Labadoux 5-6-7 mei 2017 – Is en Blijft een Heerlijk Festival!
Labadoux 2017
Festivalterrein
Ingelmunster
2017-05-10
Filip Gheysen

Elk jaar opnieuw is de affiche van Lx spaarzaam voorzien van bekende namen (1 à 2 per dag). Voor het gros van de optredende groepen zijn we aangewezen op de puike website voor meer info. Naast de gebruikelijke uitleg en duiding vindt er telkens een filmpje en de links naar de Facebookpagina’s. Wie geen zin of tijd heeft om zijn huiswerk voor te bereiden kan met gerust hart in de drie tenten op ontdekkingsreis gaan. Het is intussen een traditie dat ons heel wat aangename verrassingen te wachten staan. Het ruime aanbod varieert van blues over folk naar luisterliedjes of drinkliederen om mee te brullen!
Kortom iedereen vindt er zijn gading… als je tenminste openstaat voor iets nieuws, voor iets anders.

dag 1 - vrijdag 5 mei 2017
Met plezier zakten we het eerste weekend van mei weer af naar dit kleine maar gezellige festival langs het kanaal Roeselare-Leie. Vrijdagavond werd al dikwijls bezongen als het zalige begin van een weekend. Dit werd een warme vrijdagavond vol muziek, op een gezellige Vlaamse weide, ver van alle kommer en kwel die onze wereld de jongste jaren teistert. Dezelfde drie ouwe trouwe tenten stonden klaar als drie dikke gezellige tantes die ons met open armen verwelkomen en dan met ons meeluisteren naar de muziek die uit de vier windstreken kwam aangewaaid naar de Wantebrug. Daaraan bengelde een kingsize varken dat ons herinnerde aan een elpee uit de late 70ies...

Lance Canales & The Flood
Als we op vrijdagavond opnieuw de ons zo bekende concerttent betreden is het er nog zeer kalm. Een ruige bluesstem die ons meteen aan Tom Waits doet denken, klinkt boven de hoofden van een rustig publiek. Zanger-gitarist Lance Canales doet zijn ding gesteund door een bassist en een drummer: ‘The Flood’. Uit de reader op de website van Lx vernemen we dat hij een kind is van ‘The American Dream’: opgegroeid in een arbeidersgezin waar het moeilijk is om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen tot hij de gitaar van zijn zus aanslaat, en een beter leven wenkt.  Intussen kunnen we met volle teugen genieten van de authentieke drie-akkoorden rootsmuziek. Nu eens een stomende ritmische blues uit de swamps, dan weer een trage donkere song over een verlopen leven. Dankbaar verklaart hij ons dat hij het publiek niet zomaar als vanzelfsprekend vindt. Het is zijn eerste keer in België en de blues fanaten (of zijn het jongelui die vastbesloten zijn geen minuut kostbare tijd te verliezen?) worden bedankt en meteen gepromoveerd tot zijn eerste fans. In 2013 zette hij het gedicht van Woody Guthrie ‘Plane Crash at Los Gatos: Deportee’ op muziek. Die song brengt hij ook hier op een doorleefde manier. Het verhaal over de Mexicaanse fruitplukkers die in de 40ies van de vorige eeuw omkomen in een vliegtuigcrash doet danken aan de vele ontheemden die ook in onze eeuw ongelukkig aan hun einde komen. Deze song werd dikwijls gecoverd, wat voor Canales meteen een doorbraak betekende. Door zijn moeilijk verleden werd Canales tot een muzikant met een boodschap gekneed. Een mooi begin van het weekend, al had hij later op de avond mogen starten. Maar iemand moet de kop eraf bijten, nietwaar...

Finvarra
Intussen wordt het de hoogste tijd om de opener in de pubtent te zien. Finvarra bestaat uit vijf Nederlanders, elk met een eigen muzikale achtergrond. Na de blues uit de grote tent worden we ondergedompeld in Europese folk, zowel uit het noorden als het zuiden. We horen een eigen nummer van de zangers, geschreven in het Deens. Het klinkt heel authentiek en even komt Värtinäa ons te binnen schieten, maar dat waren Finse meisjes. Ook het instrument dat de zangeres hanteert lijkt wel een museumstuk: met de linkerhand trekt ze de blaasbalg van een orgeltje dicht terwijl ze met de rechterhand het klavier bespeelt. Even later dartelen de eerste dansers al door de tent op de tonen van een gypsytune uit de Balkan. We citeren opnieuw de website van Lx: Finvarra brengt Keltische verhalen en dompelt ze onder in een heerlijk oriëntaals sausje. In ieder geval een lekker hapje om het festival in de pubtent te openen!

Daithi Rua
Het is een LuXeprobleem dat je op dit festival kan/moet kiezen uit drie verschillende tenten. Terwijl Finvarra nog het beste van zichzelf geeft, trekken we al onder de Wantebrug door naar de clubtent. Daar zet een Gentse Ier de avond in vuur en vlam. Het is altijd weer hartverwarmend te zien hoe één man (of vrouw) slechts gewapend met een akoestische gitaar een hele tent in vervoering kan brengen. Akkoord, de clubtent is niet veel meer dan 50 m² groot maar ons fototoestel kan er maar nét bij als Daithi Rua zijn Ierse tongval door de boxen laat schallen. Een grote schare trouwe fans is de eerste stoelen komen bezetten om te luisteren naar deze adopted son of Flanders (zoals hij zichzelf noemt). In een bevallig mengsel van Nederlands en Engels zingt hij “a song about a meisje…” dat hij in Geraardsbergen in de regen ontmoette. “Iedereen die ik ken in België is hier aanwezig” grapt hij, maar Eva De Roovere en de leden van Kadril (om maar enkele artiesten te noemen waarmee hij al samen speelde en componeerde) zijn toch nergens te bekennen...
Hij rijgt de ene parel na de ander op zijn zes snaren. Of het nu gaat over een soldaat uit de eerste wereldoorlog die opstaat uit zijn graf of een meezinger begeleid door ritmisch handgeklap, hij bespeelt alle emoties uit een mensenleven. Verrassend is bv. “een liedje voor Doel” waarin hij van leer trekt tegen de grenzeloze landhonger van onze grootste haven: “The Schelde will flow backwards before we leave”. Later die avond ontmoeten we hem backstage. Hij is de sympathie zelve. Als we hem vragen of de vergelijking met Luka Bloom ergens op slaat, blijkt dit helemaal niet zo gek te zijn. Ze komen uit dezelfde streek en ze speelden ook al diverse keren samen. Dathi Rua is Luka Bloom maar dan zonder haar! We kijken al uit naar een volgend optreden van deze bard!

Daan
Dan wordt het tijd voor de eerste headliner van de avond. In de concerttent zijn de stoelen verwijderd: Er wordt veel volk verwacht en de tent krijgt dan ook zijn volle capaciteit te slikken voor het muzikale project van singer- songwriter Daniël Stuyven. De vraag is nog of we elektronische dansmuziek krijgen of een sobere gitaar met piano? Het wordt een mengsel van beide. Op Canvas zagen we al de docu waarin Daan en fotograaf Peter De Bruyne negen dagen door Spanje trokken. Weg van de bewoonde wereld gingen ze op zoek naar het niets. In november volgde het album met de toepasselijke titel ‘Nada’ (ook een anagram van …?). De reis heeft een diepe indruk nagelaten op de artiest. Nadat hij als een echt podiumbeest het publiek eerst in zijn leren jekker doorheen enkele stevige gitaarriffs sleurde, zet hij even later de zonnebril af en vertelt over een Spaans dorpje dat in de tijd van het regime van Franco met de grond gelijk gemaakt werd. Het Spaanse landschap was een inspiratiebron van formaat en werd als opnamestudio gebruikt wat -gelukkig voor ons- resulteerde in enkele machtige songs. De vrouwelijke backingvocals komen van achter het drumstel. daar zit niemand minder dan de bevallige Isolde Lasoen. Met “Icon” en “Exes” neemt deze Vlaamse singer-songwriter afscheid. Maar de avond is nog jong voor de festivalgangers!

Nele needs a holiday
Opnieuw wordt het tijd om de clubtent op te zoeken. Op het podium staan zeven -op het eerste zicht brave- meisjes. Ondeugend is echter het minste wat we kunnen zeggen! Met “Mijne soutien zakt af...” oogst de zangeres Nele Van den Broeck succes in de zaal van de niet-meer-zo-nuchtere-festivalganger en unisono afkeuring van haar groepsleden: “Meer Nele toch!”. Ze heeft echter een stem als een klok en charisma om de Wantebrug te overspannen. In een soort Engels dat ons herinnert aan Gruppo Sportivo en met veel Shalala in het koortje, dat dan weer aan de Ronettes doet denken, bezingt ze de tragedies van het dagelijks leven zoals verliefd zijn op iemand die al een lief heeft:  “Er is liefde genoeg in de wereld voor iedereen, alleen de distributie is een probleem.” Op het eerste zicht lijkt het een zotte boel en een bont allegaartje maar er wordt gemusiceerd op hoog niveau, de timing in de bindteksten van Nele is perfect en de clubtent geniet met volle teugen van deze fijne mix van humor mat knappe songs. Het imago van een bimbo is echter maar schijn want studies drama in Gent, Duits en Spaans in Brussel en muziekproductie in Londen maken van haar een wereldburger en ze treden dan ook op in heel Europa! Nele vertrouwt ons toe: “Er zijn hier heel wat jongens die mij willen binnen doen… en dat snap ik”. Tegelijk krijgen dezelfde jongens de goede raad op hun tellen te passen want de moderne technologie heeft voor haar geen problemen: “I Love You But I Google Other People!” We hebben ons rot geamuseerd en het mocht gerust een avondvullende show geweest zijn!

Les Barbeaux
Voor we afsluiten in de grote tent met de Levellers gaan we nog even de sfeer opsnuiven van zomerse, Franse markten. In de pubtent zorgt deze vrolijke bende voor de muzikale ambiance.
Na 10 jaar rondzwerven brengt Les Barbeaux in maart zijn zesde cd uit en Lx krijgt de Belgische première! Net op het moment dat we voor het podium staan, mogen we getuige zijn van een paringsdans tussen de viool en de accordeon. Het publiek is al goed gelanceerd en deint mee op de zuiderse cocktail van folk en ska, gemengd met een rocky rum en overgoten met een zonnig mediterraan likeur, afgewerkt met een vrolijke noten à la Negresses Vertes. Was het maar al echt zomer én vakantie…

Levellers
Lx is er zelf trots op: The Levellers en Ingelmunster, dat matcht! Net zoals enkele jaren geleden zorgen ze opnieuw voor een laaiend muzikaal vuurwerk. De enthousiaste band uit Brighton vierde vorig jaar nog het 25-jarig jubileum van hun tweede album ‘Levelling the Land’ en brachten dit album opnieuw uit. Meteen de start van hun nieuwe Europese tournee. Is het folk of is het punk? Een vraag die de die-hard fans zich in geen geval stellen. Met “Liberty Song” steken ze meteen het vuur aan de lont die recht naar de voornoemde fans vooraan in de zaal loopt. Daar ontploft meteen de bom en het duurde niet lang voor één van de heethoofden over de reling gekieperd wordt en door de security langszij wordt afgevoerd. Bassist Jeremy Cunningham met zijn lange dreadlocks en violist Jon Sevink spelen een spelletje “overlopen” aan beide uiteinden van het podium. Een gegeven dat de fotografen alleen maar kunnen toejuichen! Intussen bladeren zangers Mark Chadwick en Simon Friend door het uitgebreide repertoire. Voor de echte fans de ene hit na de andere, maar zelfs voor het gelegenheidspubliek zaten er gekende nummers tussen zoals “One Way”. Charlie Heather op drums en Matt Savage op keyboards begeleidden op hun beurt met verve het beklijvende “Another Man’s Cause”. Nog een een anti-oorlogssong die op deze vrijdagavond voor kippenvel zorgde. Na de WO1 van Daithi Rua zijn het nu de Falklands, nog altijd een trauma voor de Britten. Zelfs de koppigste haedbangers werden hier toch evens stil van.

dag 2 - zaterdag 6 mei 2017
“What a beautiful day” is deze zaterdag! In een aangenaam lentezonnetje wordt de weide tussen de tenten omgetoverd in een ‘peloeze/terras’ zoals ook op de programmablaadjes staat. Het is genieten voor zowel gezinnen met jonge kinderen of verliefde paartjes (met kinderen in gedachten) als voor oma’s en opa’s. Schotse doedelzakken gevuld met Vlaamse adem schetteren over het terrein. FIELD MARSHAL HAIG’S OWN PIPES & DRUMS, een doedelzakband die ontstond november 2013 als gevolg van het vijfde Passchendaele Remembrance Concert treedt op als herdenkingsband.
Wat later zien we een vreemd duo zitten dat zich ‘Trio Trottoir’ noemt. Twee accordeons met een schoolbordje erbij dat meldt: “3. da zie je gie! Speel met ons mee!” Regelmatig kiest een festivalganger één van de instrumenten die op het gras rond gezaaid liggen en even kan je zelf de ster van de dag zijn!
Het wordt een jaarlijkse traditie dat we wegens familiale verplichtingen een stuk van het programma moeten missen. Bij voorbaat onze verontschuldigingen voor het gaatje dat we weer moeten laten vallen!

Emian
Vandaag staan de zijflappen van de grote tent al wijd open om frisse lucht binnen te laten. Dansers op blote voeten werken zich al in het zweet. Op het podium staat Emian, een groep die ontstond in de winter van 2011 in Italië om een uitweg te zoeken uit ons hedendaagse, haastige leven. Met Keltische verhalen en Noord- Europese of Mediterrane volksmelodieën willen ze de luisteraar terug doen "thuis komen". Een harp op het podium schept altijd een speciale sfeer. Elk jaar zien we dit machtige instrument wel bij één of ander groep op de podia van Lx! Daarnaast is een fluitist op één been een bekend fenomeen voor liefhebbers van het genre. We hoeven geen illuster voorbeeld te geven! Het sympathieke viertal speelt leuke Pagan Folk (zoals ze dit zelf noemen). De dag is goed ingezet en het drukke programma roept ons alweer naar de clubtent!

Me In The Clouds
Daar zit een meisje met een piano. Een bekend concept dat de jongste decennia enkele heel grote namen opleverde. Hanne Nuyttens uit buurgemeente Hulste zingt over de kleine en de grote dingen uit het leven: " I write silly songs and then sing them as if they are serious." zegt ze zelf. De krachtige stem van deze “sweet girl” doet ons direct denken aan Alanis Morisette. Ze brengt haar Engelstalige teksten, die niet altijd even “sweet” zijn, met veel overtuigingskracht: “If you break my heart, I might break all your bones…”. Na een tweetal nummers springen enkele jonge gasten op het podium dat ze meteen weer moeten verlaten. “Sorry jongens, nog ééntje...” verzoekt de jonge singer-songwriter hen. Nog even laten de gitarist, bassist en drummer haar solo aan het werk, maar dan leveren ze stevig werk af. Nu eens rockend , dan weer op een reggae ritme begeleiden ze de zangeres die eigen nummers over de liefde zingt “maar allemaal negatief” zo zegt ze zelf. En het kan ons echt bekoren als ze in de voetsporen treedt van Hannelore Bedert met een nummer in haar eigen West-Vlaamse taal: “Trek junne plan”. Wat ons betreft hoeft dat Engels niet zo nodig, maar we zijn wij om te oordelen! We zijn zeker dat Hanne in de wolken haar plan zal trekken!

Aidreann
Deze jonge groep ontstond in 2011 met Debbie Lambregts op op Vlaamse doedelzak, viool en gitaar en Lode Buscan op draailier. Meteen kennen we de klankkleur van deze groep die garant staat voor stomende balfolk. Alleen waren de dansers zo vroeg op de middag blijkbaar nog niet wakker. Een jig van Hilke Bauweraerts op diatonische accordeon wordt op handgeklap onthaald. In een nummer over “Dolly de muis” hoorde je deze pizzicato trippelen over de snaren van Anneleen Brabants op altviool. Het was genieten van de opgewekte sfeer in de pubtent. De vijf doorgewinterde muzikanten brachten een afgewerkt geheel op de basgrooves van Koen Poppe op basgitaar. Misschien hadden ze wat meer danspubliek gewenst. Een volgende keer beter, misschien wat later op de dag?

Reymer
Rond 16u wordt het tijd voor dit artistieke project van creatieve duizendpoot Tine Reymer. We kennen haar reeds uit het Vlaamse film- en tv-landschap en als zangeres bij verschillende groepen. Nu wordt ze omringd door topmuzikanten zoals Tom Pintens. Zijn gitaarspel wordt overal gewaardeerd, ook bij het Zesde Metaal. Achter haar klavier brengt Reymer songs over kwetsbaarheid, over de liefde, over verlies,...Voor de tweede keer dit weekend (na Nele Holiday) krijgen we de vraag voorgeschoteld waarom we getrouwd zijn met uitgerekend dié mens naast ons. Haar zangstijl hoort echt thuis in de sfeer van armericana: met glijdende toonladders op één klank en een stem die soms “breekt” zingt ze nummers met een breed scala aan gevoelens. Ze gunde ons ook een kijkje in haar garderobe met meer dan twintig paar schoenen: “Wat moet je daarmee doen als je in je graf ligt?” vraagt ze zich af. Een persoonlijke bekentenis om het nummer “These Boots” aan te kondigen. Ze kon ons zeker bekoren met haar persoonlijke versie van “Nebraska” van Bruce Springsteen die ze zelf begeleidde op een citer. Misschien nog geen “klinkende” naam in het Vlaamse muzieklandschap, maar op dit festival zeker een voltreffer van eigen bodem!

Andrew Mill & four-fingered fre
Het duo Andrew Mill & Four Fingered Fre is ‘geboren’ op de Gentse Feesten . Andrew speelt op zijn gitaar een heel gamma dansmelodieën uit zijn thuisland Schotland.. Met de heerlijke riedels van Fre Vandaele op tin whistle of doedelzak, maakt dit duo het mooie weer in Schotland en omstreken! Ze kletsen tussen de nummers door in het Engels tot Fre zich in het Vlaams tot het publiek richt. Deze taalmix vind je ook terug in hun muzikale eigen werk en knappe songs met titels als “Lieve’s Jig” of “Nele’s reel”. Andrew Mill kondigt het nummer “Albatross” aan als “atheistic gospelsong”. Dan bezingt hij het Schotse landschap met zijn warme bariton: “I have no home, just grey sky…”. Wanneer Fre de tin whistle inruilt voor de doedelzak, waarschuwt de Schot ons om voor onze trommelvliezen te zorgen. Aan de ingang kan iedereen een soort gummi oordopjes krijgen. “ If you have those yellow things to put in your ears, now’s the time.” Alweer was de clubtent een micro-universum geworden waarin een kleine groep melomanen meegevoerd werd op de golven van humor en muziek. Beluister eens het verhaal van de duif en de grasmaaier: een liaison die al net zo vreemd in de oren klinkt als een Edinburgher en een Gentenaar die samen musiceren. Gelukkig loopt het voor de muzikanten beter af!

Wim Claeys en zijn schuune bende
Aan de naam alleen al hoor je het: Wim Claeys is een Gentenaar. Hij begon zijn rijk gevulde muzikale carrière als trekzakspeler van Ambrozijn, Olla Vogala en als dé entertainer bij uitstek. In de pubtent heeft hij het publiek meteen op zijn hand. Als je Gent een beetje uitspeelt tegenover de West-Vlamingen, krijg je de lachers wel op je hand. Met een blazerssectie die klinkt als een halve fanfare en een gitarist die de kans krijgt zijn solo te plaatsen swingt de hele tent als een t*t. De geest van Walter De Buck is nooit ver weg. Claeys eert de vader van de Gentse Feesten en brengt nu en dan een nummer van hem. Blijkbaar was hij het ook die Claeys aanraadde: "Gij zou wa meer moeten zingen, gij". Dat liet Wim zich geen twee keer zeggen. Hij gaat grasduinen in oude volksliedjes. De ‘Schuune Bende’ is bv. een verwijzing naar de soldaten die de eerste wereldoorlog mee maakten. Maar ook een hedendaags probleem zoals een snelweg die door een woonwijk wordt getrokken levert een moderne protestsong op met de strijkstok te paard op de snaren . Wim Claeys is niet voor één gat te vangen. Dit volkse optreden smaakt naar meer. Misschien nog eens een herneming van zijn theatervoorstelling “IJzer”?

Tommy & the Wildflowers
Na een verplichte pauze komen we terug aan de Wantebrug als Tommy and the Wildflowers de pubtent op zijn kop aan het zetten is. Terwijl we nog langs het kabbelende water van het kanaal stappen herkennen we al van ver “Make It Wit Chu”. Toch nog even snel kijken of Queens Of The Stone Age hier niet geprogrammeerd waren? Maar het is gewoon Bruggeling Tommy Vlaeminck. die met zijn Wildflowers een fantastische West-Vlaamse versie van dit nummer door het tentzeil heen blaast! Een naam om te onthouden voor een ‘volgende keer beter’, als we over meer tijd beschikken!

Axelle Red
Op zaterdag krijgen we Axelle Red als tweede binnenlandse klasbak in de concerttent. Ze begint haar tournee met haar nieuwste plaat ‘Acoustic’ in Labadoux. Heel wat fans hebben deze kans niet gemist. Er is bijna geen doorkomen aan om een glimp op te vangen van het podium! Meteen heeft de rasartieste het publiek in haar ban. Ze geeft zich voor de volle 100% en speelt alsof het haar laatste optreden is. In ruil krijgt ze er een dankbaar publiek voor terug dat luistert, meezingt of -klapt. Na de opener “Si tu savais” vertelt ze over haar West-Vlaamse roots (met een Ieperse grootmoeder). Alsof dat een must is, belooft ze beter West-Vlaams te leren… Dan slaagt ze erin om een mannen- en vrouwenkoor uit de zaal te destilleren om met een “Oooh yeah” te antwoorden op de vraag “Qu’est-ce qu’on peut faire” in het funky “Le monde tourne mal”. Ze wordt geruggesteund door een band topmuzikanten met o.a. niemand minder dan Wigbert van Lierde op gitaar! Samen spelen zij een jazzy versie van “Je t’attends”. De gitarist en de zangeres zijn samen meer twee muzikanten! Als ambassadeur van Unicef en voorvechter in Afrika heeft ze al één en ander gezien in het zwarte continent. Het nummer “Présidente” gaat over de armsten die toch nog altijd een lichtpuntje in het duister zien. Zelfs de kletskousen achter in de tent doen er even het zwijgen toe. Ze blikt ook terug naar 1995 toen ze voor het eerst in Nashville was voor “A tâtons”. “We zijn nog niets veranderd” stelt ze de fans van het eerste uur gerust… Op het einde van het optreden geeft ze ons ook een idee van haar eigen grote voorbeelden: Carole King inspireerde haar met “You’ve got a friend” om zelf “Sister” te schrijven. Eerlijk gezegd: we kwamen tot het inzicht dat we een memorabel optreden hadden gezien waarvoor we zelf -domweg- de verplaatsing niet hadden gemaakt. Gelukkig was ons deze vergissing bespaard!

The Black Tartan Clan
Voor we aan het sluitstuk van de zaterdagavond beginnen, gaan we nog even bekijken hoe The Black Tartan Clan in de pubtent de pan uitswingt. We zien een Belgische band, vermomd als Schotten met blote torso’s (en tartan rokken!) die heavy metal gitaren combineren met doedelzakken die niet moeten onderdoen voor het elektronische volume! Dit is nu Keltische Indiefolk! Voor de headbangers voor het podium is het allemaal eender: als het maar ritme er maar is en als je maar stevig kan headbangen! Voor de clan op het podium is het ook genieten want als de zanger merkt dat de tent er niet genoeg van krijgt, zegt hij in een soort Aalsts: “Zoelang as zaai dànsen, doen waai oek voojs!”

Big One 'The European Pink Floyd Show'
We hadden tijdens de week al het varken gemerkt dat opgehangen was aan de bogen van de Wantebrug. En vrijdag, bij het eerste optreden in de concerttent, viel ons al het cirkelvormige projectiedoek op. Zoiets hadden we al gezien op de grote markt van Tienen toen David Gilmour op 27 juli 2016 toen die een soort ‘voorprogramma’ van Suikerrock speelde. Al was dat scherm wel ietsje groter dan dat op Lx. Maar zoals Big One werd aangekondigd: we mochten niet op zoek gaan “naar de vijf verschillen”, maar gewoon genieten van de prachtige songs van een legendarische groep. Dat dit een buitenbeentje is voor de affiche van 2017 is het minste wat kan gezegd worden. De verwachtingen zijn hooggespannen en een geladen stilte hangt in de grote tent als op het donkere podium al de eerste tonen weerklinken van “Shine On You Crazy Diamond”. Een nummer dat een eerbetoon was aan Syd Barett, groepslid van het eerste uur. Hij kwam niet in club 27 terecht maar deemsterde stilletjes weg door drugsmisbruik... Meteen brengt de bezwerende muziek van Claudio Pigarelli en Stefano Righetti op keyboards de zaal in vervoering. Dit klinkt toch wel heel erg als het origineel!
Op het cirkelscherm verschijnen zelfs de psychedelische beelden die we al zagen bij Gilmour. Het is ons een raadsel hoe ze dit als tributegroep ook voor elkaar kregen. Maar dat speelt dan ook geen enkele rol: het geheel staat er en het wérkt! Zonder pauze of inleiding volgt het tweede nummer. Het klinkt ons direct vertrouwd in de oren als iets uit de oertijd van Pink Floyd maar de titel ontgaat ons even. Achteraf merken we thuis vinylsgewijs: het was “Astronomy Dominé”, één van de vele Syd Barett composities op hun eerste plaat. Niet alleen de gitaren klinken als het origineel maar ook de stemmen van Leonardo de Muzio (Lead Guitar) en Luigi Tabarini (bas) zijn levensecht. Dan wordt toch even in een Zuid-Europees Engels “Division Bell” aangekondigd. Daarna volgt “Sheep” uit Animals. Zo kunnen we naar hartelust switchen tussen de ‘antieke’ en de ‘modernere’ Floyd.
En dan gebeurt wat misschien onvermijdelijk was: we krijgen vlak na elkaar een reeks nummers die als trage, brede en vooral lànge rivieren voortkabbelen. Later hoorden we dat de mensen met het minste geduld de tent toen al verlieten. Zelf houden we vol maar toch kriebelt het verlangen naar ander en bekender werk. Maar wij hebben het niet voor het zeggen en de band is geen jukebox! Dan volgt toch “Another Brick in The Wall” en zien we de klauwhamers voorbij marcheren op het scherm. Als de basgitarist “One of these days” inzet, gaat het haar op onze armen weer even rechtstaan. Met “Breathe” en “On The Run” maakt de groep een mooie keuze uit ‘Dark Side Of The Moon’.
Intussen zijn ze anderhalf uur bezig en menig festivalganger heeft al anderhalve dag op de teller. Voor ons is het mooi geweest. Stilletjes verlaten we de tent en helemaal alleen in het donker langs het kanaal is het toch nog genieten van “Time” terwijl we onder de sterrenhemel huiswaarts te keren.

dag 3 - zondag 8 mei 2017
Gisteren begon de zomer, vandaag is die alweer voorbij. ‘t Scheelt een veste, is nu wel letterlijk op te vatten! Vandaag kijken we uit naar de Vlamingen van de dag: Ertebrekers natuurlijk maar ook Berlaen die we al goed kennen van Radio 1. Traditioneel kan iedereen op zondag voor een prikje naar Lx komen. Elk jaar komen er dan ook veel last minutes binnen. Waarschijnlijk zal het koude weer dit maal wel roet in het eten gooien. In ieder geval is de zomerse terrasjessfeer van gisteren ver te zoeken! De tentflappen zijn weer dicht geritst en de verwarmingstoestellen draaien op volle toeren!

Folgazan
We beginnen onze zondag in de concerttent al om 13u met een thuismatch want Folgazan heeft Ingelmunsterse roots. Twee zangeressen wisselen elkaar in heerlijke songs en vullen elkaar perfect aan, voortgestuwd door een rist prima muzikanten. Met Yves Bondue oogstten ze succes met hun programma rond Wereldoorlog I. Nu mogen we genieten van hun nieuwe cd met Nederlandstalige liedjes. Thema’s zijn bv. verslaving en depressie; in de titelsong “Zee zonder zout” wordt de hoop bezongen ”zijn kus smaakt zout”. Ook relaties worden uitgeplozen, blijkbaar herkennen een aantal mensen in het publiek zich in de vraag “Is het nu aan of niet?” Dan vernemen we dat de groep niet compleet is; de violiste heeft zich ziek gemeld. Dat hadden we nog niet gemerkt want de muzikanten zijn perfect op elkaar ingespeeld! Opnieuw blijkt Lx over het perfecte publiek te beschikken om mee te zingen. Achteraf staan dankbare fans klaar met gelukwensen en met de nodige euro’s om de cd aan te schaffen.

Slow Lee
Het kleine podium van de clubtent staat weer eivol met de 7-koppige Brugse band rond singer songwriter Korneel Muylle. Zijn unieke stem doet ons soms denken aan Bon Iver. Hij schrijft knappe songs zoals “Make it” over werkloosheid, ondersteund door het klanktapijt van organist en gitarist. De uitstekende band speelt een afwisselende set met evenwichtig uitgebouwde nummers. Zo blijven de backing vocals niet achteraan staan maar gaan ook in duet met de zanger. Op West-Vlaamse bodem blijft het talent als paddenstoelen uit de grond schieten!

Anxo Lorenzo
Een virtuoos op alles waarmee je kan fluiten, dat is Anxo Lorenzo. De opener van hun set in de concerttent is meteen een snelheidswedstrijd tussen doedelzak en de snaren! Buiten adem kondigt hij vervolgens een nummer uit Galicië aan: ze nemen wat gas terug en spelen een typische jig+reel combinatie die we kennen uit de Keltische traditie van het noorden. Hieruit blijkt nogmaals de culturele verbondenheid tussen het noorden van Europa en Noord-Spanje. Dan verwelkomt Anxo een Brusselse doedelzakspeler uit die aldaar in het Centre Galicien de Bruxelles het instrument leerde bespelen. Ook de elektronica heeft voor de groep geen geheimen. De violist neemt pizzicato motiefjes op die in een loop worden afgespeeld tot hij een heel klanktapijt heeft geweven. Daarop borduurt hij zijn eigen compositie.

En terwijl de Spanjaarden als afsluiter voor de dansers in de tent nog enkele polka’s spelen, maakt de CONFRÉRIE DES MUCHARDS DE ST-DRUON zich buiten op de pelouze klaar om hun Vlaamse en Henegouwse ‘muzelzakken’ ook leven in te blazen. Het oude muziekinstrument is nog altijd springlevend!

Little Kim & The Alley Apple 3
In de pubtent mogen we alweer een pareltje gaan ontdekken. Met een stem als een helder klaterend bergbeekje dompelt Little Kim ons onder in een mix van Americana, Country blues en Western Swing.  Anne De Meulemeester heeft een groot stembereik maar worstelt net zoals wel meer zangeressen met een stem die ‘s ochtends niet mee wil. (Ze dankt het medicijn Medrol voor de bewezen diensten.) Opnieuw zien en horen we hoe ‘oude muziek’ eeuwig jong kan blijven: de jazzklank van Gibson gitaar herinnert aan Les Paul. We vernemen dat ze inderdaad vintage instrumenten bespelen:  de contrabas 1800 roept ook een 40ies - 50ies sfeer op. Bezoek hun website en je wordt ondergedompeld in een nostalgische sfeer. Dat ze niet aan proefstuk toe zijn is duidelijk te horen! Ze hebben dan ook al heel wat optredens achter de rug, waaronder een tournee met niemand minder dan Guido Belcanto. Nog een groep op onze wenslijst van avondvullende optredens!

Pocahontas
Over deze editie van Lx hangt de schaduw van heel wat grootheden die er nooit zullen optreden. Na Pink Floyd in de concerttent is het de beurt aan niemand minder dan Neil Young die in de clubtent  een muzikale ode krijgt van Pocahontas. Deze Antwerpenaars klinken als echte Canadezen en hadden hun eerste optreden in 2013. De naam van de groep verwijst niet naar het nummer over de bekende Indiaanse maar naar de tourbus waarmee Young slechts korte tijd kon touren. In geen tijd weten ze een gezellige sfeer te scheppen. De nummers van Neil Young worden ingeleid en geduid als in een docu op Canvas terwijl nu en dan één van de groepsleden wordt voorgesteld met de nodige inside jokes. “We zeggen Bill tegen Fred omdat hij op Buffalo Bill gelijkt”. Blijkt dan dat gitarist Bill het jongste bandlid is en dat hij eventjes mandoline en banjo leerde spelen in enkele weken tijd. Als we in de buurt van de tent komen, herkennen meteen “Ohio”. Veel coverbands hebben meer kans op falen dan op slagen, vooral als je een reus als Neil Young wil eren! Deze uitzondering bevestigt de regel. De unieke zang van Dok (Mark Arts) en Ellen Aerts brengt het beste oeuvre van de Canadees die vanop een foto aan de zijkant van het podium goedkeurend toekijkt: integer en teder. Ook hier zochten we niet naar “de 5 verschillen”, maar lieten we ons meeslepen met de muziek van de  “Old Man” die we in ons “Heart of Gold” dragen.

April Verch Band
In de concerttent zagen we de Canadese April Verch. Ik vermoed dat ouwe Neil, die aan de andere kant van de brug door Pocahontas geëerd werd, hier ook wel pap van zou lusten. We leken terug in een 19de eeuws houthakkerskamp terecht gekomen en werden vergast op Noord- Amerikaanse rootsmuziek. Verch combineert moeiteloos vioolwerk met stepdance en zang. Wie dit eens wil proeven kan op hun website terecht!  Ze kreeg het tapdansen en het viool spelen met de paplepel binnen. Heel vroeg besliste ze al om haar hele leven met muziek door te gaan. Geflankeerd door een “upright bass” en een gitaar huppelt ze door haar homeland, de vallei van Ottawa, en door het American Songbook van de Rocky Mountains tot aan de Appalachen. Deze grote naam in het noorden van Noord-Amerika met heel wat titels op haar palmares tourt ook door heel Europa. Ze houdt de band met haar verleden levendig en weet die ook over te brengen naar Vlaanderen al is dat verleden voor de meesten hier ver van hun bed.

Berlaen
Berlaen, de net-niet-West-Vlaming uit Zulte is voor de radio 1 luisteraars zeker geen onbekende. Hij brengt nummers in het sappige dialect dat tegen het Waregems aanleunt. Met zelfrelativerende oneliners confronteert hij de pubtent: “Wie peist er dat ie speciaal is?” waarop hij “Speciaal” zingt: “Oje peist daje speciaal zijt, teure ton bie de reste in de reke stoan!”. De drank is dan al enkele uren rijkelijk aan het vloeien en de volgende vraag wordt door velen volmondig bevestigd: “Zijn der hier echte venten die telkens beloven aan ulder vrouwe: ‘t ga niet te late zijn...”. waarop ze lik op stuk kregen: “Dit is dus een liedje voor hun vrouw…” Hij kent de streek ook goed “Ier in de midden” situeert hij halfweg tussen Roeselare en Wielsbeke. “Langs het kanaal in Ingelmunster of de Leie in Zulte vind je de man die zijn gevoelens niet kan uiten, zoals de neger aan de Mississippi: “Z'hé mij zoeu g'had...” Ook deze keer mag het publiek meedoen: “Meezingen the next level: klappen en fluiten!” De sfeer zit er ongelooflijk goed in en dan komt Hanneke Oosterlynck (Folgazan) een nummer meezingen. Na een lesje Zults “Ik ben nie schui van ui” komt ze nog een tweede keer. Waar het naartoe gaat met de carrière van deze nieuwe ster aan het Vlaamse firmament kunnen we zelf niet voorspellen: Oe ver est nog? Zoe’me nie beter were noar uis goan? Nee, Berlaen! Zeker nie were noar uis… blijven gaan!

Ertebrekers
Traditioneel sluit Lx af met een kaskraker van eigen bodem. Na illustere voorgangers als De Mens, Urbanus of Flip Kowlier (!) in de voorbije edities is de eer nu aan Ertebrekers! Flip Kowlier, Peter Lesage en rapper Jeffrey Bearelle uit Ingelmunster (alias Jeffrey Jefferson) spelen een heuse thuismatch en dat zorgt ongetwijfeld voor vonken!
Terwijl de spots nog uit zijn en het podium leeg, weerklinkt de zwoele stem van Maaike Cafmeyer in de zaal. Nee, ze is er niet in hoogsteigen persoon (dat was vorig jaar met Bevergem Live) maar we horen het stuk parlando uit “De zji”, hun eerste hit van vorige zomer. Het nummer zelf horen we later op de avond maar dan zonder Maaike. Goed gevonden, want zo’n studioplaat live nabootsen lukt toch niet echt en nu is het een mooie gimmick om mee te starten.
Flip Kowlier en Peter Lesage (Gabriel Rios) hebben reeds hun sporen verdiend in de Vlaamse muziekscène. Jeffrey Bearelle ‘rapte' in het Engels maar samen schrijven ze enkele nummers in het West- Vlaams en meteen veroveren ze de ether en de Vlaamse podia! Met volle goeste swingt en zingt de hele concerttent mee. Kowlier en Jeffrey bespelen de massa in hun eigen streektaal en het is duidelijk dat er op deze zondag geen misboekjes moeten uitgedeeld worden in de tent: het volk kent zijn teksten en het trio moet geen moeite doen om een koor samen te stellen. Ze schetsen de zomersfeer met “Frisco!’ en “Schatje ga je mijne rugge nog ne keer smouten?” en iedereen zit aan “De zji”. Nog een laatste meezingmoment van dit weekend met “Eva Mendes” en het zit er weer op voor dit jaar.

Labadoux is er weer in geslaagd om een programma samen te stellen waar elkéén zijn gading in vindt. We hebben weer enkele onbekende pareltjes ontdekt en kijken al uit naar volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2017/

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Groezrock 2017 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – Bijt van zich af!
Groezrock 2017
Festivalterrein
Meerhout
2017-04-29 + 30
Hans De Lee & Jens Heyerick

Vorig jaar zat het echt niet mee voor Groezrock.  De weergoden lieten het toen totaal afweten en dat zette een behoorlijke domper op die editie.  Dit jaar waren de eerste geruchten ook niet zo bijster positief : een (noodgedwongen) kleiner terrein, bijgevolg een podium minder, een iets bescheidener affiche, minder snel op gang komende voorverkoop en ‘vreemde eend’ Deftones als headliner van een overwegend punkrock gericht festival…Velen hadden vragen of waren vooraf eerder sceptisch bij aanvang van het eerste grote event van het festivalseizoen.
Maar kijk, intussen kunnen we alweer terugblikken op een zeer geslaagde editie van Groezrock 2017, was al dat scepticisme gelukkig overbodig en hadden afwezigen zoals meestal ferm ongelijk!  Het weer zat behoorlijk mee en de bands gaven één voor één het beste van zichzelf zodat niemand ooit het gevoel had dat het om een ‘medium’ versie ging, integendeel!  Het festival leek ‘gezelliger’ dan ooit door de compacte opstelling.  Daarenboven waren de headliners werkelijk top, het publiek enthousiast en de organisatie vrijwel vlekkeloos. 
Speciale vermelding ook voor de vele bands uit eigen land die op de affiche prijkten (dank u wel programmator!) en die unaniem aan de verwachtingen voldeden en op heel wat bijval konden rekenen.  Ondermeer sterk live werk van Brutus en Oathbreaker, maar eveneens knap van F.O.D., Moments, Cocaine Piss… om zo vroeg op de dag al het volle pond te geven en België op de punkrockkaart te zetten.

dag 1 – zaterdag 29 april 2017 - dag 1 van een meer dan geslaagde ‘medium size’ versie van Groezrock, als opener van een veelbelovend festivalseizoen.

Aangekomen op het festival besloot ik het einde van the Flatliners mee te pikken op de Monster Energy stage. Met hun Punk/Rock wisten ze al redelijk wat volk op de been te brengen, catchy meezingers zijn het zeker en vast als je het publiek hoorde. Ook al is het niet echt mijn ‘genre’ toch maakten ze er een feestje van en wisten ze mij te overtuigen ; jammer genoeg dat ik ze niet van het begin kon gaan bekijken. (Jens)

Op naar de Watch Out stage waar Cocaïne Piss van start zou gaan, ik had ze al vorige zomer op Ieperfest gezien en toen vond ik er niets aan en jammer genoeg was het deze keer niet anders, gewoon te plat. Dus besloot ik nog vlug naar de Back To Basics stage te gaan om Skyharbor aan het werk te zien. Ook dit is niet wat je zou verwachten op Groezrock maar ze hebben mij aardig verrast. Hun indian progressive rock/metal pakte je echt in, al vond ik dat je de zanger sommige momenten moeilijk hoorde (lag dit aan hem of aan het geluid). Maar echt wel een schot in de roos. (Jens)

Als startschot mochten we Trade Wind (US) aanschouwen op de , een project van Jesse Barnett (zanger van Stick To Your Guns) en Tom Williams (gitarist van Stray From The Path).  Het was de eerste doortocht van de band in België (zelfs Europa) aangezien een eerder gepland optreden een paar maand terug in Antwerpen (Kavka) op het laatste ogenblik werd afgelast.  De heren spelen een vrij gewaagde mengeling van hardcore, (punk)rock en ‘alternative’,  hetgeen resulteert in een apart geluid dat af en toe wat naar Deftones neigt en heel wat anders klinkt dan de bands waarin de leden afzonderlijk nog spelen.  De korte set van zo’n 30 minuten bestond hoofdzakelijk uit nummers van debuut CD ‘You make everything disappear’  Vooral opener “Lowest Form”  en de songs “Tatiana (Miss you so much)”, “I hope i don’t wake up” en afsluiter “Fixed Blade” staken er bovenuit en bewezen de klasse en de veelzijdigheid van de muzikanten en zeker van frontman Jesse, die afwisselend heel ingetogen en dan bij momenten heel fel uit de hoek kwam met zijn krachtige en loepzuivere stem.  Hopelijk komt er een vervolg op die eerste CD en kunnen de bandleden alles blijven combineren met hun andere activiteiten want deze formatie heeft heel wat potentieel. (Hans)

Op het zelfde moment begon Clowns aan hun show. Vorig jaar waren ze al eens te gast en ook dit jaar mochten de mannen en vrouw van de punkers uit Melbourne, Australië afzakken naar Meerhout. Met hun harde punk brachten ze de Back To Basics tent naar hogere sferen. De ene na de andere die als een bezetene van het podium in het publiek sprong, alsook de zanger en gitarist lieten zich verleiden om eens het publiek van dichtbij te zien. Snel gitaarwerk, lekker ritme en een stevige stem. Het is niet de volgende mainstream band, maar ze brengen het op hun manier.  De toon was gezet na dit geslaagd feestje! (Jens)

Oathbreaker, lid van de church of ra, was te gast op het Back To Basics stage. Had eerlijk gezegd van deze band nog nooit gehoord maar omdat ze van eigen bodem komen besloot ik ze maar eens te gaan checken en ik heb er geen spijt van gehad. Van begin tot eind nemen ze je mee in een trance. Er ging een melancholische/duistere (atmo)sfeer in de tent en een zangeres die haar longen uit haar lijf schreeuwde, maakte van deze show een perfect tussendoortje . Misschien niet de band dat je zou verwachten maar onze landgenoten lieten zich zeker en vast gelden! (Jens)

Op de Monster Energy stage maakten The Menzingers hun opwachting in de grootste Groezrocktent van het terrein, die intussen voor goed 2/3 gevuld was.  Het heerschap uit Scranton (Pennsylvania) staat bekend om zijn melodieuze, lekker in het oor liggende punkrock en bracht begin dit jaar de CD ‘After the party’ uit, de 5^de worp sinds het ontstaan in 2006.  Van bij de start zijn alle ingrediënten aanwezig voor een good old punkrockparty.    De uitgelaten fans reageren bijzonder positief op nummers als “ I don’t wanna be an asshole anymore” en “Mexican Guitars”.  De stemmen van Gregg en Tom vullen elkaar wondermooi aan.  De éne met een heerlijk rauw, korrelig en doorleefd timbre, de andere met meer clean en zuiver geluid.  De set is een aanéénschakeling van rechttoe rechtaan punkrocksongs die zonder veel poespas maar met des te meer overgave en plezier worden gebracht.  “The Obituaries” is een waar hoogtepunt en lokt een massaal meezingmoment uit bij de dansende menigte vooraan het podium.  De band heeft de laatste jaren duidelijk aan populariteit gewonnen en de speelvreugde spat van de 4 muzikanten hun gezicht.  Naar het einde van de set worden nog een paar pareltjes (“Lookers”, “Gates” en “In remission”) bovengehaald die het feestje onverminderd verderzetten en deze editie van Groezrock voor het eerst helemaal op volle toeren brengt.  Top optreden!   Volgende keer gerust een paar trappen hoger op de affiche aub! (Hans)

Jammer genoeg kon Turning Point door gezondheidsproblemen van de drummer, gelukkig had de organisatie een vervanger gevonden met de naam Brutality Will Prevail. De Back To Basics stage was aardig vol gelopen voor de mannen uit de UK. De band brengt brutale hardcore aangenaam om te luisteren en voor de meeste de kans om weer eens gek te doen op het podium en in de moshpit, mede dankzij de energieke zanger die het publiek wist op te zwepen. Maar ik vond het op sommige momenten toch iets te plat. (Jens)

Nu was het de beurt aan de oudgedienden van Strike Anywhere om met hun potige en geëngageerde punkrock het muzikale vuur op het hoofdpodium verder aan te wakkeren.  Frontman Thomas Barnett, met zijn typische blonde dreadlocks, deed een verwoede poging om met snelle en snedige songs minstens evengoed te doen als de voorgaande band maar helaas bleven de nummers iets minder lang hangen en was het enthousiasme bij het publiek beduidend minder (met uitzondering van de die hard fans op de eerste rij natuurlijk).  Het is al van 2009 geleden dat Strike Anywhere nog een CD uitbracht (Iron Front) en in de set zaten dan ook nog eens een aantal nummers van de nieuwe schijf die (eindelijk) later op het jaar zal uitkomen.  Hierdoor was de herkenbaarheid van de playlist voor sommigen heel beperkt en dat had toch zijn invloed op de ambiance in de tent.  Naar het einde van de set werden de ‘beste’ nummers bovengehaald en toen steeg de temperatuur toch aanzienlijk en kwamen de fans echt in hun element.  
De zanger van Anti-Flag kwam zelfs een potje meebrullen en sympathieke sprinkhaan Barnett ging zich wat later ook dapper onder de fans mengen.  De song ‘Dead Hours’ was alvast mijn persoonlijke favoriet! Verdienstelijk optreden zonder meer, maar zeker geen memorabel concert of hoogvlieger van dit festival. (Hans)

Tijd voor een portie onversneden en ultra stevige oldschool hardcore op de ‘Back to basics’ stage waar Cro-Mags (weliswaar zonder Harley Flanagan) uit New York City rond 17u30 de tent moeiteloos inpakte.  De band bestaat al meer dan 30 jaar en alhoewel de heren zelf er natuurlijk geen 30 meer uitzien hebben ze nauwelijks ingeboet aan intensiteit en energie op het podium!  Wat een vettige sound was met dat!  “Street Justice” (van album ‘The Age of Quarrel’) knalde aan topsnelheid uit de speakers en ontlokte een waar stage-dive festijn.  Het tragere en loggere “Seekers of the truth” van hetzelfde album klonk al even verschroeiend. (Hans)

Het hoofdpodium werd klaargezet voor The Bouncing Souls, een bende punkrockers uit New Jersey die bijna 30 kaarsjes mogen uitblazen.  Van uitblazen was echter allerminst sprake bij aanvang van het optreden!  Van meet af aan de beuk erin moet de band gedacht hebben , want “That song” was een stevige binnenkomer en zette meteen de toon voor een knaloptreden van het vrolijke 4-tal.  Oudere nummers werden vakkundig afgewisseld met werk uit de meest recente en sterke  CD ‘Simplicity’ (2016) en dit resulteerde in een heel gesmaakte set die als een sneltrein voorbij trok en geen minuut verveelde. “Driving all night”, “Writing on the wall” en “East Coast fuck you!” werden vol overgave gebracht en kenden veel reactie bij de fans. 
Hoogtepunten waren “Lean on Sheena” waarbij de zanger het publiek ging begroeten en op het einde “Gone” dat massaal werd meegebruld.  Echt een feelgood optreden van de Bouncing veteranen, die al een eeuwigheid tot de (sub) top van de punkrockscene behoren en daar gerust nog een hele poos mogen blijven. (Hans)

Waar moet ik beginnen bij deze band? De Duitsers van Wolf Down kregen de kans om de Watch Out stage te slopen en die kans grepen ze met beide handen. Een stem om u tegen te zeggen. De harde en zieke stem van de zanger, harde beatdown en teksten om over na te denken vormen de perfecte formule voor violent dancing en stage dives, maar ook voor de liefhebbers van het zwaardere werk. Tussen hun nummers kwamen ze op tegen racisme, fascisme en dierenrechten. Nummers als “The Fortress”, “Incite” en “Stray From The Path” waren enkele nummers dat de band meenam om vriend en vijand te overtuigen van hun kunnen. Dit was de één van de beste bands van de dag, ik koop alleen een cd als ik de band live ook goed vind dus dit was nu zeker niet anders. (Jens)

Nog voor Stick To Your Guns het podium betrad stond de tent al helemaal volgepropt en was het vrij snel duidelijk dat deze heren uit Orange County (California) met de jaren immens populair waren geworden en bij elke nieuwe CD heel wat hardcore liefhebbers wisten te overtuigen van hun sound.  Na een funny intro die me aan Status Quo deed denken, betrad Jesse Barnett en zijn gevolg het podium en solliciteerden ze meteen naar de ‘energieprijs van het jaar’.  Van een uppercut gesproken!  De frontman nodigde onmiddellijk alle fans op het podium uit en moedigde het stagediven meermaals aan.  Het gevolg kan je al raden : een fantastisch en broeierig hardcore feestje zonder vergelijk met tonnen energie en stuk voor stuk keiharde hardcore songs die ondanks de intensiteit toch steeds opvallen omwille van hun herkenbaar en soms zelfs catchy refrein, het handelsmerk van STYG, samen met de geniale stem van Jesse.  Onbegonnen werk om de meest memorabele momenten van het concert op te sommen aangezien het een aanéénschakeling was van sterke songs die voornamelijk werden geput uit de 2 meest recentste full cd’s van de band : ‘Diamond’ en ‘Disobedient’.  Wat te denken van pareltjes als “What choice did you gave us”, “We still believe”, “Diamond”, “Nothing you can do to me” en “Amber”.  Pure klasse en live een ware beleving!  Afgesloten werd er met het vurige “Against them all”. 
Tussen de nummers door had de frontman naar gewoonte zijn uitgesproken boodschap tegen nazisme, fascisme ed. uitgespuwd en zijn afkeer voor nationalisme opnieuw duidelijk laten merken.  Jammer dat het nummer “Left you behind” deze keer de set niet haalde maar dat doet verder geen afbreuk aan het voor de rest schitterend optreden.  Velen kijken alvast  uit naar een nieuwe full CD van dit stel kwaliteitsvol ongeregeld. (Hans)

Aangezien ik de Watch Out stage niet vroeger kon verlaten kwam ik even later toe in de Monster Energy tent, waar de gasten van Underoath al aan hun set bezig waren. De tent was aardig gevuld voor hun ‘Rebirth’. Wat me opviel was het enthousiasme van de band die het podium opklom en bespeelde. Duidelijk deugd gehad van een pauze en klaar om weer te knallen. Hun catchy emo/post/metalcore kan niemand stil laten staan kijken naar hun show. De cleane stem van de zanger was leuk om aan te horen. Nummers als “In Regards To Myself”, “Writings on The Wall”, “Reinventing Your Exit” en “Breathing In a New Mentality” passeerden de revue. Voor mij was dit zeker en vast een geslaagde ‘comeback’. (Jens)  

In Hearts Wake zoals ze zelf zeiden uit Byron Bay, Australië (net als Parkway Drive) mochten als laatste de Watch Out stage bestijgen. Dit is de tweede band van deze dag die voor mij alles oversteeg (samen met Wolf Down). Stevige metalcore (er moet toch iets in dat water daar zitten in Australië). Lekkere breakdowns, melodische en knallend gitaarwerk en een stem om u tegen te zeggen. Wel wat raar dat er niet zo veel volk warm was gelopen voor deze band, misschien hadden de mannen van Anti-Flag er iets mee te maken. Maar voor de liefhebbers van metalcore was deze band een zeker en vast een aanrader. Op hun setlist stonden onder ander “Refuge”, “Earthwalker” en “Warcry” waar iedereen zich even een Spartaan waande. Voor sfeer en gezelligheid een dikke 10! (Jens)

Rond 23u30 was het de beurt aan de oude (en tevens old school) punkers van Anti-Flag uit Pittsburgh.  Ook deze band gaat al bijna 3 decennia mee en denkt voorlopig nog helemaal niet aan stoppen.  Het typische handelsmerk van Justin Sane (vocals en gitaar) en Pat Thetic (drums), de 2 originele bandleden die nog deel uit maken van de huidige line-up, zijn de omgekeerde Amerikaanse vlag op het podium en hun zeer kritische houding tegenover kapitalisme, nationalisme, teveel overheidinmenging enz.  In de eerste helft van de set zaten een aantal songs die zonder omwegen krachtig naar deze houding verwezen en die voor een paar strepen echte ouderwetse punk zorgden op Groezrock.  “Die for the government” en “Fuck police brutality” waren hiervan het sprekend bewijs.  Misschien wat kort door de bocht maar soms deed deze Anti-Flag me een beetje denken aan The Dead Kennedys… (Hans)

Aangezien we om 00u00 stipt aan de main stage werden verwacht voor Deftones, moesten we helaas de punkparty van Anti-Flag vroegtijdig verlaten.  Via fans die het ganse optreden bleven toekijken hoorden we dat de set later werd gekruid met enkele dankbare covers van ondermeer “Ramones” en “The Clash”.  Zalig!
Over de afsluiter van de dag waren de meningen vooraf nogal verdeeld.  Sommigen vonden Deftones helemaal geen geschikte band voor Groezrock wegens te alternatief en te weinig punkrock en/of hardcore roots.  Andere vonden net dat een topband als deze juist wel op het festival hoort omdat het enerzijds pioniers zijn in het hardere genre en anderzijds omdat ze het muzikale spectrum van Groezrock op slag immens zouden verbreden.
Dat de band zelf zich niets aantrok van deze tweespalt en meteen van jetje gaf , bewijst de manier waarop ondermeer frontman Chino Moreno er letterlijk heel fel invloog en daarbij zelfs zijn voet brak!  De brulboei van dienst voelde meteen dat hij zichzelf ernstig had pijn gedaan maar ging toch gezwind verder op adrenaline en muzikale vitaminen en maakte knap het concert vol.  Later zou blijken dat de voet inderdaad gebroken was en werd op doktersadvies het concert in Duitsland, de dag na Groezrock, afgelast.
Het optreden zelf was voorzien van een heel coole en perfect afgestelde lichtshow.  Knap!  Het geluid daarentegen stond bij aanvang werkelijk loeihard.  Te hard volgens sommigen.  Vooraan het podium waren de basgeluiden zelfs zodanig luid en kloppend dat menige fans wijselijk het midden van de tent opzochten op zoek naar een meer genietbaar volume.
Deftones zijn al sinds 1988 bezig en kenden vooral in de jaren 90’ een heldenstatus met de fantastische CD’s ‘Adrenaline’, ‘Around the Fur’ en het meesterwerk ‘White Pony’ (uit 2000).  Daarna volgden nog een resem andere platen, van zeer wisselend niveau, waarvan ‘Gore’ uit 2016 het laatste wapenfeit is.  Deze laatste CD werd algemeen vrij goed onthaald en zette de typische Deftones sound weer eens extra in de verf.  Ondermeer het titelnummer “Gore” haalde de set in Meerhout. 
Zoals reeds opgemerkt zat Chino Moreno in bloedvorm en dat wil zeggen : broek onder de kont, van hot naar her hossen op  het podium en ondertussen moeiteloos met zijn stem overschakelen van krijsen naar fluisteren, van brullen naar ‘zingen’ en omgekeerd. 
Alhoewel de hoofdtent niet volledig gevuld was en het (al beetje vermoeide?) publiek aanvankelijk vrij tam reageerde, kwam er toch heel wat animo wanneer de band besloot een hele resem nummers uit de eerder genoemde 3 eerste CD’s te spelen. “Elite” en “Korea” zaten vooraan de setlist maar “Digital Bath”, “Change (in the house of flies)” en “Be quiet and drive” volgden elkaar in  moordtempo tijdens de tweede helft van het optreden en brachten band en publiek helemaal op kruissnelheid om dan eindelijk over te gaan tot het absolute hoogtepunt met het ongeëvenaarde en fantastische “My own summer”. (Hans)

Al bij al een uiterst geslaagde eerste dag van het festival met een boeiende en zeer verscheiden line-up en met een waardige afsluiter!  De zon was intussen al lang huiswaarts gekeerd en het was een behoorlijk koude nacht maar de (bij schatting) 10.000 bezoekers konden tevreden de festivalweide verlaten.

dag 2 – zondag 30 april 2017 - De 2^de dag bracht meer zon en meer volk op de been.  Benieuwd of op de diverse podia even goede kwaliteit te horen zou zijn als op dag 1 …

Dag 2 was aangebroken, de eerste band waar ik naar ging kijken was Bent Life (dit kreeg ik als tip van iemand die ik tegenkwam); die mochten de Watch Out stage bestijgen. Het eerste wat mij opviel was de zanger , wat een beest en wat een stem. Vanaf het begin zat de vlam in de/hun pijp. Hun steenharde hardcore ging door merg en been. Had eerlijk gezegd nog nooit van deze band en hoop deze nog eens te zijn in de toekomst. (Jens)

Op naar de Monster Energy stage waar de Canadezen van Belvedere al lekker een feestje aan het bouwen waren. Met hun snelle (skate)punk/rock brachten ze een lekker sfeertje in de tent. Aan de reactie van het publiek zie je dat ze echt geliefd zijn. Nu ze sinds 2011 weer op de been zijn zie je hun enthousiasme en gelukkig lieten ze Meerhout niet links liggen. (Jens)

Brutus is de zoveelste band van eigen bodem. Met aan de drums en zang de lieftallige Stefanie Mannaerts. Met hun mix van punk/rock/sludge zijn ze echt wel uniek, ik denk dat ze niet echt in een vakje passen. Brutus is gewoon Brutus. Een aangename show voor de sterke opkomst. Meermaals bedankte ze iedereen om te komen kijken en kon ze zo te zien niet geloven dat de tent tot buiten gevuld was. De nummers “Horde”, “All Along” en “Dancing On The Face Of A Panther” weerklonken in de tent. Een meer dan een geslaagde show. (Jens)

Met Zebrahead stond al meteen een band op de Monster Energy stage met tonnen ervaring, een pak catchy en genietbare punkrocksongs en 5 gekke Amerikanen die complexloos van start gingen en van bij de aanvang verwoede pogingen deden om het publiek onmiddellijk mee te krijgen.  De vraag om met z’n allen te gaan zitten en vervolgens recht te veren en rond te springen is misschien niet bijster origineel maar werkt meestal wel heel goed.  Zo ook bij opener “Save your breath” (van de laatste CD ‘Walk the plank’ uit 2015), gevolgd door “Hell Yeah” en het uiterst poppy “Call your friends” dat een eerste circle pit uitlokte en zonder schroom door iedereen werd meegezongen.
Nadat zanger Ali eerst de mensen van security wat pestte door te zorgen voor een resem crowdsurfers werd het pittige “Rescue me” ingezet en riep de band op tot een heuse wall of death.
Doorheen de set was er altijd wel wat te beleven tijdens en tussen de nummers : de frontman die in het publiek vertoeft, 2 fans op het podium, af en toe een snuifje rap/hiphop/ska inbrengen…Kortom een aanstekelijk en pur sang Amerikaans pretpunk feestje.  Afsluiter “Anthem” was de ontbrekende kers op de taart van een (te) korte set.   Vreemd dat het nummer “Playmate of the year” niet werd gespeeld, het nummer dat zorgde voor de commerciële doorbraak van Zebrahead en in het jaar 2000 heel wat radio airplay kreeg!  Allicht zijn ze het nummer zodanig moe gespeeld dat het deze keer de  beperkte setlist niet haalde. (Hans)

Wat een contrast met No Turning Back uit Nederland op de Back to basics stage.  De vette hardcore die zij brachten was ongemeen hard, zonder compromissen en met om de haverklap lekkere tempowissels.  De heren vieren hun 20-jarig bestaan dit jaar, hebben een nieuwe CD uit ‘No Time to Waste’ en deelden concerttickets uit aan de meest ‘zieke’ mannelijke en vrouwelijke stagedive van het concert op Groezrock!  Het is eens iets anders om het publiek te motiveren wat te bewegen al was dat in dit geval echt niet nodig.  Het nummer “In your maze” vatte het best de set van No Turning Back samen : kort, krachtig en moddervet!  Al had in your face misschien nog een betere omschrijving geweest. (Hans)

In de Monster Energy stage mocht Ignite direct beginnen spelen;  dit was niet voor de eerste keer dat ze hier op het podium mochten verschijnen. Zoli Teglas en de zijne brachten in 2016 ‘A War Against You’ uit en draaien nu weer overuren. De tent was helemaal volgelopen om nummers van hun nieuwe album te horen “Nothing Can Stop Me”, “This Is A War” en “Where I’m From”. Maar ook hun klassiekers mochten niet ontbreken. Bijna iedere aanwezige schreeuwde zijn longen uit op nummers als “Bleeding”, “Veteran”, “Fear Is Our Tradition” en “A Place Called Hope”. De band had het publiek helemaal in hun macht en liet hun cover van U2 “Sunday Bloody Sunday” dan ook niet thuis. En dan was er nog het moment wanneer hij een vrouw had leren kennen ‘Ellen’, deze dame vecht tegen haar slepende ziekte en toen ze Zoli achter een show wat beter leerde kennen en zei dat ze voor ze zou sterven zeker nog 1 keer de band aan het werk wou zien, werden ze ‘beste vrienden’. Voor de mensen te steunen met de zelfde ziekte bedacht ze het project ‘Shave For Better Days’, dat research naar hersen(tumoren) onderzoek ondersteunt. En dan werd het toepasselijke nummer “Live For Better Days” ingezet. Echt een dijk van een show! (Jens)

No Turning Back werd opgevolgd door de langgenoten van Undeclinable Ambuscade.  Deze band maakte vooral furore tussen eind jaren 90’ en 2001.  Ze stonden ondermeer reeds 3 keer op Groezrock maar ook op Pukkelpop, Pinkpop, Dynamo en in het voorprogramma van Bad Religion en andere punkrock grootheden.  In 2009 was hun liedje helemaal uitgezongen maar dit jaar werd beslist om (tijdelijk) terug heerlijk het podium op te klimmen in een poging om de gloriedagen van vroeger nog eens dunnetjes over te doen.  Al hadden ze nooit durven dromen dat de korte reünietour zo’n succes zou worden. 
In de goed gevulde tent speelden ze bijna een thuismatch aangezien heel wat Nederlanders vóór het podium stonden om hun oude punkrock helden nog eens aan het werk te zien.  De band klonk na al die jaren nog fris en energiek en hun melodieuze punkrock deed bij wijlen denken aan een Engelstalige versie van De Heideroosjes.  Zelfs de stem van zanger Jasper vertoonde gelijkenissen met die van Marco Roelofs.  Ondermeer “Love Story” werd uit volle borst meegezongen door het publiek en de cover van “Sound of Silence” was een fijne afleiding met heerlijke ska-invloeden.  Hartstikke leuk optreden van een veelzijdige band!  Alvast uitkijken naar Brakrock in Duffel (begin augustus) waar ze ook op de affiche prijken. (Hans)

Op het zelfde moment op de Watch Out stage waren de mannen van Incendiary klaar om van jetje te geven (ook dit was een tip van dezelfde persoon die mij Bent Life aanraadde). Wat mij wel opviel was dat er niet echt veel volk stond. Hun metalcore met een vleugje NYhardcore bracht toch wel iets unieks op de wei. Lekker opzwepende breaks en een stem om u tegen te zeggen (beetje als de zanger van Rage Against The Machine). O.a. “Zeitgeist”, “Survival”, “Snake” en “Primitive Rage’”werden op ons losgelaten. (Jens)

Het werd stilaan tijd voor een legendarische band uit het punkrockgenre : het machtige Pennywise!  Toegegeven, hun topjaren liggen misschien al een tijdje achter ons en hun laatste CD’s halen bijlange niet meer het niveau van weleer maar Jim, Fletcher, Byron en Randy blijven er live wel voor gaan en kunnen nog steeds rekenen op een ongemeen grote schare trouwe fans die van elk optreden een welbekend feest maken. 
De band toert deze zomer met het concept om integraal de ijzersterke CD ‘About Time’ uit 1995 te brengen, aangevuld met een paar onvermijdelijke klassiekers.  De nummers van de bewuste CD klinken nog altijd relevant en hedendaags en frontman Jim Lindberg declameert zoals steeds de teksten in zijn gekende, vrij ‘militante’ stijl.  Uitschieters zijn zoals verwacht “Perfect people”, “Every single day” en “Same old story”, 3 echte klassiekers van de groep uit California (Hermosa Beach).  “Try” werd opgedragen aan overleden spitsbroeder en bassist/mede oprichter Jason Thirsk.  De ‘About Time’ episode werd afgesloten met het sterke “Killing Time” en daarna was het tijd voor een ‘best of’ kwartiertje.  Aanvankelijk werd er met het publiek nog wat heen en weer gezeverd om te bepalen van welke band ze  een cover moesten spelen (Black Flag? Misfits? Bad Religion? Fugazi? Circle Jerks?).  Uiteindelijk werd het een degelijke versie van ‘Do what you want’ van Bad Religion … maar het was voor de fans vooral wachten op de voorspelbare doch altijd vermakelijke apotheose die werd ingezet met het nummer “Pennywise” en daarna overging in het goddelijke trio “Fuck Authority”, “Society” en “Bro Hymn”.  De manier waarop deze nummers keer op keer worden onthaald door het publiek met de talloze circle pits en massale sing along bezorgen nog steeds kippevel aan menig punkrockliefhebber.  Het was deze keer niet anders!  Hoe voorspelbaar elk concerteinde van de band ook is, het blijft een intense beleving!  Hopelijk doen ze het feestje nog eens moeiteloos over op de Lokerse Feesten begin augustus, maar daar twijfelen we niet aan. (Hans)

Eindelijk was het zover, tijd voor de afsluiter van Groezrock 2017. Ze waren vorige zomer te gast op de Lokerse Feesten en daarvoor in de AB in Brussel en nu was Groezrock de laatste show van Parkway Drive hun ‘Unbreakable’ tour. De lichten gingen uit en Jeff Ling zette de tonen van “Wild Eyes”  in van hun album ‘Atlas’.
Direct was het publiek mee, het beloofde een spetterende show te worden. Direct gevolgd door het nummer “Carrion”. Als je zou denken dat Winston Mccall na hun tournee(s) enig verval zou tonen dan had je het goed mis. Zijn stem was gewoon fenomenaal. Daarna volgden “Dedicated” en het catchy nummer “Vice Grip” van hun laatste album ‘IRE’. En de energie tussen het publiek en Winston is altijd positief. Steeds lachend en dankbaar voor wat er gebeurt juist voor hem. Toen hij nogmaals benadrukte dat hij meer crowdsurfers wou,  begint hij met “Karma” gevolgd door “Sleepwalker” , beiden van het album ‘Deep Blue.
Ook de show met de vlammenwerpers en lichten was echt super vet om te aanzien. Daarna volgde nog “Dark Days” en “Destroyer”. En wat was ik blij dat ze nog eens het nummer “Boneyards” speelden, van ‘Horizon’ net als “Idols and Anchors” dat werd gespeeld na het ‘rustige’ nummer “Writings On The Wall”.
Of Winston een mama’s kindje is dat laat ik in het midden, wel speciaal was het feit dat zijn moeder voor de eerste keer een show van haar zoon kwam bekijken buiten Australië en dit op het prachtige Groezrock!
Volgende nummer was een covertje van Rage Against the Machine “Bulls On Parade”. Met “Swing” als laatste nummer. Tussen het nummer in een drum solo van Ben Gordon, die op een soort rad zat die hem enkele keren ondersteboven liet hangen. Waarna ze het nummer afwerkten en letterlijk en figuurlijk eindigden met een knal. Het licht ging uit, waarna er al redelijk wat mensen de tent gingen verlaten.
De band kwam terug het podium op en voegden de nummers “Crushed” en “Bottomfeeder” aan hun setlist toe, waarna iedereen besefte dat Groezrock 2017 er spijtig genoeg opzat (behalve voor wie nog naar de afterparty ging gaan).
Als band is Parkway Drive over de jaren gegroeid , die elk metal/hardcore festival zou kunnen afsluiten. De show en nieuwe cd bevestigen dit en hopelijk blijven ze nog enkele jaren verder doen. (Jens)

Ook dag 2 was meer dan geslaagd. We hoorden enkele onbekende bands, old school bands en artiests van eigen bodem die het echt meer dan goed deden. Er was meer zon, meer volk dan de vorige dag. Het festivalterrein was dit jaar misschien wat kleiner maar daarom niet minder gezellig, zeker door de foodtrucks , het bier dorpen de ontbijt tent; ook het feit dat je nu niet moest kiezen tussen een show op het hoofdpodium en een andere show in een tent.
Het was een geslaagde editie en voor wie dacht dat het niet zo ging zijn en thuis bleef, ‘you got wrong’!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2017/
Organisatie: Groezrock, Meerhout