Who Does? -  Strange Paradise - Shit to Gold - Broken Bones - The Sound of Sea - Down Below - The Future
Encore: Ricochet - Our Love = Strong - What's Going On? - Boy to Beastie - Danger Zone -  Two Tides of Ice
Encore 2: Here Comes the Light (acoustic)

Met dank aan DaMusic http://www.damusic.be

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Vooruit, Gent op 18 oktober ll
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/the-van-jets-18-10-2019
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Pop/Rock
RAMAN - We zijn eigenlijk veel verschillende genres. Dat maakt het voor ons zo spannend
Raman
2019-10-27
Erik Vandamme

RAMAN is een Gentse band die ondertussen een zeer sterke live reputatie heeft opgebouwd, verschillende wedstrijden gewonnen. En nu klaar is voor de 'next step'. Zoals ze deze zomer aangaven. Dit wordt in de vorm gegoten van een eerste EP 'Birth of Joy'. Deze komt op de markt op 1 november. En zal worden voorgesteld in Minard te Gent op 16 november. Hoog tijd om Simon Raman enkele vragen te stellen over het ontstaan van de band, de toekomst plannen en ambities. En natuurlijk de verwachtingen van die uitkomende EP.

RAMAN is een collectief van top muzikanten uit Gent, vind ik toch. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
De bassist is er al van in het begin bij. We zijn een band begonnen met vrienden van school uit. Hebben wat optredens gedaan, aan verschillende wedstrijden meegedaan. En stelden toch vast dat niet iedereen dezelfde kant uitkeek. Daardoor zijn er een paar kleine veranderingen doorgevoerd. Zo is de pianist en toenmalige drummer weg gevallen en nu zijn we uiteindelijk met drie. Zang, bassist en drum.

RAMAN bestaat, als ik het niet mis heb, sinds 2016. Waarom heeft het zo lang geduurd eer die eerste EP er aankwam?
Eigenlijk zijn we wat op zoek geweest naar de juiste sound, dit door veel op te treden. Enorm veel optreden. We wilden ons eerst live laten zien, eer we overwogen dat in een plaat of zo te gieten. Wellicht een beetje het omgekeerde van wat andere bands vaak doen. Maar vooraleer iets uit te brengen , wilden we zeker zijn dat alle puzzelstukjes pasten, en dat is dus eigenlijk nu pas echt het geval. Die ervaring op het podium, was dus een leerproces voor de volgende bladzijde. Het uitbrengen van een EP.

Er is in Gent eigenlijk een soort scene ontstaan rond Kinky Star, Charlatan en dergelijk meer. Is Gent een goede visvijver voor muzikanten en bands denken jullie? In vergelijking met andere steden?
Dat is eigenlijk niet zo onlogisch. Er zijn in Gent enorm veel clubs en dergelijke. En initiatieven .  Gent is op dat vlak een bruisende stad, waar veel jongeren die muziek maken elkaar aansteken om muziek te maken, met dank aan de vele mogelijkheden die er in een stad als Gent zijn.

De naam RAMAN verwijst naar uw achternaam? Waarom is daarvoor gekozen (ik moet toegeven Van Dammes klinkt niet zo voor een band, wel een acteur uit Brussel)
Dat is eigenlijk een beetje natuurlijk gegroeid. Het hoort ook bij het soort muziek die we brengen, waardoor het logisch klinkt die naam RAMAN.

Wat het genre betreft ben ik er nog niet volledig uit. De band wordt in menig media vergeleken met Chris Whitley, Jeff Buckley en een vroege Triggerfinger. Dat is toch heel wat. Hoe zou je zelf je genre van muziek omschrijven?
Je zegt het eigenlijk zelf. We zijn eigenlijk veel dingen samen. Een beetje rock-'n-roll. Er zit wat melancholie in. Het is eerder  een mengeling van vele genres, waardoor het moeilijk is om daar een stijl op de plakken. Een bewuste keuze trouwens. We zijn vooral een live band, daarom dat catchy en streepje rock-'n-roll in onze muziek.

Om daar op voort te borduren, wie zijn jullie grootste invloeden eigenlijk? Muzikale helden...
Zeker en vast de drie die al zijn opgenoemd. Jasper is bijvoorbeeld een fan van Pink Floyd, die ik ook kan smaken. We zijn ook liefhebber van bijvoorbeeld Dave Matthews Band. Allemaal bands die in de stijl liggen van de muziek die we brengen eigenlijk.

De single “Maestoso” laat een band horen die nog steeds zoekende is , heb ik ergens gelezen? Verklaar dat eens
We bestonden toen net, en dat was ons eerste nummer. Vandaar misschien dat het anders klinkt, en dat we inderdaad nog aan het zoeken was naar de juiste richting.

Ik vind vooral het schipperen tussen weemoedige melancholie, en een streepje pure rock-'n-roll zo zalig aan RAMAN. Daarom is het ook moeilijk om echt een muziekstijl te kleven... Hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Ik snap wel dat er mensen moeilijk mee hebben, bijvoorbeeld om op een radio worden platen gemaakt binnen een genre. Zeer goede dingen, daar niet van. Het is logisch dat mensen er dan een stijl willen op kleven. We zijn eigenlijk veel verschillende genres. Het maakt het voor ons zo spannend. Omdat we eigenlijk een beetje van alles zijn. Wellicht zullen we later misschien wel in een soort genre terecht komen, maar nu willen we vooral groeien en dus dingen uitproberen.

Er schuilen ook redelijk zwaarmoedige verhalen (maar telkens met dat sprenkeltje hoop aan de horizon) in jullie teksten. Zijn dat persoonlijke verhalen, zit daar iets van frustratie of zo achter?
Die vraag is me nog gesteld. Het bluesy in onze sound. Het is gewoon een manier om die muziek te benaderen. En door daar aan te werken, kom je wel terecht bij een sound die het effect kan hebben dat er iets van pijn of frustratie achter schuilt. Er zitten uiteraard wel persoonlijke verhalen achter, maar het is niet echt bewust zo. En voor de rest wordt dat gewoon ingekleurd.

Jullie hebben vooral een live reputatie opgebouwd. Ik las in een artikel in HLN dat jullie wegwerp camera's uitdelen? Is daar een reden voor? En waarom dat
Ik had het idee met de zomer shows omdat, het idee om alles op een foto te hebben, een beetje zoals dat mensen een smartphone. Op de release show zullen we dat ook doen, het is de bedoeling om die foto's te laten zien op die release. Ik vond het een origineel idee.

Deze zomer was 'the next step' wat is de volgende stap? Wat zijn de verdere toekomstplannen van RAMAN na deze EP? een full album? tournee in het buitenland? kortom, wat zijn jullie uiteindelijke ambities?
The next step. We bekijken het dag per dag, nu focussen op die EP en zien wat dat brengt. We doen ook wat optredens in Nederland. We blijven gewoon rustig verder werken en zien wel waar we uitkomen. Op het moment is die EP promoten belangrijk en dan zien we wel waar we uitkomen.

Jullie hebben - zoals we aangaven - enkele wedstrijden gewonnen en zo, heeft dat bepaalde deuren geopend?
Het heeft vooral gezorgd voor nog meer speelkansen,  dat mensen je leren kennen en naar je shows komen. Op dat vlak heeft dat zeker deuren geopend.

Is het in tijden van Spotify eigenlijk nog nodig om EP's of CD's uit te brengen, kortom wat is jullie mening over Streaming en meteen ook sociale media?
We sluiten dat zeker niet uit. Mensen kopen ondanks alles toch steeds graag iets dat ze in handen hebben, iets tastbaar. Spotify wordt gebruikt om een band te leren kennen, die media daarvoor gebruiken kan dus zeker zorgen voor naambekendheid.

Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Ja in ieder geval, kom naar onze EP voorstelling in Minard, het loont de moeite. Er volgen nog shows naderhand. Allemaal te volgen via onze facebook pagina. Wat het buitenland betreft? Zou ik eens willen proberen in Duitsland.

Ep Voorstelling, zaterdag 16 november:  http://www.minard.be/voorstelling/raman/

Eigenlijk nog een extra vraag, jullie zitten niet bij een label. is het de bedoeling dat wel te doen?
In de eerste plaats willen we dus zien waar we staan na die EP, en wie weet is de volgende stap bij een label aansluiten. Maar voorlopig nog niet.