Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Grand Salon)
2016-05-12
Alain Uyttendaele

Les Nuits Botanique 2016 - La tête d’Actéon - Vincent Glowinski & Walter Hus - Interdisciplinaire krachttoer - Coproductie Kunstenfestivaldesarts & Botanique – Centre Culturel de la Fédération Wallonie-Bruxelles

Muziekquizzers aller lande, vreest niet indien de naam Vincent Glowinski niet meteen een belletje doet rinkelen! De onder het pseudoniem Bonom bekend geworden kunstenaar kan in velerlei disciplines meer dan aardig uit de voeten. Helaas dient deze creatieve duizendpoot het met slechts twee handen te stellen dus het muzikale luik van zijn nieuwste project legde hij wijselijk in de vaardige exemplaren van Walter Hus. Dit manusje-van-alles maakte naam als mede-oprichter van Maximalist! alvorens een heel verscheiden oeuvre als componist op te bouwen. Het is onbegonnen werk om zijn CV te overlopen dus we beperken ons tot twee recente projecten die een diepe indruk nalieten: de strip-opera ‘LINT” en de soundtrack bij ‘Oratorium zonder Doel’. De schitterende symbiose van strip en muziek bij de enscenering van Chris Ware’s klassieker blijft een moeilijk te evenaren hoogtepunt uit de historiek van cross-mediale producties. En ‘Oratorium zonder Doel’, de onlangs op Canvas vertoonde documentaire van Manu Riche, is dankzij de subtiele muziek niet enkel het zien maar vooral het horen waard.
Er werd reikhalzend uitgekeken naar het resultaat van de samenwerking tussen deze artistieke zielsverwanten. Veel muziek- en kunstliefhebbers popelden dan ook vol ongeduld aan de ingang van het cultuurcentrum waar Vincent Glowinski al meermaals zijn kunst(en) mocht etaleren. En de hoge verwachtingen werden bij het betreden van Le Grand Salon al onmiddellijk ingelost want alleen al het decor was zijn geld waard. Als men in zo’n prachtig kader vervolgens ook nog ondergedompeld wordt in een totaalspektakel dat werkelijk geen seconde verveelde, is het niet overdreven om te stellen dat dit buitenbeentje in de programmatie van Les Nuits ons inziens bovenaan de ‘best of’-lijstjes van editie 2016 mag komen te prijken.
De drie muzikanten (naast Walter Hus ook nog drummer Teun Verbruggen en saxofonist Andrew Claes) staken van wal met een portie free jazz die de beelden volgde die Vincent Glowinski ondertussen met verfborstels tevoorschijn toverde. Die verse schilderijen werden vervolgens gevoegd met voorbereide exemplaren en - samen met o.a. in elkaar geknutselde poppetjes en boompjes - visueel verweven tot een live-animatie die het verhaal van Aktaion tot leven bracht. Een gebrekkige kennis van de Griekse mythologie bleek geen hinderpaal want het vernuftige geheel nam de toeschouwer mee in één bezwerende trip die een uurtje duurde maar waarover we nog dagen zouden kunnen vertellen.
Glowinski integreerde dans, theater, tekenen, schilderen, sculpturen, poppenspel en nog zoveel meer in een performance die muzikaal rijkelijk gelardeerd werd met de eclectische mix die Hus en zijn kompanen uit hun instrumenten puurden. Een deel van de compositie werd gebracht door het Decap-instrumentarium waarmee Walter Hus al een vijftiental jaar zijn muzikale universum heeft uitgebreid. Deze voorgeprogrammeerde installaties leverden het muzikale equivalent van de vervreemding die Aktaion ondergaat bij het ondergaan van zijn lot: nadat hij Artemis naakt zag baden, transformeert deze jachtgodin zijn hoofd tot een hertenkop. Het merendeel van de muziek werd echter live gebracht en dit met een intensiteit waaraan velen uit het rock’n’roll-wereldje nog een puntje kunnen zuigen.
Gedrevenheid troef dus bij zowel muzikanten als hoofdrolspeler. Vincent Glowinski gooide zich letterlijk met lijf en leden in de woeste strijd tegen de honden die hem uiteindelijk zullen verslinden. Worstelend met de touwen waarmee hij het monumentale monster bediende dat finaal vanaf het plafond kwam neergezegen, zagen wij een laatste keer kunst die simultaan ontstond en vernietigd werd.
De krachtige kruisbestuiving van een veelheid aan disciplines en stijlen zorgde voor een bloedmooi spektakel. Onvergetelijk!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)

Dunk!festival 2016 – Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2016
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2016-05-05 t/m 2016-05-07
Simon Van Extergem

Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock en zijn genres . Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het mooie weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam.

dag 1 - donderdag 5 mei 2016
Eindelijk is de dag aangebroken: Dunk gaat weer van start. Het festival van de lente. De ode aan de post-rock en consorten. Een prachtige start van het festivalseizoen, die de lat altijd heel hoog legt voor de concurrenten.

De dag start voor mij bij Spoiwo. 2 keyboards zorgen voor nodige bombast. En voor een onheilspellend geluid. Rustig begin van de set. Daarna een stevige noot post-metal. De set gaat op en af. Want bij het derde nummer krijgt de band plots Sigur Ros-allures. Daar zal die strijkstok op de gitaar wel voor iets tussen zitten. De gesimuleerde sterrenhemel maalt dit nummer af. Het nummer erna kabbelt een beetje verder. Wanneer ze dreigen en angst aanjagen, zijn ze op hun best. Maar bij het rustiger werk missen ze wat originaliteit en creativiteit. Een beetje stereotiep. Wel vaardige muzikanten die hun instrument perfect onder de knie hebben. En die wel kaas hebben gegeten van hoe een nummer moet opgebouwd worden. Wel een ongelofelijk dankbare band voor het publiek. Ik denk dat het de eerste keer is dat ze voor zo'n groot en vooral enthousiast publiek hebben gespeeld. Het slotnummer is er wel één om u tegen te zeggen. Dus zou ik zeggen: meer van dat. Laat de bombast maar regeren.

In Stargazer speelt Environments. En dat is eentje uit de eigen Dunkstal. En eentje die er niet echt naast slaan. Één man verantwoordelijk voor de soundscapes. Aangevuld met een gitarist en een drummer. De soundscapes nemen de bovenhand en laten de band zeer elektronisch klinken. Een zweverige doch stevige sound, maar soms wat langgerekt. Dat mag wat meer to the point zijn voor mij. Maar ik denk dat de band het niet eens zal zijn met mij.

Vrouwgeweld nu met Obscure Sphinx. De Poolse post-metalband laat hier serieus van zich horen. Een meisje die een vocale oerkracht uitstraalt. Vooral in de zware stukken, waar de schreeuw de bovenhand heeft, blinkt ze uit. Denk aan Oathbraker of Celeste en je hebt een beeld van hoe het klinkt. Een zeer aangename ontdekking voor mij.

Het Belgische Inwolves krijgt met recht en rede een podium op Dunk. Meer keyboards dan dit hoeft het voor mij ook niet te worden. En ondanks deze karrenvracht aan toetsen, is het toch vooral Karen Willems achter de drum die met het leeuwendeel van de aandacht gaat lopen. Virtuoos drumspel, op een bedje van spacy jazz electro. Een Spielerei met buitenaardse klanken, die niet zoo misstaan in een jaren 80 b-film.

Het is niet voor de eerste keer dat Tides Of Nebula zich aan mij laten horen. 2 jaar geleden stonden ze ook op Dunk en vorig jaar waren ze nog te zien in het voorprogramma van Sleepmakeswaves. Geen onbekenden dus. En ze doen opnieuw waar ze goed in zijn. Post-rock met een hoog commercieel pop gehalte. Een goed geoliede machine, een vlekkeloze show, perfect gestyleerd en in beeld gebracht. Vrolijke muziek, zonder kinderlijk te klinken. Melodieuze post-rock die niet zweverig klinkt of blijft klinken. Geen oeverloos lang hetzelfde melodietje. Het mag al eens stevig zijn, maar het hoeft niet en beter veel dan weinig. Puike prestatie.

De revelatie deze dag (en misschien wel het gehele festival) is Nils Grundahl. 1 man alleen op zijn viool. Verwacht geen Koningin Elisabeth wedstrijd. Nils haalt veel uit zijn viool, heel veel. Laag na laag wordt de viool door de mangel gehaald. Door zijn loop station bouwt hij zijn nummers op. Een drumcomputer assisteert hem sporadisch. Hij laat zijn viool klinken zoals geen ander het kan of doet. Vuil elektrisch, prachtig lyrisch, uitdagend en recht voor de raap. Eens een krautnummer, dan een elektrische drone, een rocksong, een vleugje zang; Duitse parlando. Nooit gedacht dat er uit een viool zoveel te halen valt. Met de nodige brio en presence gebracht. Een experiment dat smaakt naar heel veel meer. Bezwerend en verhalend. Topper en verrassing van de avond!

Eindigen deze avond doen we met 65 Days Of Static. De Ierse grootheid binnen de postrock. Al enkele jaren proberen ze de grenzen van het genre op te zoeken. Waar ze vroeger rechttoe- rechtaan hard voor de gitaren gingen, zijn ze de laatste jaren steeds meer de elektronica opgegaan. Tot vandaag zijn ze op zoek naar de ideale balans. Na enkele voor mij  mindere passages mogen ze het vandaag nog eens proberen. Jammer genoeg hebben ze voor mij nog steeds niet de perfecte balans gevonden. Te veel elektronica en te weinig gitaren. De tent staat wel vol het publiek gaat mee. Maar ik, ik ga naar huis.

dag 2 – vrijdag 6 mei 2016
Vandaag beuken we de dag open met Eleonora. Belgische trots die, gestoeld op het goede voorbeeld van Amenra, zwaar van leer trekken. Eleanora straalt een oerkracht uit die ik zelden of nooit bij een andere band hoor. De ruwe power, die toch de ziel weet te raken. Sludge om u tegen te zeggen. Veel volk in de tent en veel volk dat bleef staan. Een zegetocht voor Eleonora. Ze hebben het zeker verdiend.

2e deel van de dag belooft niet veel rust. Want daar zijn de heren van Kokomo. Zware heren, niet alleen van postuur, maar ook qua muziek. Post-rock en post-metal die blenden tot een overheerlijk geheel. De nummer worden prachtig opgebouwd en leiden steeds naar grootsheid. Ze blinken ook uit in variatie en originaliteit, vaak in kleine details. Top post-rock band. De headliner in dit genre. Zo moet het klinken

Op naar hogere sferen. Want bezweren, daar heeft Bar(s)t een patent op. Met ingenieuze songs, die qua verhaal vertellen en meevoeren aan niemand een les kan leren. Meersterwerkjes van hoge klasse. In een steeds wisselende bezetting weet Barst het publiek naar zich toe te trekken. Maar het is wel Bart die de touwen in handen heeft en die de prachtige kunststukjes uitwerkt, uitschrijft en vertelt. Een troubadour met mooie muzikale verhalen. Bij het eerste nummer klinkt het allemaal wat meer Oosters. Aziatische invloeden die naarmate de song uitbouwt, steeds meer worden overlapt en doorspekt met Westerse elektrische gitaren. Het tweede start met een Française (of een Belgische) die spreekt. Het nummer evolueert naar transcendente deconstructie van een rocksong. Traag opbouwend naar een excellente climax. Stuk voor stuk toevoegen aan het nummer tot het geheel explodeert. Barst slaagt erin telkens opnieuw weer te verrassen. Een mooier compliment kan ik niet geven.

Even bekomen en op adem kopen met Her Name Is Calla. Deze Britten maken een mengelmoes van folk, rock, alt-folk, pop, post-rock,... Met andere woorden: heel veel. De band is zeker zo sterk door de fenomenale frontman en vooral top zanger Tom Morris, die ook solo hoge toppen scheert. Een zeer degelijke liveband en een aangename verpozing tussen al het geweld. En met verpozen bedoelen we niets slecht. Dit is gewoon een zeer goeie band die hele mooie nummers schrijft en met veel gevoel brengt.

Heel andere koek nu: My Sleeping Karma. Tijd voor wat psychedelische stonerrock, of zo had ik mij toch laten vertellen. Het psychedelische kan zeker niet onder stoelen of banken worden gestoken. Meer Stevig en zweverig gitaarwerk met in de hoofdrol toch wel de Moog (keyboard) die het psychedelische nog wat meer accentueert. De post-rockinvloeden blijven wel duidelijk hoorbaar , sterker zelfs dan die zogenaamde stonerrock. Van stonerrock was er niet veel te horen, maar dat was ook niet erg. Wel: lang uitgesponnen nummers zonder zang. Met meer dan genoeg punch om ook de nabijgelegen wc brillen te doen trillen op maat van de muziek.

IIVII: Electronic die mij heel hard deed denken aan Haxan Cloack. Het grootste probleem was echter dat het mij heel wat minder pakt dan voorgenoemde. Hij kreeg mijn aandacht niet gevat. En dat is toch wel essentieel bij dit soort muziek. Misschien komt het wel door de grote afstand die hij tussen zichzelf en het publiek hield. Wat meer contact en voeling mocht wel.

Post-metal-time met Pelican. En dat is altijd goed. Gehuld in vuurrode lichten briesen en stormen ze. Met een orkaankracht want de muziek wervelt en laait op. Pelican is al veel langer dan vandaag een topper. Het voelde wel een beetje routineus aan. Het ontbrak een beetje bezieling en beleving. Maar het blijft wel een steengoed geluid en een goeie band die weet hoe je een publiek bespeelt.

CHVE is het soloproject van Collin, de zanger van Amenra. Het leuke eraan is dat dit niets te maken heeft met de muziek van Amenra. Verstilde pracht. Met zijn draailier en zijn stem weet hij probleemloos het publiek de gehele show stil en aan zijn lippen gekluisterd te houden. Hij toont dat hij een zeer mooie zangstem heeft. En door wat technische problemen liet hij zich niet uit het lood slaan. De visuals, de sound, het vuurtje,... Alles zat perfect om de juiste sfeer te scheppen.

Afsluiter vandaag zijn de grootheden in de post-rock: This will destroy you. Ideale muziek om huiswaarts richting bed te trekken. Vandaar ook dat de lichten tijdens de show gedimd blijven. Enkel een koplampje op de hoofden van de bandleden bieden licht in de duisternis. Duisternis die ook de muziek uitstraalt. Maar wel een mooie duisternis, zoals een wolkeloze nacht bij volle maan. Traag maar gestaag maken ze je kapot. Een ingetogen woede, een verschuilde oerkracht. Niet breken om te breken, maar traag laag voor maag wegpellen tot er niets meer van je overblijft. Kapot naar huis, maar niet enkel van deze band …

dag 3 – zaterdag 7 mei 2016
De eerste flying V is een feit. Wyatt E opteert hiervoor en dat vinden we niet erg. Gooi er nog  een Korg, een bas, een drum en een extra keyboard bij en je weet voor welke opgave we staan. Spacy doom blijkbaar. Een trip naar het buitenaardse. Maar voorlopig blijf ik liever met beide voeten op de grond.

Maar Dunk zorgt zoals ieder jaar opnieuw voor een verrassing. En dit keer is het Kokomo die deze eer te beurt valt, met een extra show in het bos. Perfecte locatie voor deze zware post-rock band. De bomen trillen mee.

De heren van Nordic Giants maken er weer iets speciaals van, al van vòòr de show. De deuren van de tent blijven onherroepelijk gesloten tot het eind van de soundcheck. Dus blijft het publiek geduldig wachten tot de twee heren klaar zijn met hun werk. Maar dat vergeef ik ze met alle plezier. Voor mij zijn zij dé band van de laatste jaren. Een ongeëvenaard spektakel. Met de perfecte sounds, looks, visuals en muziek. Piano, drum, een vleugje gitaar, een snuifje trompet en veel samples. Dé act van het weekend, wat mij betreft. Tenzij Russian Circles daar nog iets aan gaat veranderen.

Even bekomen is er niet bij, want daar is Thank You For Smoking al. Met zo'n groepsnaam kan je bij mij al niet veel mis doen. TYFS is niet enkel een aanslag op de longen, maar wel op heel je gestel. Brutale muziek die ook het genuanceerde niet mist, maar je moet wel heel goed luisteren. Door een kleine stroompanne laten ze zich niet kennen. Een serieuze test van de zenuwen. Vooral de drummer lijkt er nog heel veel zin in te hebben.

Over I am waiting for you last summer ga ik wijselijk niets schrijven, aangezien ik er absoluut niet aan vond.

Syndrome is één van mijn all time favorieten. Zijn nieuwe plaat is nog niet uit, maar we kregen vandaag al een voorsmaakje. Mathieu lijkt een zekere zachtheid gevonden te hebben in zijn songs. De dreigende ondertoon is nog steeds aanwezig. Maar die zit meer naar het einde toe. En hij doet nog steeds hetgeen hij het beste kan: je heel diep in je ziel raken, daar waar het pijn doet.

Voor we het vergeten dat dit een post-rock festival is, wil Collapse under the empire ons daar nog even op attenderen. Gelukkig maar. Een scheut goeie post-rock hadden we vandaag nog nodig. Het is de typische sound van een band die terug grijpt naar de basis van de post-rock. Geen specialleks, geen moeilijk gedoe, geen uitspattingen. Meer wel prachtig gelardeerde en gelaagde songs van middel tot zeer lange duur. Nummers die je meenemen op een reis in je hoofd. Wegdromen is de boodschap.

Yndi Halda neemt ons ook mee op het post-rock pad, maar wel in een iets andere zijweg. Hier wel zang en een prominent aanwezige viool. Die zang is er bij momenten wel wat te veel aan. De instrumentale nummers zijn pakken beter en laten ons het ijle tegemoet zweven.

Arms and sleepers komen deze avond hun 10 jarig bestaan vieren. Speciaal voor deze gelegenheid zijn ze op tour met een full band. En dat doet wonderen voor de muziek. Waar ze zich anders maar met 2 behelpen, staat er nu wat meer volk op het podium. In plaats van enkel elektronisch gaat alles nu organisch klinken. Het recept blijft hetzelfde: dansbare post-rock, die tentaan het dansen zet.  

Russian Circles kwam , zag en overwon! De ultieme headliner van deze prachtige editie van Dunk!festival. Dé liveband van het moment die nooit teleur stelt. Dit moet je gezien, gehoord, beleefd, gevoeld hebben. Onderga de kracht van Russian Circles. Zo snel als mogelijk. Want dit is voor mij de absolute wereldtop. Geen enkele band slaagt erin mij 5 maal na elkaar keihard te pakken, te beroeren, te inspireren en me zowel naar de afgrond als naar grote hoogtes te leiden. Dank u heren en tot de volgende keer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2016/

Organisatie: Dunk!festival, Zottegem

Labadoux 6-7-8 mei 2016 - – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2016
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-10
Filip Gheysen

Net zoals vorig jaar bulkt de affiche niet van de grote buitenlandse namen. I Muvrini mogen dan wel grootheden zijn op alle folkpodia ter wereld, ik vermoed dat de modale festivalganger niet op hen zat te wachten. Opnieuw wordt vooral de (West-)Vlaamse kaart getrokken. Isbells, Het Zesde Metaal en Urbanus worden klinkende namen op het hoofdpodium en Jasmien Aernouts is nu nog een nobele onbekende in radioland.
Labadoux blijft verder bouwen aan een traditie die onbekende namen een kans geeft in de club- en de pubtent. De fijnproever kan er proeven van folk of blues van Vlaamse of buitenlandse bodem. En met de Dranouterse temperaturen kwam de muziek uit zuiderse sferen nog beter tot zijn recht. Heel wat bezoekers zakten af naar het terrein naast de Wantebrug, maar het weer zorgde er misschien voor dat sommigen minder muziek hoorden in de tent dan erbuiten in het zonnetje. Ieder zijn meug…

dag 1 - vrijdag 6 mei 2016
De camping is dit jaar een groot succes met de zegen van de weergoden en een verlengd weekend lijkt dit voor veel jongeren een voorschot op de grote vakantie. Met bekende namen zoals Isbells en Gabriël Rios verzekert Labadoux (Lx) zich al meteen van een volle concerttent. De echte folkliefhebber komt vandaag al zijn trekken met The Young Folk uit Ierland en de Vlaamse punkrockfolkies van Nevermind Nessie. De sfeer zit er meteen goed in. Het belooft een fijn weekend te worden!

Isbells
De twijfelachtige eer een festival te openen op het hoofdpodium viel Isbells te beurt. Hun dromerige songs leken ons eerder geschikt voor een zaalconcert maar toch zat de tent helemaal vol met een luisterbereid publiek. Voor storende drankorgels was het uiteraard nog te vroeg, alhoewel dit weekend een dag eerder was ingezet. Gaëtan Vandewoude en Gianni Marzo deelden het centrum van het podium met alles wat snaren had. Breekbare songs, zorgvuldig opgebouwd en loepzuiver gespeeld soms naar een volumineus crescendo, zijn hun handelsmerk. Chantal Acda, Christophe Vandewoude en Gerd Van Mulder bespelen een instrumentarium waar de meeste groepen allen van kunnen dromen.  Isbells wilden zich professioneel aan het correcte tijdschema houden en Gaëtan verontschuldigde zich er al voor dat er geen tijd meer was voor een afsluiter. Intussen had Gianni al tegengestelde info opgevangen en mocht hij zich gelukkig nog eens over de lapsteel buigen! Op deze eerste zomerse dag van mei was het ijs meteen gebroken.

Nevermind Nessie
In de pubtent klonk intussen al de punkrockfolk van Nevermind Nessie. Links- en rechtsbuiten spelen violiste Charlotte en een fluitist Vincent de folky noten. Centraal ‘ondersteunen’ Hendrik met ruige gitaarriffs, Tijl met vinnige baslijnen en Sam met strakke drums de akoestische folkinstrumenten. De dansers in de pubtent hadden het al moeilijk om stil te blijven staan. Ook dit is Labadoux: folk is nooit ver weg! En al is het dan crossover, hier lopen geen puristen die zuiverheid in de ‘folkleer’ komen prediken. Naast het Kanaal trok niemand zich iets aan van het Monster in het Meer en het enthousiasme spatte van het podium. Meer moet je in een pubtent niet hebben!

Daniël Champagne
In de Clubtent, aan de andere kant van de brug maakte deze jonge Australiër uit de VS een eerste passage dit weekend. Op zaterdag mocht hij nog eens zijn ding doen in de pubtent. En dat ‘ding’ is op zijn zachtst gezegd wel merkwaardig om te beluisteren en te bekijken. Hij bespeelt een gitaar die eruit ziet als een exemplaar dat hij op zolder vond en dat met ducktape werd hersteld. Het is tegelijk snaar- en slaginstrument en Champagne tovert er klanken uit die klinken als een volledige band. Hij begon al op vijfjarige leeftijd op de gitaar en trok als achttienjarige de schoolpoort achter zich dicht en op wereldtournee. Een optreden is voor de luisteraar een dynamische akoestische trip. Zijn speelstijl is een feest voor het oog: terwijl zijn handen de gitaar strelen en slaan, maken zijn voeten in blue suede shoes vreemde danspasjes en hinkstapjes. Tijdens het spelen spant en lost hij de snaren zonder ooit de juiste stemming te verliezen. Voor het publiek gold hetzelfde!

The Young Folk
Deze jonge Ieren zijn pas de jongste jaren de neus aan het folkvenster komen steken. Na het smaragdgroene eiland veroveren ze nu de rest van Europa en de wereld. Ze omschrijven zichzelf als ‘festivalfavorieten’ en zetten zelf Dranouter op hun eigen erelijst. Nu kennen wij hen ook op Labadoux. Het stemtimbre van Anthony Furey doet aan Mumford and Sons denken. Ze brengen melodieuze songs met Furey op gitaar, geflankeerd door bas, drums en toetsen. Opnieuw was de tent gevuld met een aandachtig luisterend publiek. Voor de jonge Ieren stond een druk weekend voor de deur want de volgende dag begin hun Ierse tournee in Galway. Voor hen zat er zeker geen verbroederingsavond met Belgisch bier…

Amour Fou
In afwachting van de afsluiter op het grote podium, konden we in de pubtent gaan proeven van zomerse sfeer met Amour Fou. Met percussie uit Noord-Afrika, blazers uit de Balkan en een Franse accordeon brengt deze groep uit ‘Ingelmunster en omstreken’ muziek van overal. Er stond wel geen tourwinnaar op het podium maar het publiek scandeerde toch de naam van “Eddy”. Het was voor de groep duidelijk een thuismatch voor een voltallige fanclub en ze speelden met des te meer enthousiasme! Laat de echte zomer nu maar komen!..

Gabriël Rios
Geflankeerd door celliste Amber Docters van Leeuwen en contrabasspeler Ruben Samama, bracht Gabriël Rios een prachtige set. De samenwerking tussen dit drietal leidde al tot het succesvolle album ‘This Marauder’s Midnight’, met onder meer het prachtige “Gold”. Op Lx speelde hij een afwisseling van hits en nieuwe nummers die door het publiek echt gesmaakt werden. Vooraan stonden de hardcore fans die elke zin meezongen.
Net zoals bij vorige edities van Lx bleek het weer moeilijk te worden om een volle tent stil te krijgen voor de ingetogen nummers. Rios probeerde het met de belofte van lekkere (muzikale) hapjes oftewel scooby snacks. Dat leek ons ook wel te lukken, alhoewel je in zo’n festivaltent nooit iedereen het zwijgen zal kunnen opleggen …We kregen in ieder geval een heel fijne versie te horen van “Broadday Light” mét blazerssectie en “Gold” werd zowaar een meezinger. Rios speelde met overgave en de eerste rij kon genieten van zijn sprekende gelaatsuitdrukking(en). Die contrasteerden fel met de stoïcijnse celliste.Amber Docters van Leeuwen, een Nederlands van Koreaanse origine die al haar sporen verdiende op klassieke podia.
Achteraf bleek Rios toch geen zin te hebben om met de beloofde Scooby Snacks te trakteren. Wat ons betreft was het in ieder geval een zeer geslaagde passage!

dag 2 - zaterdag 7 mei 2016
Grote namen op de affiche zijn uiteraard I Muvrini en de stoet acteurs uit de West-Vlaamse succesreeks Bevergem. De vraag is of en hoe beiden de verwachtingen zullen inlossen. Men kan zich natuurlijk ook afvragen wàt de verwachtingen zijn van de festivalgangers, als die er al zijn… Opnieuw staan er enkele verrassingen op het programma met Phil Schoenfelt en David Babka en Tin Soldier in the Underwoods om er maar twee te noemen.  Een persoonlijk minpunt was dat zowel professionele als familiale verplichtingen onze aanwezigheid hier nu en dan verhinderden. Onze welgemeende excuses voor de ontbrekende groepen!

Il Sogno
Il Sogno is het muziekensemble van De Lovie. Samen met drie begeleiders dromen vijf mensen met een verstandelijke handicap van een gevarieerd programma van hitgevoelige nummers, folksongs en eigen composities. Il Sogno musiceert op een uitgebreid akoestisch instrumentarium en met reeds meer dan 300 optredens op hun actief zijn deze  zeker niet aan hun proefstuk toe. Als je een peter hebt zoals Klaas Delrue, dan mag je gerust uitpakken met “Als ze lacht” van Yevgueni. We kregen ook een stukje Rocco Granata en Lady Linn te horen, maar ze hebben meer dan alleen einlands nummers op het repertorium: “Only a Woman’s Heart” van Eleanor McEvoy, brachten ze speciaal voor alle moeders (uitgezonderd de Antwerpse die moeten wachten tot 15 augustus). Op een sympathieke manier werd het publiek aangezet tot ‘spontaan’ meezingen met “Hallelujah”. Het zou vandaag niet de laatste keer zijn dat we deze cover te horen kregen...

3TAL
Met deze vierkoppige band krijgt alweer nieuw talent uit Ingelmunster een stekje op de podia van Lx. De drie vrouwen (met een begeleider op gitaar) bracht een eigenzinnige keuze aan covers. Ieder met een andere achtergrond, drukken de drie vrouwen hun eigen stempel op de muziekkeuze en dat resulteert in mooie meerstemmigheid. Van Hannelore Bedert tot Dolly Parton, van Clouseau tot The Beatles, alles kan in duo of trio gezongen worden. Zelf Metallica en Jeff Buckley stonden op de playlist. Het werd een leuke muziekquiz voor de liefhebbers

Phil Schoenfelt & David Babka
Phil Shoenfelt is een Engelse muzikant die jarenlang in de Verenigde Staten woonde en daar toerde met de postpunk formatie Khmer Rouge. Nadien ging hij solo en trad hij op met Nick Cave & The Bad Seeds. Net zoals bij Cave bevolken psychopaten, junkies of zelfmoordenaars zijn songs. Na een tournee met lokale muzikanten uit Praag streek Schoenfelt in de Tsjechische hoofdstad neer en werkte daar samen met The Southern Cross, de band van David Babka uit Praag. Nu vormen ze een duo naast de groep en stellen hun nieuwe plaat voor op Lx. De donkere bariton van Schoenfelt en het stevige geluid uit de slidegitaar van Babka vormden een combinatie om van te genieten!.

I Muvrini
De Corsicaanse broers Bernardini hebben er intussen al een carrière van 40 jaar op zitten. Met namen zoals Alain Stivell en Angelo Branduardi, de voorbije jaren, houdt Lx ook dit jaar een traditie in stand. Vooraf besluipt ons soms de gedachte: zijn die niet al over hun hoogtepunt? Maar telkens opnieuw bewijzen die mensen dat er niets gaat boven een jarenlange ervaring. We kregen een headliner die de volle tent meesleepte in hun eigen enthousiasme en savoir-faire. We hoorden in de VIPtent dat ze de hele zaterdagvoormiddag uittrokken voor de soundcheck. ‘s Avonds bleek hoezeer ze hun vak ernstig nemen. Het werd een schot in de roos!
Het optreden begon op een indrukwekkend ingetogen manier. Zanger Jean-François Bernardini, zette een witte bloem op zijn piano en begon de toetsen te beroeren. Om de beurt kwam elk groepslid er een kaarsje bij zetten om vervolgens zijn plaats op het podium in te nemen. Algauw verdween de piano op wieltjes en kwam er een gitaar voor in de plaats. Wat eerst nog een leuke intro leek, kreeg algauw meer betekenis bij de eerste aankondiging. Zowel 13 november ‘15 als 21 maart ‘16 werden in herinnering gebracht. ‘Chanter pour Paris et pour Bruxelles’... En nee, het was geen goedkope manier om succes of aandacht te krijgen. De muziek verenigt de zielen. Tenslotte is het dàt waar een muziekfestival om draait.
Voor sommigen zal het “Kyrie Eleison” er misschien wat te katholiek aan toegaan en was voor anderen was de remake van “Imagine“ van Lennon er net één teveel? De set stoomde door met echte Corsicaanse folk, compleet met een gekke doedelzak die heel de tent op zijn kop zette. Tussendoor werd er gefilosofeerd over wat nu het grootste is , een olijfboom of een olijfpit? De aanwezigen kennen het antwoord … Het publiek bleef applaudisseren tot ze terug kwamen en we kregen zowaar een Bretoens bisnummer met “Tri Martoload” of was het “Le Tribu de Dana” van Manau?. En dat ze hun klassiekers kennen, bewezen ze met een cover van één van de Grootste Belgen: “Le port d’Amsterdam” van Jacques Brel.
Dit keer moest er niet om stilte gevraagd worden. Ook meezingen lukte wonderwel. Opzij in de tent zagen we het scherm niet, maar toen bleek dat de tekst daar verscheen, begrepen we hoe het kwam dat deze zaalkaraoke zo wonderwel lukte!  Op het einde moest Jean-François het publiek het zwijgen opleggen omdat de tijd erop zat. Hoe lang zouden ze doorgegaan zijn als ze als laatste op het podium stonden?

Tin Soldier in the Underwoods
We zagen het frêle zangeresje al over het terrein trippelen. Maar met een klok van een stem blies ze het publiek in de pubtent van de sokken. Ze kondigt de nummers aan als was ze het vriendinnetje van onze jongste dochter maar brengt diezelfde nummers vervolgens met een présence om U tegen te zeggen. Of het nu gaat om tango of reggae of gewoon een liedje over kindjes maken (het onderwerp van dit nummer blijkt intussen al de gezegende leeftijd van 10 maanden bereikt te hebben), elk liedje krijgt de gepaste dramatiek of humor toegemeten. Een fijne opkikker na het prachtige maar zware optreden uit Corsica en een leuk aperitief vóór Bevergem waarmee de tweede dag wordt afgesloten in de grote tent…

Bevergem Live
Ook wij zaten wekenlang op zondagavond gekluisterd aan ons tv-scherm. De digicorder was geen optie, we moesten elke aflevering van Bevergem live gezien hebben. Shazam kwam er zelfs aan te pas om uit te vissen waar de samenstellers de muzikale mosterd gehaald hadden. Net zoals veel West-Vlamingen waren we dan ook benieuwd wat we hiervan live mochten verwachten. Op het grote scherm zagen we de mysterieuze graancirkel verschijnen met de stem van Freddy Devadder die ons opnieuw op caféfilosofieën uit de serie trakteerde. Toen bracht de cast uit de serie een reeks steengoede klassiekers van Fleetwood Mac, Earth & Fire, Grace Jones, Supertramp en Cindy Lauper. De liveband waarvan de leden al hun sporen verdiend hebben bij Daan en De Mens, zetten ze de tent op haar kop. De prenten die de backingvocals verzorgden overklasten de “sterren”. In de tent werden de washandjes boven gehaald om de bezwete oksels te verfrissen.
Tussendoor kregen we op het grote scherm nog een reeks memorabele scènes die duidelijk herkend werden door het publiek. De Bende van de Rosten stond op het punt om eindelijk een tip van de sluier op te lichten omtrent het mysterie ‘nurfen’ toen de band met een nummer van de Evil Superstars de uitleg overstemde waardoor we nu nog in het ongewisse blijven rond de straf die volgt na verlies bij het ringelen….
Het circus (zoals Gunther Lamoot het zelf noemde) draaide door met microfoonclowns en rolstoelacrobaten. Freddy Devadder bracht op eigen onbeschofte wijze hulde aan Luc De Vos en zette medeauteur Dries Heyneman in de bloemen. De maliën in zijn kolder begonnen ervan te schitteren.
Dit was een leuke afsluiter voor de zaterdagavond en er hoefde niet om stilte gesmeekt te worden. Op weg naar de auto genoten we van de lauwe avondbries en het gekwaak van de kikkers in het Bevergemse kanaal. Toch voelden we ons wat geringeld…

dag 3 - zondag 8 mei 2016
Traditioneel is zondag familiedag op Lx terwijl het mooie weer nog een serieus duwtje in de rug geeft. Het terrein zit dan ook afgeladen vol met zonnekloppers, vakantiegangers en avontuurlijk aangelegde kinderen. Er wordt een afwisselend muziekbuffet geserveerd van Blues tot kinderkoor en experimenteel muziektheater tot de klassieker Urbanus. Vooral die laatste slaagt er nog steeds in nieuw publiek aan te boren. Met deze afsluiter vóór donker, kunnen de tieners die hun eerste festival bezoeken, ervan genieten en nog op tijd in bed geraken… als papa en mama op tijd huiswaarts trekken.

Benson Blues Trail
We moesten ons weer reppen om tijdig de pubtent binnen te rollen. Omdat die vlak naast de weg langs het kanaal staat, hoorden we al van ver een strakke versie Rory Gallaghers “Messin’ With the Kid”. Net zoals Lx de folk niet wil loslaten, dragen ze in Ingelmunster ook de blues een warm hart toe. Gelukkig maar. De vijf doorwinterde muzikanten spelen reeds 20 jaar samen wat resulteert in een overschot aan klasse. Die klasse vinden we ook terug in de keuze van de covers: “Long Distance Call” is een tribute to Muddy Waters terwijl “Folsom Prison” een prettig weerzien is met ‘the man in Black’, Johnny Cash. En met “Hey Hey” van Big Bill Broonzy eren ze één van sleutelfiguren in de ontwikkeling van de blues in de 20e eeuw. Er bekroop ons zowaar een gevoel van spijt dat we de hele set niet gehoord hadden!

Zinget
Toch mooi dat op Lx ook aandacht wordt besteed aan de kweekvijvers van de toekomstige hitmakers of songwriters. Hier kregen we een ‘keurkoor’ aan het werk met de beste zangertjes van verschillende koren. Voor zondagmiddag is dit werk de ideale starter voor de leden van de Gezinsbond. Maar vorig jaar zat hier toch meer volk voor Kapitein Winokio. De trotse ouders zullen er niet minder om tevreden zijn. Een goeie band zorgde voor de begeleiding van diverse bezettingen die elkaar snel afwisselden. Menig zangleraar of koorleider zouden we blij kunnen maken met de partituren van de frisse kinderliedjes die hier werden gebracht. Maar ons hoeft u er niet om te vragen, partituren konden we niet bemachtigen…

Cleo
Nog meer trotse ouders of familieleden zaten in de clubtent voor deze groep jonge gasten. Zanger Nicolas Vlaeminck zingt met de stem van Robert Smith en de looks van Johnny Depp. Ze zijn al een drietal jaar bezig en haalden vorig jaar een finaleplaats in Westtalent . Toch leken ze ons nog wat onwennig op het podium te staan. Met een heel verhaal over de kapo (hoe je een capodaster op de nek van je gitaar moet zetten) kreeg hij de lachers op zijn hand. En dan waren er nog de ‘bakskes’ aan zijn voeten waarmee hij de juiste knoppen moet aanleggen of er zouden rare dingen gebeuren. Het is een leuke gimmick voor de eigen achterban op (één van) je eerste optredens, maar dan mag het ook ophouden. Laat die stem van Bon Iver maar horen. Maak iets van jullie ‘dreampop’ en wordt maar snel groot. We zijn al benieuwd wat dit wordt in de toekomst!

Trotwoar
Bij het heen en weer lopen over het gras van de ene naar de andere tent zou een mens zowaar vergeten dat er nog een ‘Peloeze’ is waar zeker dit jaar heel wat zonnekloppers zaten die ook konden genieten van de muziek die over het gras komt aangewaaid van groepjes zoals Trotwoar. Het geïmproviseerde podium van bierbakken hadden ze grootmoedig afgestaan aan enkel zotte tantes die uitbundig Moederdag vierden op de tonen van de Vlaamse hits die het drietal bracht op accordeon, gitaar en percussie. ‘Internationale stoepmuziek en regionale plankierzang’ of ‘3 rasechte stratiers, met stamboom op aanvraag’ zo noemen ze zichzelf. Mooi om te zien en te horen!

Sarah D’hondt Quartet
Deze zangeres is duidelijk het beginnersstadium reeds lang ontgroeid. Op doorleefde manier brengt ze Franse chansons. Het was echt genieten van haar verhaal als inleiding voor “La Foule” van Edith Piaff. Een aangename kennismaking in deze zonovergoten Clubtent om te onthouden voor een zaaloptreden, liefst in een gemakkelijke stoel met een glas wijn binnen handbereik. Want veel te snel werd het alweer tijd om de grote tent op te zoeken.

Cara
Dit leek ons een rasechte Ierse folkgroep terwijl de Duitse Gudrun Walther het podium deelt als violiste met de Schotse Kim Edgar. Ook de mannen Hendrik Morgenbrodt op uilleann pipes en fluit, Jürgen Treyz op gitaar en Rolf Wagels op bodhrán zijn landgenoten van Gudrun. Op een leuke manier stelde ze deze laatste voor als een dierenarts met een geitenvel als voornaamste grondstof voor zijn instrument. Ze had ook een mooie boodschap in het nummer “North Star”: je moet iemand hebben in je leven die als een Poolster is waarop je je kunt richten.
Ze vindt inspiratie in het hoge noorden van Zweden: Land of the Midnight Sun. De violiste bestempelde Zweden als een land van violen en bracht het nummer in Zweedse speelstijl. Opnieuw kregen we topkwaliteit van groep die tot in de VS op Ierse folkfestivals zijn sporen verdiende!

Dusty Millers
Muzikale duizendpoten Erwin Libbrecht en Heather Grabham brengen met The Dusty Millers aanstekelijke country en bluegrass. Libbrecht stond al met Kadril aan de wieg van de folkrevival in Vlaanderen en was in de grote tent al te zien met Heather Grabham als frontvrouw van Faran Flad. (Eén van de bands die we moesten missen...) . Een opvallend nummer was “Poor Pityfull Me” van Warren Zevon (die we ooit persoonlijk nog op Lx mochten zien optreden, those were the days). Het kwam bij de Dusty Millers terecht via de versie van Linda Rondstadt. “Naked Ride Home” was een minder bekend nummer van Jackson Browne. De banjo van Libbrecht, aangevuld met viool en gitaar vormen een prima begeleiding voor de prachtige stem van de roodharige Heather!

Busmins
Met deze Busmins krijgen we een atypische voorstelling op dit muziekfestival. Naast een virtuoze multi-intrumentalist staat ‘ne busmins’ met filosofische vertelsels van waarvoor ons sappige West-Vlaams eens te meer goed van pas komt. Je zal hier maar als Antwerpenaar of Limburger een festivalletje komen meepikken…”Tied is lik nen tring waar da’j ip zit en ge kunt er niet of of ‘t zoe moet’n zin met uw veste tussen de deure zit en iemand vindt het de moeite om u were binn’n te trekk’n…”
Opnieuw een naam om te onthouden om er eens op het gemak bij te zitten en te genieten… Op hun smoelenboekpagina omschrijven ze zichzelf als ‘Tussn cabaret en muziektheatre, ne West-Vlamske mix van slampoetry, flip-hop en spookn wurd up wéreldmuziek. Over platte katten, uuzn en parkeerwachters…’

Urbanus
Traditiegetrouw sluit Lx af met een grote naam uit eigen land. Urbanus wordt stilaan de ouderdomsdeken op de podia van ons landje. Met De Fanfaar achter zich brengt hij zijn oude hits opnieuw tot leven: “Scratching Zwaantjes” (weet het jonge volkje eigenlijk nog wat “zwaantjes” zijn?) en “Theo”, de goede vriend die een duwtje nodig had op de brug net toen het bruidspaar voorbij kwam… we zijn ermee opgegroeid en de nummers blijven eeuwig jong. Misschien is dat minder het geval voor de moppen die als colle-tout dienden tussen de nummers? Net als de toffe nonkel op elk familiefeest, vuurde Urbanus zijn repertoire moppen op het publiek af. Vooraan stonden vooral kinderen waarvan niet zeker te zeggen was of ze nog in de basisschool zaten of al iets ouder waren. Ze slikten de grappen en grollen als zoetekoek want voor hen was het natuurlijk allemaal nieuw. Het is uiteraard niet slecht gezien dat de oude songs overgoten worden met een nieuwe rocksaus (al werd die oorspronkelijk geserveerd door Muddy Waters). ‘Passagiers met bestemming Wanhopië’ bevatte nog altijd wat maatschappijkritiek en met “Grote wereldbal” kregen we nog eens het goeie ouwe gitaartokkelwerk uit de beginjaren toen ‘kleinkunst’ nog zijn hoogtijdagen vierde.
Urbanus verloor zijn haren maar niet zijn streken, hij is nog springlevend net zoals “Jijippeke” die hem samenbracht met De Fanfaar toen zijn hem vroegen of ze een rockversie van dit oude nummer mochten brengen. Wie het oude werk nog eens wil terug horen, moet hem zeker nog eens gaan beluisteren in de loop van deze zomer.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2016/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 30 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick

Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016

Zaterdag waren de weergoden het punkrockvolkje in Meerhout iets beter gezind : paar graden
minder koud en vrijwel droog ondanks de constante grijze hemel. Op muzikaal vlak was het voor velen natuurlijk vooral uitkijken naar Sum 41, al stonden gelukkig ook nog tal van andere topbands op de affiche in de verschillende gekende genres waarvoor het festival gekend is.

dag 2 - zaterdag 30 april 2016

Eerste band van de dag is direct hardcore recht uit Manchester, Broken Teeth , die dus de zaterdag op gang trapte in de Impericon tent. De tent was al goed vol en het publiek was duidelijk al wakker. De trashy hardcore bracht leven en werd door iedereen gesmaakt. Voor mij was dit er boenk op, de dag kon op geen betere manier beginnen. (Jens)

Na deze set was  het even bekomen … dan naar de Watch Out stage om de Teenagers te zien. Qua muziek zat het zeker goed in elkaar, catchy punkrock , minpuntje vond ik toch de backing vocals die vals en zagerig overkwamen. Maar dat terzijde,  wel een goede set. En het valt mij op dat de problemen van gisteren opgelost zijn. (Jens)

Terug naar de Impericon stage, waar anders? Tijd voor een Australische band, tijd voor Northlane!
Weer vond ik de clean vocals er niet echt doorkomen, pas op het laatste kwam het in orde, voor de rest niets anders dan lof. De sfeer zat echt goed, en de energie die het publiek in de tent bracht was fantastisch. De metalcore verveelt je geen moment ; met “Leech”, “Rot” ,”Dispossession” & “Quantum Flux” speelden ze zowel nummers van hun jongste album als van hun vroeger werk. De dag start met goede muziek brengen, laat ons hopen dat het zo blijft … (Jens)

Op de Watch Out stage waren The Bennies al volop bezig met hun (voor mij toch) iet wat speciale muziek. Het is volgens mij allemaal wat experimenteel, je vindt er ska, reggae, punk, trash, rock in terug. Het brengt je in ieder geval wel aan het lachen , de zanger mocht zijn geknoei met de synths achterwege laten. Je moet er wel voor zijn en dit niet te au serieux nemen, maar ambiance verzekerd! (Jens)

Volgende halte is de Monster Energy stage waar het Belgische Flatcat het beste van zichzelf gaf. Voor mij is deze band niet echt de band dat je zeker moest zien op Groezrock. De tent was half gevuld en dat verwondert mij niet echt. Het is zeker en vast geen slechte band maar gewoon te weinig voor een knaller van een set te verwachten. Met “Rockstar Fantasy” speelden ze hun bekendste nummer en daar stopt het voor mij ook. (Jens)

Dan was het weer tijd voor de Watch Out stage waar het vierkoppige Bad Cop/Bad Cop hun punkrock op het publiek losliet. En dat lukte de 4 dames wel aardig. Ook niet de meest hevige set maar wel aangenaam om naar te luisteren. Al was de zangeres niet altijd even goed hoorbaar. Al bij al een verdienstelijke set van deze band. (Jens)

Het was al even geleden dat ik afzakte naar de Impericon stage … het was tijd voor Burn. Veel woorden wil ik er niet echt aan vuil aanmaken. De band kon mij niet bekoren, het was zelf vervelend op den duur om naar te luisteren. Niet dat ze hun best niet deden maar het was gewoon te saai. En volgens mij dacht het publiek juist hetzelfde. Buiten de paar pogingen van sommige om eens van het podium te springen bleef ik op m’n honger zitten. (Jens)

Wie denkt aan clowns , denkt aan die enge geschminkte personen, maar hier op Groezrock is het de naam van een band uit Melbourne, Australië. De heren van Clowns waren mij helemaal onbekend, maar er was redelijk wat volk op de been om hen te zien … druk dus voor de Watchout stage. Met hun mix van punk/rock en hardcore hadden ze het publiek direct mee. De zanger is een echt beest op het podium, even op de box kruipen en in het publiek springen, kopstand , … Kortom , een rasecht entertainer en een geslaagd optreden, wat wil een mens nog meer? (Jens)

Uit nieuwsgierigheid gingen we kijken wat Juliette Lewis & The Licks zoal in petto hadden in de Monster Energy tent : het bleek een portie potige (garage)rock onder leiding van een enthousiaste frontdame in een soort wit spandex kostuum. Juliette (naast zangeres blijkbaar ook actrice) ging als een wilde tekeer op het podium en kwam verrassend sterk voor de dag, zowel met oud als met nieuw werk en hier en daar een cover. Een prijs voor originaliteit zat er misschien niet in, maar wat betreft gedrevenheid en hitsigheid zal miss Lewis weinig te vrezen hebben voor op zijn minst een podiumplaats. (Hans)

Op de Impericon stage hadden we intussen één van de tops , een reünie show hier op Groezrock en wat voor 1. Het werd vanaf minuut 1 slagveld vooraan de tent. Aan de positieve energie , voelde je direct dat ze gemist werden , deze mannen van Bury Your Dead. De stem van de zanger was soms moordend en de andere bandleden gaven ook het beste van zichzelf. Constant moest de zanger de hand schudden met iemand uit het publiek en werd hij omhelst. De gekste dingen gebeurden tijdens deze set , de ene na de andere die als gek het publiek in sprong, de hardste moshpits, …  “Twelfth stroke of midnight”, “Top Gun” & “Vanilla Sky” werden gretig mee geschreeuwd. En als laatste passeerde “Bury Your Fucking Dead” ; één van de security leden kreeg de gitaar van één van de gitaristen en mocht zelf wat spelen. Na dit optreden wist ik dat het moeilijk ging worden om dit nog te overtreffen. (Jens)

Na de beestige set van Bury Your Dead , besloot ik even op adem te komen in de Back to basics tent. Tijd voor muziek uit Chicago, tijd voor The Falcon. Als je Alkaline Trio & The Lawrence Arms samen gooit , krijg je punkrock die stevig knalt. Tijdens de set is er hier en daar een grapje van de bandleden te horen, volgens mij wat typisch Amerikaans. Tijdens het grappen en grollen hoorde je o.a. “The Trash”, “The Skeleton Dance” & “Dead Rose”. Hun concept past hier en werd door het publiek zeker gesmaakt. Afsluiten deden ze met “If Dave Did It” gevolgd met een verdiend applaus. (Jens)

Wat we van de Mad Caddies meepikten was hoofdzakelijk een aangename ‘feel good’ sound waarbij je zou vergeten hoe koud het was en je eerder het gevoel kreeg ergens op een tropisch strand te zitten. Na een ‘chille’ start bracht dit gezelschap uit California een geslaagde mix van ska, rock en zelfs rastamuziek. Luister zelf maar eens naar nummers als opener “Coyote” of “Backyard” met prominente rol voor schuiftrompet. Vanaf “Shoot out the lights” schakelde men een versnelling hoger en kwam er meer vaart in de set. Het publiek in de Monster Energy tent vermaakte zich kostelijk. (Hans)

Wat je moet doen als je je ADHD niet onder controle kan houden? Een band beginnen dacht Jason Aalon Butler. Met Letlive. brengt hij toch ook wel iets speciaals in de Impericon stage. Zijn melange van post-hardcore rock brengt hij heel overtuigend. Openen met “Banshee (Ghost Frame)” , sloeg hij direct de nagel op de kop! Alsof de duivel hem in zijn bezit nam, sprong hij op het podium alsof zijn leven er vanaf ging. Verder speelde hij nog “The Dope Beat”, “27 club” & “Renegade 86”. Hij kroop ook even op de lichtbrug om te kijken hoeveel volk er wel was, het publiek keek toe en zag dat dit plaatje helemaal klopte! (Jens)

In de Monster Energy tent was Me First and the Gimme Gimmes aan de beurt en die lieten Fat Mike thuis maar hadden met ondermeer Joey Cape (Lag Wagon) en crooner Spike Slawson nog heel wat kwaliteit in hun mars om de punkrock jukebox van populaire covers op volle toeren te laten draaien. Nummers van Paul Simon (“Me and Julio…”), Dolly Parton (“Jolene”), Elton John (“Rocket Man”) en zoveel meer werden schijnbaar moeiteloos gebracht in een knappe (punk)rockversie. De geniale zanger met heel divers stembereik zette ook zijn tanden in nummers van popicoon Madonna, R Kelly, Boyz II Men enz. Dan eens geflankeerd door een ukelele, dan door een stevige rocksound… het leek allemaal zo eenvoudig en vanzelfsprekend… en bewees nog maar eens de enorme kwaliteiten van de verschillende muzikanten in deze band. Persoonlijk vond ik de 2 nummers die gebracht werden van wijlen John Denver het meest geslaagd : “Leaving on a Jet Plane”  en een snelle en stevige versie van “Country Roads”.  Afgaande op de reactie van het publiek was ik zeker niet alleen met die mening. (Hans)

Nu was het toch tijd om even te rusten en even na te genieten dat het niet meer zou regenen. Ik wachtte tot Emmure de Impericon tent in vuur en vlam ging zetten. Toen ze hun set in 2013 met spijt moesten afzeggen was het moment aangebroken. Frankie Palmeri heeft uiteindelijk nieuwe leden gevonden om zijn deathcore aan de man te brengen. Ik dacht mij vooraan het publiek me te nestelen, maar van zodra de set begon, was het geluid loeihard ; pijn aan de oren dus , en ging ik in het midden van de tent. Dat leek mij de juiste keuze, maar een stel jonge gasten maakten de moshpit naast mij onveilig. Als je goed luistert hoor je inderdaad de invloeden van Korn in hun muziek. Hun set was wel ok, maar niet echt overtuigend , vergeleken met Despised Icon. Soms vraag je je wel af of er nog meer breakdowns in een liedje kunnen zitten?! Voor de geïnteresseerden stonden nummers als “Nemesis”, “Most Hated” en “When Keeping it Real goes Wrong” op hun setlist. (Jens)

Tijd voor een heerlijke portie pure en onversneden punkrock! De heren van Face to Face bestaan,
net als Groezrock, 25 jaar en mochten dus niet ontbreken op deze jubileumeditie. Van bij de eerste
tonen vloog zanger Trever Keith en zijn kornuiten er stevig in en dat zou niet meer veranderen tot
het einde van hun set. Er werden hoofdzakelijk nummers geput uit hun laatste en zeer sterke CD
‘Protection’ (9 de CD van de band, uit via Fat Wreck Chords). “Bent but not broken”, “I won’t say i’m sorry”, “Double Crossed” en “Fourteen Fifty Nine” zijn stuk voor stuk recente parels die zonder twijfel uit het enige echte authentieke punkrock hout gesneden zijn. De nummers volgden elkaar in snelvaart op, krachtig maar altijd met oog voor melodie. Achteraan het optreden zaten paar knallers van vroeger (“Disconnected” en “It’s not over”) die op gepaste wijze de band liet triomferen op in de Monster Energy tent! (Hans)

Deze Duitse band mocht als voorlaatste de Impericon tent in extase brengen en dat is ze aardig gelukt. Caliban is ook niet de minste band als je het mij vraagt; ik heb ze nog nooit live gezien, dus ik hoopte toch dat ze zich aan de verwachtingen konden voldoen. Muzikaal zat het goed in elkaar, maar na enige tijd was de stem van de zanger toch wel wat speciaal. De band zette een puike set neer met o.a. “Nothing Is Forever”, “Walk Alone”, “Memorial” en natuurlijk “Paralyzed” van hun laatste album. Het publiek was wild in de volle tent. De band kon kijken op een geslaagde avond. (Jens)

Het optreden van No Use For A Name and friends was vanzelfsprekend een ware hommage aan de
in 2012 veel te vroeg overleden bezieler van de band Tony Sly. Het werd best een emotioneel maar
mooi feest met muzikanten die heel dicht bij Tony stonden, met zijn kids op de zijkant van het
podium en met tal van gasten die op hun eigen manier hulde brachten aan de getalenteerde zanger
van de band. Muzikaal was het soms improviseren en niet altijd even zuiver maar het bleef toch zeer aandoenlijk om alle gastzangers zo hun stinkende best te zien doen met tekstvel in de hand en krop in de keel. De zangeres van Not On Tour mocht de spits af bijten. Daarna was het de beurt aan Spike van Me First, Chuck van Mad Caddies, Trever Keith de frontman van Face To Face en uiteindelijke aan Joey Cape, zanger van Lag Wagon en goede vriend van wijlen Tony Sly. Joey nam bijna het ganse 2 de deel van het optreden voor zijn rekening en oogstte ook het meeste bijval van iedereen daar in de Monster Energy tent. Nummers als “Exit” , “On the Outside” en “Straight from the Jacket” klonken schitterend en benadrukten nog maar eens wat een fijne nummers Tony Sly in zijn carrière bij elkaar had geschreven. Absoluut hoogtepunt was de song “International You Day” dat helemaal achteraan de set zat. Tony Sly is nog lang niet vergeten in het punkrockwereldje en dat is maar goed ook… (Hans)

Waarom deze band niet op de Monster Energy stage mocht spelen , zal waarschijnlijk geen kat verstaan. De Impericon stage stond helemaal vol en terecht ook voor deze veteranen! Ondertussen bestaan ze al 30 jaar, zijn ze al 11 albums verder en zijn ze nog steeds niet van het podium af te slaan. Met de gebroeders Koller is het altijd feest als ze met Sick Of It All het podium opkomen. En dat was nu niet anders. “Us vs Them”,”Scratch The Surface”, … het ene na het andere nummer van de band werd in sneltempo gespeeld . Al bij al was het hen een eer om als laatste band de Impericon stage af te sluiten. (Jens)

Sum 41 speelde 5 jaar geleden ook al op Groezrock en ik herinner me dat ze toen een heel degelijk
optreden weggaven maar toch niet helemaal de (misschien te) hoge verwachtingen konden inlossen.
Dit jaar had ik eigenlijk hetzelfde gevoel na hun doortocht in Meerhout. Leuk, maar ook niets meer
dan dat, zeker niet bijzonder, te weinig bezieling, te veel op automatische piloot en gebruik makend
van altijd dezelfde trukendoos : de intro met herkenbare tonen van Metallica, James Brown enz., het
‘spontaan’ op het podium vragen van een paar fans uit het publiek, het inzetten van “We Will Rock
You” van Queen,…
Natuurlijk heeft Deryck Whibley en zijn gevolg een paar klassiekers en natuurlijk zijn de fans enthousiast als meteen “Over my head” wordt ingezet, onmiddellijk gevolgd door “Motivation” en of course blijft Sum 41 een geweldige band…toch had ik gans het optreden het gevoel dat er meer inzat. Bij “Pieces” werd een beetje gas teruggenomen, tijdens “We’re all to Blame” bespeelde frontman Deryck het publiek en bij het refrein van “Sick of Everyone” kreeg Donald Trump een vette sneer…Het publiek apprecieerde het allemaal en reageerde gans de set enthousiast.
Naar het einde van de set werden de gebruikelijke hits ingezet en volgde een mega meebrul moment ter ondersteuning van “Still Waiting”, “Into Deep” en “Fat Lip”. Om het festival af te sluiten volgde een korte bisronde en werd ondermeer “My Direction” bovengehaald. Einde van een matig optreden en hopen dat het nieuw te verwachten CD materiaal van Sum 41 iets meer vuurwerk brengt. (Hans)

Tot slot
Visie Hans - Groezrock 2016 mag terugblikken op een zeer verdienstelijke editie, wat mij betreft evenwel zonder
echte uitschieters, verrassingen of memorabele concerten. Maar laat ons eerlijk zijn en beseffen dat
we in ons klein landje elke zomer ongelooflijk verwend worden met het immense aanbod aan
festivals en concerten. En laat ons vooral dankbaar zijn voor al die muzikale verwennerij! Dank u
organisatoren van Groezrock! Blijf aub jullie eigen(wijze) koers varen! Tot volgend jaar! (Hans)

Visie Jens – Ik kan alleen maar bevestigen , maar ik voeg het volgende toe . Ik heb enkele uitschieters en verrassingen gezien op deze editie, de grootste verassing voor mij was Siberian Meat Grinder alsook de reünie van Bury Your dead, de vrouwelijke furie bij Walls of Jericho en de terugkeer van Despised Icon op de podia. Een dikke merci aan de organisatie voor deze twee hoogdagen en we zien jullie (hopelijk) volgend jaar terug met beter weer! (Jens)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout