Groezrock 2015 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 2 mei 2015
Groezrock 2015
Festivalterrein
Meerhout
2015-05-02
Hans De Lee en Yentl Stée
1 mei (en 2 mei) was dit jaar niet enkel de Dag van de Arbeid maar ook de Dag van de Punkrock! In Meerhout stond dit jaar alweer een indrukwekkende verzameling bands uit het populaire genre op de affiche. Samen met heel wat ‘collega’s’ uit de hardcore scene werd het een 2-daags aangenaam maar stevig feestje in de niet zo Stille Kempen.
zaterdag 2 mei 2015 – dag 2
Wat later dan oorspronkelijk gepland kroop ik mijn tent uit om te merken dat de bands al bijna gingen beginnen. Uiteindelijk kwam ik net op tijd aan in de Impericon tent om The Interrupters aan het werk te zien. Blijkbaar had ik bij het checken van de bands deze band niet beluisterd anders had ik deze band vast en zeker aangeduid want hoe kan je nu beter je dag starten dan met wat lekkere Ska. Niet dansen was bij deze band vrijwel onmogelijk en al snel stond de hele tent in beweging. Toch wel bizar hoe je een set zo lang interessant kan houden met eigenlijk constant hetzelfde deuntje te spelen. Daarnaast was vooral de zang van Aimee Allen het beste van de gehele set, over een krachtige stem gesproken… Een ideale starter van de dag, ik heb nog steeds medelijden met één van m’n campingmaatjes die besloot om wat uit te kateren op de camping en dit gemist heeft.
(Yentl)
Nasty staat voornamelijk bekend voor brute, oersimpele Beatdown Hardcore. Dit genre kent een heel resem aan bands die zodanig slecht zijn dat het zelfs niet meer grappig is, maar Nasty behoort niet tot deze categorie. Zodra de alfa-beatdowner a.k.a. de frontman van Nasty op het podium kwam met zijn boze gorilla op steroïden blik wist je dat het hard ging gaan. En dat ging het ook, het werd een mix van nieuwe en oude nummers waarbij alles enkel en alleen maar zwaarder en trager werd. Eigenlijk zou Nasty best wel nog een goeie Slam Death Metal band zijn. De pit bleef vreemd genoeg nog behoorlijk beschaafd voor beatdown-normen, maar dat boeide niet echt want de frontman wat boos over het podium zien rondlopen was al entertainend genoeg. Oorspronkelijk was ik van plan om wat vroeger te vertrekken zodat ik nog de volledige show van Your Highness kon bekijken, maar daar had ik na de eerste minuut al geen zin meer in. Één van de betere shows van Groezrock.
(Yentl)
Na platgeklopt te zijn bij Nasty werd het rennen naar de Back to Basics om nog zoveel mogelijk van Your Highness te kunnen oppikken, onlangs bracht deze Antwerpse Sludge/Stoner Metal band nog een dijk van een plaat uit en was ook best wel een unieke toevoeging aan de line-up. Bon, veel mensen dachten daar blijkbaar anders over en de opkomst viel wat tegen maar dat belette ons niet om er een feestje van te maken. Muzikaal viel het allemaal goed mee en de lage opkomst boeide niemand. Een fijne show, maar ik heb ze toch al beter gezien.
(Yentl)
Tijd voor het grotere werk op de mainstage of Monsterstage, waar Teenage Bottlerocket zijn opwachting maakte om 15u. Sinds hun vorige doortocht op Groezrock (2011) hebben deze punkrockers uit Wyoming heel wat fans en naambekendheid gewonnen. En terecht! Hun aanstekelijke ‘Ramones achtige’ songs van maximaal 2 minuten (en steevast voorzien van grappige teksten) liggen aangenaam in het oor en blijven steevast hangen. Zeer recent kwam hun 6de Cd uit ‘Tales from Wyoming’ waaruit ze ondermeer het nummer “They call me Steve” speelden maar het oudere werk kon toch nog op iets meer respons rekenen. De intro van The Black Eyed Peas gevolgd door “Skate or Die” kon tellen als opener en nummers als “Bigger Than Kiss” of een mix van Van Halen (Panama), Ramones (Blitzkrieg Bop) en Metallica (One) zorgden voor heel reactie vanuit het publiek. Als afsluiter krijgen we het magistrale “Headbanger” voorgeschoteld, heerlijke, plezante pretpunkrock op zijn best! Bigger than Kiss zullen ze allicht niet worden maar het geloof erin verzet alvast bergen en het vele touren levert heel wat nieuwe zieltjes op.
(Hans)
Turnstile had wat goed te maken (voor mij dan toch). Toen ik ze op Ieperfest zag vorig jaar was het een toch eerder teleurstellende show geweest. Het was dus ergens wat hopen dat het beter ging zijn dan voordien. Ze brachten alvast een leuke plaat uit eerder dit jaar dus er was hoop. En die hoop bleek terecht te zijn, de tent stond afgeladen vol en vanaf de eerste noten ging het publiek volledig los. Zelf had ik eerder achteraan plaats genomen, maar als ik het feestje voor het podium zag moest ik toch tot de conclusie komen dat dat misschien niet mijn strakste plan ooit was. De band zelf was ook volledig in vorm en smeet zich helemaal, er was eigenlijk niets negatiefs op te merken aan deze show. De eerder tegenvaller van op Ieperfest was helemaal terug goed gemaakt.
Turbowolf op de Impericon stage stond net voor Psycho 44 geprogrammeerd. Ik wilde absoluut een paar nummers meepikken van deze veelbelovende band uit de UK die en ongeëvenaarde en gedurfde mix brengt van seventiesrock, stoner, metal en wat psychedelische toestanden. De zanger, die precies voortdurend in trance was, leek net de jonge broer van Frank Zappa en de bassiste was een stevige rock’n’roll chick met heel wat glitter. De muziek was een ware melting pot van allerlei genres maar werd wel gesmaakt door het opgekomen publiek. Soms hoorde je Black Sabbath, dan weer Jane’s Addiction en verder The Stooges of zelfs QOTSA en At the drive in…De pers is alvast lovend over hun debuut CD, mij kon het iets minder bekoren!
(Hans)
Op een ander podium zou later op de dag een 2de inlandse band een al even goede beurt maken : Psycho 44 bewees dat de Antwerpse scene meer dan ooit leeft en kwaliteit aflever! Hun complexloze mix van (garage)rock, hardcore en een snuifje electronica sloeg vrijwel onmiddellijk aan. Hun CD ‘Suburban Guide to Springtide’ is een voltreffer. Wie geregeld naar StuBru luistert hoorde ongetwijfeld ooit het nummer “All my demons have distortion”. Verder zijn “Dance MTHRFCKR Dance” en het meeslepende “Suburban Guide to Springtide” 2 meesterwerkjes. Zeer geslaagd optreden!
(Hans)
Reign Supreme is een naam die menig Hardcore-fan niet onbekend in de oren zal klinken en dat is zeker niet onterecht. Voor mij is het echter pas een recente ontdekking en deze show werd dan ook mijn (en die van Groezrock) Reign Supreme-ontmaagding. Alvast eentje die ik me zeker niet beklaag want het was een enorm vette show. De Metallic Hardcore van deze band van Philadelphia sloeg in als een bom (wat eigenlijk te verwachten was want ze zitten bij Deathwish, een ware goudmijn aan goeie bands blijkbaar). Frontman Jay Pepito (vroeger gitarist bij Blacklisted) komt misschien wat over als je doordeweekse hardcore-frontman, maar de energie en passie die deze man op het podium brengt mag menig andere frontman uit het genre gerust jaloers op zijn. Het publiek at uit z’n hand. Indien je de kans krijgt om deze band eens te zien is het alvast een aanrader.
(Yentl)
Nooit eerder had ik gehoord van The Loved Ones’ (USA) of van zanger Dave Hause. Maar het bleek om alweer een fijne punkrockband te gaan die melodieuze old school punkrocksongs speelde met een hoog meebrulgehalte. Een prijs voor originaliteit zit er allicht niet in voor deze heren maar catchy nummers als ondermeer “The Bridge” bewezen wel hun vakmanschap en kende heel wat bijval bij het publiek voor het podium. Leuk optreden, zonder meer.
(Hans)
Angel Du$t (Lees: Angel Dust Money) was een vrij late toevoeging aan de affiche (yay) doordat Emmure moest cancellen (nog meer yay). Alhoewel deze band old-school als de pest klinkt zijn ze toch een beetje een vreemd eendje in de Hardcore-bijt. Hun muziek die je nog het best als Hardcore Skate Punk kan omschrijven is iets dat je toch niet echt vaak hoort. Op Ieperfest het jaar ervoor had ik ze vrijwel volledig moeten missen doordat mijn tent besloot om in te storten net toen ze begonnen dus nu was het tijd om ze eens deftig aan het werk te zien. Daarvan ga ik geen seconde spijt hebben want het was een show zoals iedere show hoort te zijn. De muzikanten hadden er zin in, het publiek had er zin in en er was geen enkele afstand tussen band en publiek. Hier een review over schrijven is eigenlijk moeilijk aangezien je er eigenlijk bij moet zijn om hetzelfde gevoel van plezier te ervaren die je bij dergelijke shows voelt, maar geloof me, dat gevoel was er zeker.
(Yentl)
Met Good Riddance stond op het hoofdpodium alweer een band op de planken met heel wat jaren van dienst! Opgericht in begin jaren ’90 maakte de band al vlug heel wat opgang en doorheen de jaren bouwden ze een stevige live reputatie op en brachten ze 7 CD’s uit…tot in 2007 de band het voor bekeken hield. In 2012 was er sprake van een korte reünie en kijk, sindsdien zijn ze weer helemaal terug en hebben ze recent een nieuwe CD op de fans losgelaten : ‘Peace in our Time’ (Fat Wreck Chords). Live zat het allemaal nog goed in elkaar en speelde de band een krachtige en gebalde set met weinig of geen rustpauze. Nieuw werk werd vakkundig afgewisseld met oude en meer gekende nummers : “30 day wonder”, “Last believer”, “Weight of the World”,… allemaal van de eerste CD’s van Good Riddance, zaten vooraan in de set…ondermeer “Half measures” en “Running on fumes” van de recentste CD kwamen in de 2de helft van het optreden aan bod.
(Hans)
Ontdekking van de dag is The Deaf uit Den Haag. Een stelletje knettergekke lefgozers die verdomd goed weten hoe ze een feestje moeten bouwen! Hun muziek past eigenlijk mindergoed op een punkrockaffiche maar dat zal deze heren (en dame) en het publiek worst wezen. Zeer aanstekelijke partyspeedrock die de ideale kruising blijkt tussen The Hives en Lords of Altamont. Wat een performance! Zeker de moeite om te gaan bekijken deze zomer op ondermeer Sjockrock, Fonnefeesten, Zwarte Cross enz.
(Hans)
Volgende op het lijstje was Off!, een legendarische Hardcore Punk band rond de al even legendarische Keith Morris (Black Flag, Circle Jerks). Zelf was ik niet echt gekend met het materiaal van die band, maar ze werden mij als absolute aanrader meegegeven dus ik dacht wel dat het de moeite was om eventjes te gaan bekijken en dat was het zeker. Het werd een trip door de Hardcore Punk van de jaren 80 waarbij adempauzes of rustige stukken taboe waren. Eigenlijk was er niets aan te merken op deze show naast dat de tent eigenlijk te groot was voor deze band. Niet dat er weinig volk was, maar door de grootte van de tent stond een groot deel van het publiek stil en haalde dat soms toch wel wat de vaart uit de show (alhoewel dit ook wel gold voor zowat iedere andere band in de Back to Basics of The Revenge tent).
(Yentl)
Zoals reeds eerder gezegd ben ik meer een liefhebber van punkrock dan van hardcore maar elk genre heeft natuurlijk zijn toppers en in die optiek besluit ik een optreden van Comeback Kid uit Canada mee te pakken. Ze staan reeds voor de 5de maal op de affiche van Groezrock en dat wil toch wat zeggen. De tent staat propvol en fans wachten vol ongeduld om een portie stevige metalcore. Ze krijgen waar voor hun geld want Comeback Kid begint bijzonder agressief en intens aan hun set en trekken een wall of sound op die zal duren tot het einde. Het publiek reageert massaal en vliegt er al even pittig in als de band zelf. Ik onthou vooral het nummer “Wake the dead” dat zich als een scherf van een handgranaat in mijn hoofd boorde.
(Hans)
Afsluiter van het festival voor mij werd Basement (ja ik ging normaal American Nightmare en The Refused gaan zien en nee, ik vergeef het mezelf nooit dat ik dat niet gedaan heb). Enkele jaren terug leerde ik deze band kennen via het nummer “Covet” en was op slag verliefd. Toen ik zag dat ze op Groezrock speelden hoefde ik dan ook geen seconde te twijfelen om er naar te gaan zien. Dit bleek geen foute keus te zijn want de mierzoete mix van Emo, Indie en Punk werd perfect gespeeld. Opvallend was wel dat het publiek nogal hard los ging (met een stevige pit) op wat toch eigenlijk vrij rustige muziek was. Zodra “Covet” werd ingeluid kon het voor mij niet meer stuk en werd deze show eigenlijk wel een heel aangename ervaring. Zeker eentje om over te doen en een mooie afsluiter van Groezrock voor mij.
(Yentl)
En dan nu eindelijk tijd voor een portie opwindende skarock uit Boston! The Mighty Mighty Bosstones gaan al 30 jaar mee en hadden een grote invloed op menige punkrockbands die flarden ska in hun muziek introduceerden. Denken we maar aan Less Than Jake en Voodoo Glow Skulls.
De 9-koppige band onder leiding van zanger Dickie Barrett en met een 3-koppige blazerssectie speelt in maatpak en das en hun muziek vormt een ware verademing tussen al het luide en snelle geweld dat we al 2 dagen voorgeschoteld krijgen. De Monstertent wordt omgetoverd tot één grote partytent met een reuze dansvloer en een onvermoeibare menigte muziekliefhebbers. Het feelgood nummer “Everybody’s better”, het ruig ingezette ”Where’d you go”, de die-hard fan die een dansje mag placeren met zijn idolen…maken van dit optreden een heerlijk feest! The Bosstones zijn echt mighty en etaleren hun kunnen in het 2de deel van de set ondermeer tijdens het prachtige “Don’t worry Desmond Dekker” en nog een hele resem andere ska en rocksongs. Voor mijn part hoeft de band niet opnieuw 5 jaar te wachten om terug Groezrock aan te doen!
(Hans)
Bij de signeersessie eerder op de avond was al duidelijk dat Millencollin na al die jaren nog steeds heel populair is onder het punkrockvolkje. Reeds in 1998 stonden deze Zweden met hun potige punkrock op de affiche van Groezrock. Anno 2015 touren ze nog steeds over gans de aardbol en hebben ze zelfs een verse CD uit ‘True Brew’. In totaal haalden 4 songs van de nieuwe CD de setlist, oa. opener “Egocentric Man” (dat ook de CD opent) en “Chameleon” klonken stevig en fris en hebben nog steeds dat typische sing along karakter wat de groep zo geliefd maakt. Natuurlijk werd daarna stilaan overgeschakeld op de bekendste nummers (zoals “Fox”) uit het rijke verleden van Millencollin en reageerde de fans net dat iets enthousiaster bij het aanhoren van deze klassiekers. Tijdens de uitgebreide bisronde kwam dan de apotheose met “Penguins & Polarbears”, “Farewell my hell” en de traditionele afsluiter “No cigar”. Zweden boven! En daar zou The Refused nog een schepje bovenop doen door op overtuigende en eigenwijze manier de Groezrock editie van 2015 geslaagd af te sluiten!
De zomer is nog heel lang en als Groezrock met deze editie de toon zet voor het komende festivalseizoen, dan wordt het zeker en vast een hete, muzikale en spannende periode waar iedere liefhebber reikhalzend naar uitkijkt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2015/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2015 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – vrijdag 1 mei 2015
Groezrock 2015
Festivalterrein
Meerhout
2015-05-01
Hans De Lee en Yentl Stée
1 mei (en 2 mei) was dit jaar niet enkel de Dag van de Arbeid maar ook de Dag van de Punkrock! In Meerhout stond dit jaar alweer een indrukwekkende verzameling bands uit het populaire genre op de affiche. Samen met heel wat ‘collega’s’ uit de hardcore scene werd het een 2-daags aangenaam maar stevig feestje in de niet zo Stille Kempen.
De opkomst lag iets lager dan vorig jaar (minder combitickets verkocht) maar er was toch, van rond het middaguur, al behoorlijk veel volk op de immense vlakte tussen de 5 stagetenten en de talrijke eet-en drankkramen.
dag 1 - vrijdag 1 mei 2015
De dag opende alvast met een sisser, ik keek eerlijk gezegd behoorlijk hard uit naar Set Things Right. Niet dat ik nog steeds de grootste fan ben van hun muziek, maar een viertal jaar geleden vond ik ze fantastisch. Na goed gegeten te hebben zette ik dus aan richting Impericon Stage voor de eerste show van Groezrock (de gigantisch dronken show van Gino’s Eyeball de dag ervoor niet meegerekend). Al van de eerste noot was het duidelijk dat het niet veel soeps ging zijn, de band deed nochtans hun uiterste best, maar de eerder middelmatige Metalcore raakte mij totaal niet. Wat het geheel nog duizend keer erger maakte was het ronduit abominabel geluid in die tent. Je hoorde enkel een geluidsbrij die soms wegviel met een wel heel scherp geluid en geruis (wat trouwens in de loop van de dag er niet beter op werd). Toen mijn medefestivalganger toen voorstelde om op ons gemak nog een pintje te gaan drinken voor Brutus begon moest ik niet lang twijfelen en zijn we vertrokken. Spijtig.
(Yentl)
Na wat verfrissing in de vorm van een pintje , zette ik aan richting Back to Basics, een best wel coole stage waar er net zoals The Revenge stage een lager podium was zonder frontline. Naast wat ik opgezocht had was ik niet echt bekend met Brutus. Het ene nummer die ik beluisterd had klonk wel veelbelovend dus het was nu zien wat het zou worden. Ik was niet teleurgesteld. Een mix van Post-Rock, Punk, Sludge, Stoner en nog heel wat lekkers verwende onze oortjes voor een halfuurtje. Het meest interessante gegeven was wel de combinatie van drums, vocals en een de meest onhandige paardenstaart ter wereld gebracht door Stefanie (althans die naam staat toch op hun facebook). Blijkbaar stond deze Leuvense band al eens op Desertfest en heb ik ze toen gemist, zal na deze show zeker geen 2e keer gebeuren.
(Yentl)
Op naar de Deathcore band waar menig zichzelf te serieus nemend Death Metal-fan afvraagt of ze het leuk mogen vinden omdat het Deathcore is. Neen het is niet Whitechapel, maar wel Carnifex. Het was toch wel al weer een 6 jaar en enkele albums geleden dat ik ze nog eens live gezien had dus dit was het moment. Ze hebben ook net weer een dijk van een plaat losgelaten dus het kon niet mislopen. Of toch wel want blijkbaar stonden ze ook in de Impericon tent. En jawel hoor, ook nu was het geluid weer het equivalent van een kapotte mixer. Gitaren waren nauwelijks hoorbaar en wat er wel te horen was waren de vocals en de drum. Best wel indrukwekkend, maar zonder gitaarwerk niet echt iets om lang naar te luisteren. Het duurde tegen de laatste nummers dat het geluid goed zat en maar best ook. Als “Hell Chose Me” en “Lie To My Face” verneukt werden door het slechte geluid ging ik die tent platbranden. Een amusante show dat veel meer kon geweest zijn dan het was.
(Yentl)
Onder een frisse lentezon startte ik mijn muzikale estafette voor de Monsterstage alwaar ik de gasten van Masked Intruder aanschouwde. Net als enkele maanden geleden bij het optreden in de Kavka te Antwerpen opende de band met het heerlijke “Stick’Em Up” en meteen was de toon gezet voor een fijn half uurtje pretpunkrock! Korte, snedige en catchy nummers, dat is het recept van dit kleurrijk gemaskerde 4-tal. Het publiek reageerde enthousiast en ondersteunde moeiteloos nummers als ondermeer “I don’t wanna be alone tonight”, “25 To Life” en het recente “Crime Spree”.
(Hans)
Terug naar Back to Basics om één van de beste bands van Antwerpen, namelijk Toxic Shock. Al een paar keer gezien en ze vervelen nooit, dus sowieso gaan zien was het verdict. Nu waren we niet met veel die hetzelfde gedacht hadden want de tent was behoorlijk toen ze begonnen. Toegegeven, hun Crossover Thrash Metal/Hardcore Punk is nu niet echt het meest originele dat je ooit gaat horen, maar het is wel enorm goeie. Ook nu brachten ze het er goed vanaf live met al belangrijkste natuurlijk de gestoorde frontman Wally. Die trok zich geen bal aan van de lage opkomst en ging er zoals gewoonlijk volledig voor. Lekkere muziek, een bescheiden pit en een frontman die in de lichtmasten klimt (iets waar menig dronkaard voor buiten gezwierd werd tijdens de afterparty) om vervolgens plat op z’n bek te gaan tijdens een stage dive en geen noot mist, wat heeft een mens nog meer nodig?
(Yentl)
The Dwarves is heel andere koek en live altijd een speciale belevenis! Al viel het deze keer wel mee, op de poedelnaakte Nick Oliveri na, die enkel zijn schoenen en basgitaar had gevonden alvorens het podium te betreden. Deze band bestaan al sinds de jaren 80 en heeft een stevige reputatie opgebouwd. In Meerhout stonden ze garant voor een vette sound met een lekkere garagegroove. “Let’s fuck”, “Anybody out there”, “Sluts of the USA” en “Let’s get high” konden op de meeste bijval rekenen. En als zanger Paul Cafaro (alias Blag Dahlia) beslist om even te gaan crowdsurfen, neemt Nick Oliveri met plezier de micro over.
(Hans)
Na een tussenstop op de camping passeerden we toevallig de Macbeth/Blackstar stage waar Not on Tour de boel aan het afbreken was. Dit gezelschap komt uit Israël en wie Kids Insane vorig jaar op hetzelfde podium aan het werk zag weet dat Punk uit Israël behoorlijk lekker is. In dit geval was dit dus ook, Not on Tour combineert Hardcore Punk met zodanig melodie dat het bijna Pop-Punk wordt (zonder belachelijk slecht te klinken zoals Pop-Punk). Vul dit aan met een vrouwelijk stemgeluid om u tegen te zeggen en je weet dat je gebakken zit voor een goeie show.
(Yentl)
Op de mainstage staat intussen Against Me! klaar om van jetje te geven en de tent is aardig volgelopen voor dit heerschap uit Florida. Al is heerschap misschien geen goede woordkeuze voor wie de voorgeschiedenis van zangeres Laura Jane Grace een beetje kent. De band speelt een potige set en de fans brullen van bij de aanvang de nummers probleemloos mee. Oude nummers worden afgewisseld met de beste songs van hun recenste CD ‘Transgender Dysphoria Blues’ uit 2014. Opener “I was a teenage anarchist” kon mij het meest bekoren, samen met pareltjes als “Fuckmylife666”, “Unconditional Love” en “True Trans”.
(Hans)
Tijd om terug te gaan naar de Back to Basics waar Cold World z’n duivels mocht gaan loslaten. Ik zag ze vorig jaar op Ieperfest en was enorm onder de indruk van dit Amerikaanse gezelschap. De stevige mix van Old-School Hardcore met een stevige Hip-Hop beat bij, klinkt eigenlijk best wel gruwelijk op papier, maar live (en op album) slaat het in als een bom. Dit was ook duidelijk hier waar de tent zich ontpopte tot een zandstorm door de harde pit. Alhoewel dit er cool uit zag was het nogal behoorlijk irritant voor zowel band als publiek in die tent aangezien het ademhalen enorm moeilijk maakte. Na een stevige show besloot ik dan ook om een arafat rond mijn muil te binden als ik nog eens in die tent binnen moest indien ik niet in een levende zandbak wou veranderen.
(Yentl)
Op de Impericonstage stonden de meeste hardcore en metalcore bands geprogrammeerd. Stick to your guns leek me de moeite waard om te bekijken en daar dachten heel wat liefhebbers van het genre ook zo over want nog voor de set begon was het al drummen voor het podium. Wat een krachtig optreden was me dat! Na de intro werd meteen moordend uitgehaald en speelde de band moeiteloos de ganse tent aan flarden. De respons was massaal, de breaks en tempowissels overweldigend en de zanger (Jesse Barnett) van dienst was één brok rondhossende energie. Hardcore pur sang! Het nummer “We still believe” is grote klasse. “Amber” en “What choice did you gave us” mochten er anders ook wezen! Voor de fans maakte het echter weinig uit, van opener “Nobody” tot het einde van de set gingen ze helemaal loos.
(Hans)
Lekkere Southern/Stoner Rock gemixed met heerlijke Hardcore Punk, jawel het was tijd voor Cancer Bats. Ooit nog live gezien in een klein jeugdhuis en sindsdien ken ik een onvoorwaardelijke liefde voor deze band. Ik bond dan ook mijn sjaal rond m’n kop en baande me tot midden vanvoor het podium. Ergens had ik wel twijfels over deze show, mijn enige ervaring met hen op een festival was op Graspop en die show was op z’n best ‘teleurstellend’ te noemen. Gelukkig hebben deze jongens geen festival-vloek en ging deze show gewoon vanaf de eerste noot enorm hard. Ongeveer zevenduizend crowdsurfers op m’n bek, een stevige pit achter mij en een frontman die een beetje boos in m’n gezicht stond te brullen. Zelfs het zand die achter mijn lenzen aan het kruipen was kon dit niet meer verpesten. Kwam dan plots Oathbreaker nog een beetje meespelen en het hek was volledig van de dam.
(Yentl)
Terug naar de Macbethstage waar ik kort de jonge honden van Under the infuence (UK) ging keuren. Voor mij werden ze de ontdekking van de dag omdat ze een geslaagde mix brachten van metal/rock met subtiele rap en hiphop invloeden. Verrassend matuur en met veel lef gebracht. Hun debuut CD ‘The Struggle’ is nog niet zolang uit maar deze kerels verdienen zeker de nodige aandacht in de toekomst. Ik ben fan.
(Hans)
Atreyu is een band die al 15 jaar meegaat en 5 CD’s op de teller heeft staan. Na een rustpauze van zo’n 2 jaar zijn ze sinds vorig jaar weer helemaal terug en brengen ze binnenkort nieuw werk uit. Hun moderne mix van metal en hardcore klinkt van bij de aanvang van het concert complexloos en snel. Al moet de band en vooral frontman Alex(ander) alles uit de kast halen om het afwachtende publiek volledig mee te krijgen. Na een tijdje lukt hij daar vrij goed in en herkennen fans nummers als “A song for the optimists”. Hoogtepunt evenwel is het snelle nummer “When two are one”, met knap tussenstuk, met drummer die deels de zang op zich neemt en met een immense circle pit! Verder in de set wordt nog een nieuw nummer gespeeld en moet het nummer “You gave love a bad name” van Bon Jovi eraan geloven.
(Hans)
Eigenlijk moet ik hier geen review schrijven want zodra je de naam Iron Reagan ziet weet je gewoon dat het goed was (die band met die zanger van Municipal Waste voor de niet-kenners). Waar Municipal Waste zich vooral beroept op lekkere Old-School Crossover Thrash Metal beroept Iron Reagan zich op Old-School Hardcore Punk met een stevige knipoog richting Thrash Metal. Iets origineels hoefde je hier niet te verwachten, maar dat boeit niet als het zo goed is. Vanaf de eerste noot kwam er al een harde pit op gang en die is niet meer gestopt. De korte nummers waren absoluut geen probleem en ook verdeed de band geen tijd met nutteloos gezever, enkel wanneer het eens tijd was om iets te zeggen deden ze dat. Volgend jaar nog eens?
(Yentl)
Op de ‘Revengestage’ vang ik een glimp op van de groep Knapsack. Ik had van deze band nog nooit gehoord ook al blijken ze reeds meer dan 20 jaar te bestaan. Ze spelen eerder ruige indierock of garagerock dan punkrock maar kunnen bogen op het betere gitaarwerk van de dag en op een begenadigd zanger. Vooral door de iets tragere opbouw van de nummers en het oog voor melodie en compositie steken ze wat af tegenover de meeste andere bands op de affiche maar dat geldt zeker niet voor de gebrachte kwaliteit op het podium. En het opgekomen publiek weet hun aanpak zeker te waarderen.
(Hans)
Nu was de tijd aangebroken voor de band waar ik het hardst bij twijfelde dat ik ze wel zou gaan bekijken (Feed the Rhino speelde op hetzelfde moment). Ik heb het over Ceremony. Wie Ceremony kent , weet perfect waarop ik doel, maar aangezien er waarschijnlijk wel wat mensen zijn die niet zo bekend zijn met deze band zal ik het even uitleggen. Ceremony was in z’n beginperiode zonder twijfel één van de beste Hardcore Punk/Powerviolence bands ooit, het album ‘Violence, Violence’ is één van mijn favoriete albums ooit. En toen gebeurde het, ze besloten eens wat anders te spelen. Niet dat ik één of andere narrow-minded kloot ben die wil dat een band iedere keer hetzelfde album uitbrengt, integendeel een genre-wissel kan leuk zijn. In het geval van Ceremony was dit niet zo, plots speelden ze Post-Punk/New-Wave en niet echt goeie. Toen ik binnen kwam leek het ook dat ik niet lang ging blijven, ze openden met een nieuw nummer. Toegegeven, live klinken die nieuwe nummers zo slecht nog niet, maar toch…
Het nummer liep op z’n eind, het geluid bleef nog een beetje hangen en het was tijd voor het volgende nummer. En toen gebeurde het, het was bijna magisch te noemen, er klonk me iets bekend in de oren, de persoon naast mij en ik keken elkaar aan met dezelfde vragende blik “zou het Kersed zijn?”, enkelen hadden het al door en waren duchtig het podium aan het platwalsen en toen de frontman het bevestigde , ontplofte de boel. Als een bezetene repte ik mij de pit in en kwam er niet meer uit tot alles en iedereen pulp was (sorry mensen die naast mij stonden en duidelijk aanwezig waren voor de New-Wave/Post-Punk, maar jullie stonden in mijn weg). Omdat één muzikaal orgasme niet genoeg was besloten ze ook nog eens om “Pressure’s On” te spelen en mijn avond kon niet meer stuk. De mix tussen oud en nieuw materiaal bleek trouwens perfect te werken, het nieuw materiaal werkte een beetje als een deksel op een stoomketel die alles lekker liet borrelen om dan alles los te gooien met oude nummers erna. Nooit meer twijfel ik nog of ik een Ceremony show ga bekijken, ongetwijfeld de topper van Groezrock.
(Yentl)
Alvorens naar mijn favoriete act van de dag te gaan kijken (Lagwagon) probeer ik nog even de sfeer op te snuiven van de doortocht van The Ghost Inside in de Impericontent. Er heerst dezelfde sfeer als bij Stick to your guns, tent afgeladen vol en van bij de intro een geweldige sfeer. De band uit Los Angeles brengt een brutale explosie aan hardcore, met soms loodzware zang en dito wall of sound. Het overwegend jonge publiek, met schijnwerpers in het gezicht, geniet met volle teugen, hoe extreem hard de muziek ook is. Luister maar eens naar de laatste CD van deze heren ‘Dear Youth’ uit 2014.
(Hans)
Lagwagon is helemaal terug van nooit weggeweest. Ze brachten eind 2014, na 6 jaar, nog eens een CD uit : het ijzersterke ‘Hang’. En na Pukkelpop vorig jaar was het nu de beurt aan Groezrock om deze band te verwelkomen. De intro van The A-team liet al het beste vermoeden, de sfeer zat er meteen in en frontman Joey Cape en zijn gevolg hadden er duidelijk zin in. Zijn heel herkenbare stemtimbre past verdomd goed bij de old school punkrock die de band al sinds 1988 brengt. In het begin van de set zaten nummers als “After you my friend” en “Island of shame”. Daarna kwamen enkele sterke nummers van ‘Hang’ aan de beurt, “Obsolete Absolute” met catchy refrein en “Made of broken parts”. Het plezier spatte van de heren hun gezicht en de fans brulden de meeste nummers luidkeels mee. Even werd wat gas terug genomen , werd een nummer opgedragen aan alle overleden dierbaren (Heartbreaking Music) en aansluitend bracht Joey Cape solo op gitaar het mooie “Alien 8” uit 1997. Evenals “Making Friends” van de CD ‘Double Plaidinum’. “May 16th” en “Razor Burn” sloten een zeer geslaagd concert af! Alleen jammer dat het nummer “In your wake” van ‘Hang’ niet in de setlist zat!
(Hans)
Na die prachtige show was het tijd voor Trash Talk, toch wel de band waar ik het meest naar uit keek. In het verleden nog eens live gezien en het was één van de hardste shows van mijn leven, ik was klaar voor meer. Hoe hard ik teleurgesteld was bij hun show op Groezrock valt niet in woorden uit te drukken. Niet dat het een slechte show was, integendeel, zowat iedereen die ze nog nooit gezien had was ronduit euforisch na de show, ze waren gewoon zoveel minder dan de vorige keer ik ze zag. Om te beginnen speelden ze wel heel kort, niet dat ik verwachtte dat Trash Talk hun volle tijd ging uitspelen, maar ongeveer 7 minuten was toch wel heel kort. Dit alles zou nog niet zo erg zijn (7 minuten is perfect voldoende om iedereen verrot te kloppen) als die 7 minuten in een rotvaart achter elkaar gespeeld werden. Jammergenoeg moest die 7 minuten opgesplitst worden in verschillende stukken waarbij achter zowat ieder nummer de (niet bijster nuchtere) frontman langer dan het nummer zelf begon te praten. Normaal zou ik dit niet zo erg vinden (het was behoorlijk grappig), maar het haalde echt wel de vaart uit de show. Geen idee of de rest van het publiek dezelfde mening was aangedaan, maar aangezien de set eindigde met (letterlijk) een berg mensen op het podium vermoed ik van niet.
(Yentl)
Over het optreden van Pennywise kan ik heel kort zijn. Niet dat het optreden slecht was, integendeel, maar iedereen kent intussen de band en de alomgekende nummers die ze live nog steeds met veel gretigheid brengen. Er sluipt natuurlijk een zekere routine in en echte verrassingen tijdens de set van een uur kan je niet verwachten maar de band blijft trouw aan haar roots en wijkt zelden af van hun gekende punkrock recept. Zoals het nummer “Same old story” verloopt het concert…maar het blijft wel een ‘succes’ story en “Bro Hymn” zal altijd het nationaal volkslied van punkrockland blijven! De cover “Stand by me” werd opgedragen aan Ben E King, die de dag vòòr het optreden was overleden.
(Hans)
Na al die ‘boze meneren/mevrouwen/mensen die zich niet tot één van deze twee rekenen, maar ook boos waren’- muziek was het tijd voor iets helemaal anders. Een beetje meligheid is best wel ok dus droop ik voor de eerste keer dat weekend af naar The Revenge-stage voor een beetje Title Fight. Wat daar te zien was was best wel ok, niet schitterend, niet slecht, maar ok. De mix van Melodic Hardcore, Emo, Shoegaze en Punk-Rock kwam wel goed over en ook het publiek kon er van genieten, maar bij mij kwam het niet echt over. Dit kon ook echter zijn omdat ik iets te hard uitkeek naar de volgende band.
(Yentl)
En die band was Defeater, wat voor mij de headliner van de avond werd (Social Distortion kon voor mijn part gestolen worden). Ik had ze nog nooit live gezien, maar deze koningen van de Melodic Hardcore hebben een live-reputatie om u tegen te zeggen dus mijn verwachtingen waren vrij hoog. Gelukkig werden die ingelost, na een rustige akoestische intro was het tijd voor een potje huilen tijdens het boos zijn (ze bezingen niet echt de meest vrolijke thema’s). Het publiek genoot en dat was overduidelijk hetzelfde voor de band die duidelijk plezier had in het spelen. Een mooie afsluiter van een mooie dag.
(Yentl)
Social Distortion, opgericht in 1978, stond voor het eerst op Groezrock en had de eer de eerste festivaldag te mogen afsluiten. Met hun ouderwetse gangsterpunk of maffiarock streken ze in Meerhout neer met de bedoeling het jubileum CD van 25 jaar oud ‘Social Distortion’ integraal te spelen. Opener “So far away” zette meteen de toon! Heerlijke, doorleefde, onversneden en rauwe rock’n’roll die deed denken aan het decor van een gansterfilm uit de gloriedagen van Al Capone. “Story of my life”, “Sick boys”, “Ball and chain”…, allemaal passeerden ze de revue. De coole uitstraling van levende legende Mike Ness maakte het plaatje compleet! Het heerlijke “Ring of Fire” zorgde voor een waar feest in Meerhout en voor een uiterst geslaagde 1 mei!
(Hans)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2015/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Roots & Roses Festival 2015 – 6e editie - strikt Mudhoney & Wovenhand
Roots & Roses Festival 2015
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2015-05-01
Sébastien Leclercq & David Vanhee
De zesde editie van het Roots & Roses Festival bewees dat het succes van de vorige jaren geen toevalstreffer was. Uitstekende optredens binnen de moderne vormen van folk, blues en rock op de podia Roots en Roses, in combinatie met (een beetje) zon en een uitstekende catering met kwaliteitsvolle lokale producten. Het festival stelde, na La Rose vorig jaar, een nieuw eigen bier voor: Roots. Meer moet dat niet zijn.
Ook voor deze editie had Roots & Roses een zeer aantrekkelijk programma in elkaar geknutseld, met Mudhoney en Wovenhand als afsluiters. Voor het zover was, stond nog heel wat fraais op het programma.
We arriveerden net op tijd om nog een deel van The Glücks (B) mee te pikken in Roses. Een energiek koppel, man en vrouw op respectievelijk gitaar en drum, dat zichzelf omschrijft als ‘Bonnie & Clyde psyched out primitive Rock n Roll Garage Fuzz Trash Punk twosome sexplosion!’ Invloeden van The Sonics, The Meteors en The Cramps… Een zalige ontdekking en stevige opener voor het festival. De vette garagesound schud je wakker. Als dat het niet deed, dan schrik je wel even als de gitarist de set afsluit met een duik in de drums.
Vlug naar de Rootstent, waar Boogie Beasts (B) aftrapt. ‘Are you ready to boogie with the Beasts?’ Deze band bestaat uit Limburgers en Luikenaars, 2 stuks elk, en levert een combinatie van rauwe delta blues en garage rock. De mondharmonica primeert en vervangt moeiteloos de sax in het Honey White van Morphine. Kippenvel! Boogie Beasts werkt momenteel aan een full-cd. Klaar tegen het najaar. Wie zo lang niet kan wachten pikt beter nog een concert mee!
Bij het onderzoek naar de meest geschifte band die deze editie van Roots & Roses zou verblijden, viel Louis Barabbas & The Bedlam Six (UK) op. Bedlam refereert naar het Bethlem Royal Hospital waar psychiatrische patiënten werden behandeld en het woord suggereert chaos en waanzin, lezen we in het magazine. Niet overdreven als je ze bezig ziet. Met “Mother” en “I Ain’t Done (Being Young)” zorgt de bekkentrekkende en beenopgooiende Louis Barabbas en de zijnen voor een combi van folk, gipsy, rock en soul aan een hoog tempo, vol humor. Het looprondje door de tent tijdens “The Tell-Tale Hound” bewijst de power en energie die achter deze band schuilt. Als je naast de mimiek van Barrabbas kan kijken, merk je ook o.a. Biff Roxby op. Nog zotter op een trombone (met fluogroene ontstopper) spelen is een opdracht !
Op dit festival staat steevast een bluegrassband en dit jaar wist de organisatie The Hackensaw Boys uit Virginia (USA) te strikken. Al 15 jaar doen ze met hun typische sound de podia over de hele wereld aan. De huidige bezetting bestaat uit David Sickmen, Ferd Moyse, Jimmy Stelling, Brian Gorby en Jon Goff. Op hun site lezen we dat het als volgt werkt: iedereen zingt een beetje – lead & harmony – en de meeste leden weten wanneer ze moeten zwijgen. Lawaai wordt verder gemaakt met banjo, gitaar, mandoline, viool, harmonica, bas en percussie met charismo (a home-made tin can contraption). Hoe ze het ook doen, ze zwepen de tent op.
Daddy Long Legs (USA) is de volgende in de Rosestent. Een jonge band die in een korte tijd een serieuze reputatie opbouwde en het perfecte voorbeeld van de blues roots revolutie, gestart door Jon Spencer. Frontman – vol distortion – Daddy Long Legs wordt bijgestaan door gitarist Murat Aktürk en drummer zonder cymbalen Josh Styles en samen brengen ze stevige moderne blues. Dat bewijzen ze onder andere met de nummers “Blood from a Stone”, “Evil Eye on You” en “Motorcycle Madness”.
Het is ondertussen 15 uur en van muzikale rustpauzes is hier – zoals steeds – geen sprake. Honger lijden op een festival dat catering hoog in het vaandel draagt kunnen we echter niet. Niet minder dan vijftig koks zijn aangesteld en brengen het beste uit de keukens van Mexico, Japan, Italië, Mauritius en natuurlijk ook onze eigen Belgische frieten en de Rootsburger. Keuze genoeg, net zoals op de drankenkaart waar enkel lokale producten worden aangeboden. Fruitsap en water uit de regio, het lokale Saison Dupont en regionale bieren zoals Cuvée des Trolls, Bush, Moinette, etc ... die je nog per 75 cl. fles kan kopen. Genoeg om even te genieten.
Op de achtergrond klinkt het zachte geluid van Rory Block (USA), van de wereldhit “Lovin’ Whiskey”. De grootste vrouwelijke blues muzikante staat 50 jaar op de planken met een dertigtal albums en besloot dat dit haar afscheidstoer wordt. Starten doet ze met “Crossroad Blues” en verder passeert werk van o.a. de legendes Mississippi John Hurt en Son House’s “Preachin’ Blues”.
Na 16 uur gaat het volume terug omhoog met The Computers (UK). Pure Rock’n Roll met een snuifje soul en garage. Hun debuutalbum ‘This Is The Computers’ heeft er sinds kort een broertje (of zusje) bij “Love Triangles – Hate Squares”, waarop ze minder punk en hardcore klinken. Live energiek en geschift. Zo hebben we het graag.
We kunnen er niet rond, Gordon Ramsay is het eerste waar we aandenken bij de naam Hell’s Kitchen (CH). De vettige underground blues van de Zwitsers Bernard Monney, Christophe Ryser en Cédric Taillefert is echter een stuk rustiger dan de vuilgebekte Britse kok.
Binnen het onderzoek naar de meest geschifte band op deze editie van Roots & Roses was, naast Louis Barabbas & The Bedlam Six (UK), ook Romano Nervoso (B) kanshebber. Deze band is bekend in Wallonië, en dan vooral in Henegouwen waarvan de vier leden afkomstig zijn. Ze eren hun stad La Louvière met een straatbord dat de zanger op het podium meesleept. Ook hun Italiaanse roots staan centraal, met verwijzingen naar alles dat Italiaans is in dit land; Rocco Siffredi, Salvatore Adamo of Elio Di Rupo. De leader Giacomo Panarisi heeft in het verleden al zijn strepen verdiend in de wereld van de Belgische rock met Hulk en Les Anges. De band krijgt een warm onthaal in Lessines en brengt een 5-sterren optreden van garagerock, boogie-boogie met punk accenten. “Glam Rock Christmas”, “Mangia Spaghetti” en een Waals/Italiaanse versie van “Aline” van Christophe, ofte “Maria” zetten de tent in vuur en vlam. Ook de verItaliaanste versie van “Roots & Roses”, vorige editie gecomponeerd door Fred Lani van Fred & The Healers, kan smaken en “Straight Out of Walifornia”. Wel dat nummer vangt de geest van de groep. Wat we hieruit leerden? Misschien moeten de Vlaamse ‘alternatieve’ zenders toch vaker de mosterd in het zuidelijk landsgedeelte van dit land halen. Woop woop !
Ander excitement dan met The Excitements (ES). Albert Greenlight, Adrià Gual, Antonio Torres, Daniel Segura en de koperblazers Nico Rodríguez Jauregui en Jordi Blanch met leading lady Koko-Jean Davis brengen onvervalste vintage soul en rhythm & blues uit de vorige eeuw. Als je de 6 man strak in pak en de leading lady ziet, wel dan verwacht je helemaal niet dat ze uit Barcelona komen. Swingen en fun! Het mocht nog wel even doorgaan.
Terug naar de Rosestent, naar de hoofdagen van de Seatle grunge aan het begin van de 90’s van vorige eeuw met Mudhoney (USA). Na een trage start bij het Sub Pop label, profiteerde het kwartet uit Seattle van de explosie van de succesvolle grunge. Ze vonden dan ook vlug hun weg naar het major label Reprise Records. Ondertussen overleefde Mudhoney verschillende splits en in 2013 brachten ze hun ‘Vanishing point’ uit, terug op Sub Pop. Een jaar later gaf de band een historisch optreden, waarvan het live album ‘On Top! KEXP Presents Mudhoney Live on Top of the Space Needle’ zal uitkomen.
En nu speelden ze op het podium van het Roots and Roses festival. Een geluid dat onmiskenbaar grunge klinkt, met VS rock accenten, en een stem van de leider Mark Arm vergelijkbaar met die van Iggy Pop. De hoogte punten van de set waren titels zoals “Touch Me I'm Sick”, “I'm Now” of de afsluitende titel "The Only Son of the Widow From Nain".
We kregen ook de volledige setlist te pakken: Into the drink / I like it small / You got it/ Where is the Future / FDK / 1995/ Judgement, Rage, Retribution en Tyme / Flat out Fucked/ Sweet young thing/ Touch Me I’m Sick/ Neutral/ I’m now/ The final course/ The Money will roll right in / Chardonnay/ The Only Son of the Widow From Nain.
Het wordt langzaam donker en de perfecte sfeer creëert zich in de Roots tent voor headliner Wovenhand (USA) uit Denver Colorado. Ze zijn altijd al zeer populair geweest in België en dat heeft David Eugene Edwards – 16 Horsepower – te danken aan de Belgische muzikant Peter van Laerhoven naast hem en hij was ook actief in de Gentse filmindustrie. Als we het over Wovenhand hebben, gaat het over de donkere kant van country, religie, … perfect gebracht door de rauwe stem van David Eugene Edwards en in een duistere sfeer gezet door een minimaal gebruik van verlichting. Het schept bijna een religieuze interactie tussen band en publiek.
De setlist is echter lang voor een al even lange dag en het publiek vermindert naar het einde van de set toe. Maar het maakt niet uit, we houden van Wovenhand. Een prachtige manier om deze drukke maar alweer prachtige festivaldag af te sluiten.
Alweer een topper voor 1 mei. Roots & Roses is het festival met de perfecte organisatie, (h)eerlijk eten en drinken en vooral een festival waar iedereen zich perfect thuis voelt. Respect en zeker tot in 2016!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2015/
Neem gerust een kijkje naar de FR review
http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/roots-roses-2015-vendredi-1er-mai/
Orgainsatie: Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Les Nuits Botanique 2015 - Godspeed You! Black Emperor – Na 20 jaar nog steeds Fascinerend!
Les Nuits Botanique 2015
Koninklijk Circus
Brussel
De Canadezen van Godspeed You! Black Emperor zijn al zo’n twintig jaar bezig en geven aan de postrock een aparte , unieke touch . We horen instrumentaal intens grillige, venijnige, rauwe muziek , beeldend , groots, emotioneel en meeslepend. De donkere , duistere ; grauwe apocalyptische toon maakt op de nieuwe cd ‘Asunder, sweet and other distress’ ruimte voor hoopvolle, lichtgevende , sprankelende tunes , die we natuurlijk vanavond live konden horen, gezien Godspeed in een al lang op voorhand uitverkocht KC , er de klemtoon op legde.
In Noord-Frankrijk stond men er nog niet zo op te springen als bij ons; hun optreden in de l’Aéronef was bizar genoeg moeilijk uitverkocht geraakt .
Hun abstract hypnotiserende , bezwerende muziek wordt ondersteund met fascinerende projecties , een beeldtaal in zwart/wit (van verlaten steden, appartementsgebouwen in vogelperspectief , puin en allerhande begrippen, knipsels met een maatschappijkritische blik!).
Bon soit , het uitgebreid ensemble met 8 wel op podium , werkt met een dubbele bezetting om hun sound dieper , pakkender, breder , extraverter ,intenser te laten klinken . Hier overheen zweven gevoelige en huiverende vioolpartijen. Ze zorgen ervoor dat de spanningsboog wordt opengetrokken, traag (ondraaglijk) opbouwend is, aanzwelt, de aandacht vasthoudt en al of niet rustig weet te ontladen , alsof een vulkaan op uitbarsten staat en het onder onze voeten écht heet wordt van de lava … Delirante filmisch bezwerende soundscapes , drones , feedbackgeraas vullen aan door de pak (pedaal) effects die op de grond gestald staan .
Eén voor één betreden ze het podium , één voor één gaan ze er van af, in een halve cirkel opgesteld, de blik afgewend naar het publiek , gefocust en geconcentreerd op hun instrument en de knopjes .
“Hope drone” trekt de set op gang , om dan in de gekende stijl een immense spanning vast te houden . Ongelofelijk hoe alles op zijn plaats valt , hoe eigenzinnig en subtiel het combo te werk gaat.
Je wordt letterlijk meegesleept , -gezogen in die aparte leefwereld en indringende scherpe muziek , die angst, huiver, wantrouwen , rust , hoop , schoonheid inboezemt. Welke emotie ook opborrelt, ze baant zich een weg in je hersenen …
Naast het nieuwe werk druppelt “Mdlac” van de vorige cd door . Naar een climax gaat het met het zwierige , slepende “Piss, crowns are trebled” , die net als op de cd de set besluit , met minutenlang doordrammende geluidjes, noise effects en geruis . Eentje die zich ook weet vast te hechten en ons denken kidnapt …
Een immense waardering is en blijft weggelegd . Godspeed is een glorieuze band met even glorieuze muziek na al die jaren …
Ook werd er voldoende ruimte vrijgemaakt voor de support Xylouris White . Een Griekse luitspeler en een Australische postrockdrummer vinden elkaar. Ze waren al eens te horen als support bij Mark Lanegan , maar vanavond klonk het duo veel levendiger . De sound was hard, intens, vaardig en snel; de drumslagen en tics vlogen om de oren , geruggensteund door een soort folky Griekse tragediezang . Een verrassende clash van stijlen . Net als Godspeed toch wel even uniek en apart . Op het eind kwam één van de bassisten van Godspeed op contrabas het duo vervoegen. Ook hier terecht een warm en sterk onthaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/xylouris-white-29-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/godspeed-you-black-emperor-29-04-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Ik Zie U Graag Festival 2015 - Belgisch Showcase Festival in Breda
Ik Zie U Graag Festival 2015
Mezz Breda
Breda
2015-04-25
Masja De Rijcke
Vrijdag 24 en zaterdag 25 april konden onze Noorderburen kennismaken met verschillende Belgische topbands op Ik Zie U Graag Festival in Breda. Raketkanon en Gabriel Rios konden vrijdag laten zien wat zij in hun mars hadden en op zaterdag waren BRNS, The Van Jets en YAWNS aan de beurt.
De Brusselaars van BRNS hebben we niet zo lang geleden aan het werk gezien op PIAS Nites. Zij hebben daar een wervelende show neergezet maar hun set liep echter een beetje verloren door de grote oppervlakte van de zaal. In het Mezz was dit een volledig ander verhaal. Het publiek werd meteen bedolven onder een tal van voltreffers van songs en aan sfeer was er geen te kort. De stem van Timothée Philippe bezorgt ons ongetwijfeld nog steeds kippelvel en hun intense melodieën wisten ons steeds meer te overtuigen.
Met ‘Welcome to Strange Paradise’ hebben The Van Jets bewezen dat zij hun pluimen hebben teruggevonden. De pop invloeden zijn nog steeds aanwezig en beschikken over een sterke en soms dansbare sound. Het David Bowie gehalte van Johannes is ook nog steeds van de partij en zorgde deze avond voor wat exclusief entertainment van onze zanger. De gelijknamige single van hun deze nieuwe plaat werd het publiek als eerste in de schoot geworpen en laat ons meteen aanvoelen dat de sfeer en sound wel degelijk goed zou zitten voor de rest van hun set.
Tussen al deze nieuwe creaties hebben zij “Down Below” nog een plaatsje gegeven en ook “The Future” kon onmogelijk ontbreken. Voor de mensen met, naar Johannes’ eigen zeggen, gebroken benen was “Broken Bones” voorzien. Een doordenkertje! The Van Jets zijn terug en ze laten zich van hun beste kant zien!
Een waardige afsluiter voor het festival was YAWNS. Zij slaagden er in om met psychedelische pop rock het enthousiasme in de zaal te behouden en om een nieuwe Hollandse fanbase uit te bouwen. Van hun single “I Want to Go Where Nobody Knows my Name” heb je ongetwijfeld al eens gehoord, zoniet dan wordt het hoog tijd want dit is een absolute topplaat die eveneens te vinden is op hun eerste vinyl ‘Lucid Dream’. Met een knipoog naar de sixties psychedelica en een ijzersterke set-list vormen zij een beloftevolle band die we zeker in de gaten moeten houden.
Organisatie: Mezz Breda
PIAS Nites 2015 – Mengeling van stijlen zorgt voor een uiterst geslaagde avond!
Pias Nites 2015
Paleis 12
Brussel
Op PIAS Nites werden we verwend met een hoop uiteen liggende genres. Van de shoegaze van The Spectors en softpop van Oscar and the Wolf tot de harde technobeats van Raving George. Deze mengeling van muziekstijlen zorgde voor een geslaagde avond vol ontdekkingen.
The Spectors kregen de eer om de avond te openen. Deze shoegaze band gedragen door Marieke Hutsebaut heeft zonet de schitterende debuutplaat ‘Light Stays Close’ uitgebracht waarmee ze nu door België toeren. Eén voor één fantastische muzikanten en drie vrouwen die de nodige rock ‘n roll attitude in uw richting afvuren. Wij waren vooral onder de indruk van het fantastische “Drone”, een donker sluimerend nummer die volledig werd beheerst door de drums van Stefanie Mannaerts. Verder werden we nog omvergeblazen door “Like Sand”, “One Eigthy” en het mooie “Ariel”, de enige song die niet door Marieke werd geschreven maar door drumster Stefanie. Ook titelnummer “Light stays Close” wist ons te overtuigen, een sterke song met een donkere boodschap. Daar houden wij wel van! (Masja)
Nog zo een sterke band is BRNS. Rustig opbouwende muziek die word bepaald door allerhande speciale geluiden en door de hemelse stem van zanger Timothée Philippe. Deze Belgen hebben vorig jaar hun tweede plaat ‘Patine’ uitgebracht, een schitterend plaatje met heerlijke songs als “Void”, “Head is into you”, en “Many Chances”. Rustgevende performance, naar het einde toe misschien een beetje te rustig maar al bij al zeer geslaagd! (Masja)
Dan gaan we nu over naar de complete verrassing van de avond Oscar And the Wolf. Ik moet eerlijk zijn dat ik van hun eerste plaat ‘Entity’ enorme buikkrampen krijg, eentonig, saai, zagerig en enorm overroepen, anders kan ik het niet verwoorden. Ik moet na deze live act mijn mening echter herzien. Oscar and the Wolf is gewoon een fantastische live band. Zanger Max Colombie zorgde er voor dat je zelfs van hun irritantste en meest grijsgedraaide single “Princess” kippenvel kreeg. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Max wist de zaal helemaal in te pakken met zijn performance en zijn muzikanten speelden Paleis 12 volledig plat.
Hun setlist was gevuld met “Bloom (oh my baby)”, “Undress”, “Nora”, “Freed from desire” (cover), “Killer You” en het nieuwe “You’re Mine” (in samenwerking met Raving George), waar je eerlijk van moet zeggen dat dit een fantastisch nummer is. Meer van deze schijven en ik haal het nieuwe album van Oscar in huis. Ook “Jenny from the Block’ moest eraan geloven, de band bracht er een geslaagde versie van, helemaal in hun eigen stijl.
Ook het decor was weer sfeervol ingekleed, de band was omringd met enkele treurwilgen (’t is eens iets anders dan palmbomen) en de danspasjes van Max lieten niets aan de wensen over. We kunnen er niet omheen, we hebben onze eigen Belgische Justin Timberlake. Ik moet toegeven dat de zweverige softpop van deze boys mij zeker heeft kunnen bekoren en wie weet sta ik deze zomer wel op de eerste rij. Proficiat Oscar, ‘t was in orde! (Masja)
Na Oscar and The Wolf was het tijd om de stoelen en tafels aan de kant te schuiven en ons te begeven naar de wereld van house en techno. Het Berlijnse Claptone slaagde er meteen in iedereen in die wereld te lanceren. Ijzersterke visuals, kwaliteitsvolle deep-house en een gemaskerde performance maakten het plaatje compleet. “We zijn allemaal gemaakt uit hetzelfde materiaal en wat je denkt dat je ziet kan altijd fout zijn. Vandaag ben ik deze persoon, maar hoe ik gisteren was en morgen ben weet niemand”. Voor de show werden er door het management enkele ‘Venetiaanse’ maskers uitgedeeld in het publiek. Laat ons eerlijk zijn, Paleis 12 leek voor heel even een gemaskerd bal.
Nummers als “Good to you”, met een geweldige sample van James Browns’ “Blind man can see”, “No Eyes” en “Cream”, een van de grootste underground hits van deze tijd, passeerden allemaal de revue en lieten Paleis 12 in vuur en vlam staan. (Kimberly)
Het Duitse Modeselektor had het iets moeilijker om de keet dansend te houden. Hier en daar bewogen er wel mensen, maar het storende gepraat overheerste. Over hun set kon er nochtans niet geklaagd worden. Nooit gedacht dat Modeselektor zo vol en goed zou klinken in een zaal als Paleis 12. Hoogtepuntje van de set was ongetwijfeld “Well done” .
Van de ene techno artiest naar de andere. (Kimberly)
Volgende aan de beurt was de veelbelovende Raving George. Charlotte De Witte, want zo is haar echte naam, kwam het podium opgewandeld en begon haar set alsof ze nooit iets anders gedaan had. “You’re Mine”, het nummer met Oscar & The Wolf, als opener gebruiken leek ons niet zo een goed idee. Maar goed, wie zijn wij? Het publiek leek het duidelijk wel te appreciëren. De rest van de set was zeer krachtig, diepgaand en eigenlijk zelfs fascinerend. Soms werd er door het publiek even danspauze genomen om het talent van Raving George te observeren. En terecht ! Ongetwijfeld tot in de zomer ! (Kimberly)
Organisatie: Pias
Up In Smoke 2015 (V) - Colour Haze - Radio Moscow - Cherry Choke
Up In Smoke 2015
Magasin 4
Brussel
2015-03-03
Simon Van Extergem
Stoneravond in Magasin 4 vanavond. Heartbreaktunes programmeert voor de 5e keer de top uit de stonerwereld.
De avond wordt op gang geschoten door Cherry Choke. Dit Brits trio brengt een mix van rock 'n roll, blues, garage, en hard rock. Gooi een hele hoop clichés samen en je krijgt de sound van deze mannen. Niet echt memorabel te noemen, maar een leuke opwarmer voor het betere werk.
Tijd nu voor het eerste luik van de double bill deze avond: Radio Moscow. Deze Amerikanen zitten ondertussen aan hun 4e full album. Een band met al wat kilometers op de teller. Amerikaans psychedelisch stoner trio dat wel van aanpakken weet. Ze kenmerken zich door de zeer technische solo's van de gitarist. Gelukkig vallen de drum en bas niet stil op deze momenten waardoor de band het momentum niet verliest. En dat de gitarist kan spelen dat is een feit en hij steekt het ook niet graag weg. Met zijn technische hoogstandjes en vergevorderde techniek weet hij het talrijk omgekomen stonerpubliek te bekoren. En talrijk is het publiek zeker. Net niet het sold out bordje moeten bovenhalen waarschijnlijk. Dat de gitarist graag uitpakt met zijn excellent gitaarspel is een understatement. Daar ligt toch vooral de nadruk op. De solo's vliegen om de oren. Dat hij ook kan zingen bewijst hij in het bluesy nummer “Deep Blue Sea”.
De nummers volgen een strak stramien: wat begint als “ee”. Gewoon nummer met zang, strofe en refrein gaat snel over naar een solo die enkele minuten aanhoudt, een lange jam. Een veelbeproefd recept dat zijn deugdelijkheid al heeft bewezen en ook hier aanslaat.
Tijd nu voor echte stoner. De Duitsers van Colour Haze staan al jaren bekend om hun voortreffelijke live prestaties. Geen riffs of drukdoenerij hier. Wel lange lappen muzikaal goud. Een psychedelische trip doorheen de muzikale breinen van deze 3 heren. De stoner wordt doorspekt met goeie psychedelica uit lang vervlogen tijden. Hier en door ook wat oosterse invloeden in de solo's om het allemaal nog wat extra bezwerend te maken. Deze heren maken geen haast om hun publiek te boeien. Integendeel. Waar de meeste bands op het gaspedaal moeten gaan om de aandacht niet te verleiden, slagen zij erin om net de rem boven te halen.
De bas en drum zorgen ervoor dat de gitarist zonder probleem zijn duivels kan ontbinden, zonder dat de volheid van de klank verloren gaat.
Op de achtergrond worden de traditionele visuals geprojecteerd die bij iedere psychedelische band te zien zijn. Veel meerwaarde bieden die dus niet. Maar ze helpen wel wat de sfeer te scheppen. Wat wel helpt zijn de fenomenale muzikanten. En hoewel de gitarist veel beter kan spelen dan zingen, past ook de stem perfect in het geheel. Een masterclass in psychedelische stonerrock door een masterband.
Organisatie: Heartbreaktunes + Magasin 4, Brussel
La Ferme 2015 - Alternatief, all the way
La Ferme 2015
La Ferme Du Biéreau (Avenue du Jardin Botanique)
Louvain-La-Neuve
2015-02-28
Simon Van Extergem
La Ferme is een nieuw festival dat wordt georganiseerd in en door La Ferme Du Biéreau. Een concertzaal in Louvain-La-Neuve om u tegen te zeggen. Het gebouw is een gerenoveerde hoeve die een perfect decor en een perfecte klank biedt. Voor de 2e maal worden op La Ferme een mooie selectie gemaakt van bands die de huidige indie en alternatieve markt veroveren of aan het veroveren zijn.
De start wordt gegeven door Moaning Cities. Ze zien er niet Belgisch uit en zo klinken ze niet. Ze brengen psychedelische muziek en de zanger ziet er zo Engels uit als een uitgebreid ontbijt ‘s morgens. 2 vrouwen en 2 mannen die een daverende start van de avond geven. Denk aan The Dandy Warhols of Brian Jonestown Massacre, of iets daar tussenin en je krijgt al een idee van hoe het klinkt. Alles klinkt verrassend fris en knapperig. Een perfecte mix van oud en nieuw.
Er komt zelf een sitar aan te pas, zonder dat dit artyfarty gaat klinken. Een hele prestatie. Een hele bezwerende klank wordt zo gecreëerd, wat ook het doel is van psychedelica. En daar slagen ze met vlag en wimpel in. Wanneer de snaar van de gitaar breekt midden het laatste nummer, laten ze zich niet van hun stuk brengen. Er kan zelfs nog een solo vanaf. Mooi, zeer mooi. Waarom zij in Vlaanderen geen bekendheid genieten, het is mij een raadsel.
Fago Sepia is de volgende in de line-up. We verhuizen naar de kleinere zaal boven. Daar wacht eens een heel ander genre. De Fransen van Fago Sepia brengen ons vrolijke match-rock. Met heel veel enthousiasme en goede wil gebracht. En het publiek is ook enthousiast. Met volle overgave storten ze zich op hun vele tempowisselingen.
En zo belanden we al aan bij de 3e band van de avond, het Luxemburgse kwartet Mutiny On The Bounty. Tegenwoordig lijkt Luxemburg wel een bakermat voor goeie bands (Rome, Heartbeat Parade,...) Het kan daar niet op. MOTB speelt postrock. Van het soort dat makkelijk stadions doen vol klinken. Met een bombastische sound snedig door de geluidsmuur trekken. Met een geluid dat aan MaybeshewIll doet denken, en dat is een compliment. 4 koppig, ondersteund door een heel mooi aanvullende drumcomputer die als een metronoom meeloopt en de rest van de band in een strak muzikaal lijf giet, zonder dat de avontuurlijkheid wordt aangetast. Terwijl de ene gitarist een ongelofelijke cool uitstraalt, laat de andere zich uit in een aanstekelijke nerdiness. Gekke bekken en vreemde bewegingen incluis. Het heeft de band een tweedracht die ook in de muziek te horen is. De twee spelen met elkaar, tegen elkaar, duelleren, strijden,... Haat en liefde die dicht tegen elkaar liggen e' die zorgen voor een aantrekkelijk spanningsveld.
BRNS is alomtegenwoordig heden ten dage in België. De rijzende sterren aan het Belgisch muziekfirmament. BRNS brengt al sinds jaar en dag tropische rock. Ze klinken een beetje als de brave stiefbroertjes van Wu Lyf. Met hun 2e album kozen ze voor een iets commerciëler geluid en dat heeft hen zeker geen windeieren gelegd. Want ook hier spelen ze voor een volgepakte zaal. En het is bijna een thuismatch voor hen want Louvain-La-Neuve ligt niet zo ver van Brussel. Eén van de weinige bands die zowel in Vlaanderen als Wallonië succes oogsten. 4 muzikanten die nog steeds met volle goesting spelen. De zingende drummer is gezegend met een fenomenale stem. En bij de meerstemmige stukken tonen de rest dat hun stemmen perfect compatibel zijn. De felgekleurde belletjes die af en toe gehanteerd worden door de percussie/keyboardspeler/backgroundzanger blijven hun hoofdrol spelen, zowel visueel als muzikaal. Mexico blijft natuurlijk de hit die de hele zaal op handen draagt. Ze zijn wel zo vriendelijk om niet te wachten tot het laatste nummer om dit ten gehore te brengen.
Afsluiten doen we met het absolute hoogtepunt van de avond: Nordic Giants. Deze Britse giganten hadden mij vorig jaar op Arctangent al weggeblazen met hun indrukwekkende liveset. Deze keer was de verrassing wat af, dus ik hield mijn hart al vast of het deze keer opnieuw zou aanslaan. Mijn vrees was echter ongegrond.
Want ook vanavond toonden ze een staaltje van muzikaal vernuft. De live performance overstijgt een gewone show. Visuals en live muziek worden tot een perfect geheel gekneed. De projectie is niet zomaar beeldvulling, maar sluit perfect op de muziek aan en vertelt een verhaal. De samples, filmfragmenten, elektronische klanken vliegen ons om de oren, maar worden in toom gehouden door de twee live muzikanten. Zij trekken, gehuld in sjamanistische gewaden, ten strijde. Een strijd om het publiek die ze onmogelijk kunnen verliezen. Door middel van drum, gitaar, piano en trompet krijgt de muziek een explosieve lading.
Een show van Nordic Giants moet beleeft worden, met volle overgave, zonder achterom te kijken. Laat je zeker ook eens meesleuren in hun verhaal en ga dat gaan zien. Ze spelen binnenkort op Out Of The Crowd festival in Luxemburg. Ze zijn de reis meer dan waard.
En zo wordt mijn eerste festival van het jaar perfect afgesloten. Als dit de voorbode is van hetgeen er nog moet komen, dan wordt dit jaar een uitstekend muziekjaar. Ik kijk er nu al naar uit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-ferme-festival/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/la-ferme-festival/
Organisatie: La Ferme Du Biéreau
Ieperfest (wintereditie) 2015 – Ieper Hardcore/Metal Fest
Ieperfest (wintereditie) 2015
JOC Perron
Ieper
2015-02-14
Yentl Stée
Op Valentijn was Ieper weer eens op z’n grondvesten aan het daveren, nee ‘Den Duits’ was niet opnieuw afgekomen voor een vers rondje oorlog maar het was natuurlijk weer tijd voor Ieperfest Winter.
Dankzij onze goeie vrienden van de NMBS was ik te laat om Sundays nog mee te pikken, spijtig want wat ik tot nu toe van deze band hoorde klonk zeer beloftevol.
Voor Mark My Way kwam ik net op tijd want deze jonge band ging er net aan beginnen, dit was tevens ook hun cd-release. Online zag ik ze zichzelf beschrijven als Melodic Hardcore/Rapcore en was ook niet echt onder de indruk van wat ik te horen kreeg. Live was het niet oortergend slecht zoals ik eerst verwacht had maar om te zeggen dat het nu echt goed was durf ik ook niet zeggen. Ik hoorde voornamelijk een jonge band aan het werk die nog niet echt hun richting gevonden had. Muzikaal werd er op veilig gespeeld waardoor het een beetje saai was en alhoewel er vocaal wel wat afwisseling in zat voornamelijk als frontman Lennart Breine zijn raps er in gooide maar het had bijlange niet genoeg overtuigingskracht. Dat er wel talent verscholen zit in die band heb ik gemerkt, jammergenoeg komt het voor mij niet echt duidelijk voor in hun muziek.
Nu was de tijd aangebroken voor de eerste sludge van de avond met de vrij nieuwe band Iron Walrus die voor mij nog nobele onbekenden waren. Live lopen ze getooid met bivakmutsen met, je raad het nooit, walrustanden er op geschilderd. Gelukkig moeten ze het niet enkel van deze gimmick hebben maar is er muzikaal wel het een en ander te beleven. De show kwam pas echt op gang wanneer frontman Aufi aanmaande dat iedereen een stapje dichter kwam (er was een gigantische leegte tussen de P.A. en het podium). De meeste boeiende band van de avond waren ze zeker niet maar leuk was het wel.
Ook Renounced was voor mij nog een nobele onbekende maar blijkbaar niet voor het publiek aangezien er al wat fans aanwezig waren die er dan ook onmiddellijk in vlogen. Muzikaal was er sprake van eerder melodische Metallic Hardcore met de nodige dosis melancholie er in gesmeten en dat ging ze bijzonder goed af. Alhoewel ik eerst niet echt overtuigd was wist de band mij tegen het einde van de set te doen inzien dat ze zeker wel iets in hun mars hadden.
Next in line was de beloftevolle Belgische stonerband Your Highness. Alhoewel deze heren ondertussen een duchtige live-reputatie hebben opgedaan in België was dit de eerste keer dat ik ze live zag dus ik was benieuwd. Laten we zeggen dat ik niet teleurgesteld werd, allesbehalve. Deze band bevindt zich in het in snellere gedeelte van het stonerspectrum en dat merkte je ook op het podium, de zanger stond rond te springen alsof hij stiekem Powerviolence aan het spelen was. Ook het nu toch wel al talrijke publiek was niet teleurgesteld, heel wat hoofden knikten goedkeurend mee en ik vermoed dat ze wel weer wat extra zieltjes hebben gewonnen vandaag.
Tijd voor de bikkelharde Duitse Hardcoreformatie Wolf x Down. Vandaag hadden ze de kans om hun nieuwe frontman voor te stellen. Die stelde jammer genoeg wat teleur. Niet dat hij geen talent had, integendeel, maar het is nogal moeilijk om frontvrouw Larissa te vervangen die een toch wel unieker stemgeluid had en een boze blik had die je ruggengraat liet versplinteren. Hiernaast brachten ze een best wel verdienstelijke set waarin ze hun antifasctische, antisexistische en veganistische boodschap niet onder stoelen of banken staken maar ze deden dit wel zonder prekerig over te komen. Al bij al een leuke show maar ik heb ze al beter gezien.
Hang the Bastard mocht nu eens tonen of ze hun loodzware sludge die ze brachten op ‘Sex in the Seventh Circle’ ook live konden brengen, de vraag was ook of ze het wel enkel bij sludge zouden houden want dit was eigenlijk oorspronkelijk een deathcore band. En ja hoor dat deden, je was nog niet hersteld van de vorige riff wanneer de volgende je nog 10 keer harder op je muil sloeg en de atmosfeer was verpletterend. Op het podium zelf leek er niet veel te beleven maar dat was ook niet nodig want de muziek sprak voor zich.
Naast Wolf x Down mocht ook Strife hun cancel van deze zomer komen goed maken. Met hun 21 jaar dienst mogen ze zichzelf gerust een legende binnen de Hardcore noemen maar in tegenstelling tot sommige ‘legendes’ binnen andere genres zijn de heren overduidelijk nog niet aan hun pensioen toe, integendeel, de gemiddelde beginnende band kan wel wat leren van de tomeloze energie dat hier getoond werd. Muzikaal spelen ze echte Old-School Hardcore maar dit zonder gedateerd te klinken. Hun boodschap van broederschap en plezier werd ten harte ontvangen door het publiek en die gingen dan ook helemaal los. Zelfs het bloedende voorhoofd van Rick Rodney kon hier geen verandering in brengen.
Last but not least verscheen Crowbar op de bühne, nog een legende maar dit keer binnen de Sludge. Ook deze band slaagt er in om na 24 jaar jong en fris te klinken (tot zo ver je Sludge fris kan noemen natuurlijk). Het jaar ervoor nog op de zomereditie en nu op de wintereditie. De show die ze brachten daar was al best goed dus was het de vraag of ze die gingen overtreffen. Het antwoord was ja. Al vanaf de eerste riff zat het er boenk op en alhoewel je op Sludge nu niet direct een pit verwacht was dit hier wel het geval en die ging er de gehele show stevig tegenaan.
Alhoewel de heren van Crowbar zichzelf terecht als legenden mogen zien gedragen ze zich er absoluut niet naar. Kirk Windstein sloeg graag een praatje op het podium en ook hij was bezig over broederschap tussen Metal, Punk en Hardcore maar ook over ‘rotten fish.net’ (het autonoom jeugdhuis Vort’n Vis die een legendarische status heeft in Ieper) had hij het één en ander te zeggen, namelijk dat ze gesteund moeten worden vanwege hun verbouwingen. Althans ik denk toch dat hij dat zei want ik heb nog maar zelden een frontman gehoord die er in slaagt om onduidelijker te spreken dan hij zingt. Na wat 5 minuten leek maar waarschijnlijk wel wat langer duurde verdwenen ze van het podium tot het ongenoegen van de fans. Natuurlijk waren ze toen weer terug. Alhoewel een toegift doorgaans in sets staat ingepland en vaak gebruikt wordt om het ego van de band te strelen leek dit echter een oprechte toegift. Er werd wat onderhandeld op het podium met mensen die precies niet in de band zaten en ook het geluid moest weer geregeld worden zodat ze nog één nummertje konden spelen. Dat geluid zat jammergenoeg niet echt bijster goed tijdens het laatste nummer maar dat kon de pret niet meer bederven. Wie niet aanwezig was had ongelijk.
Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Genet Records)
Persistence Tour 2015 – Opnieuw groots succes met Sick of It All als afsluiter!
Persistence Tour 2015
Brielpoort
Deinze
2015-01-25
John Van De Putte
Net zoals de voorbije jaren streek de Persistence Tour dit voorjaar neer in Deinze.
Het Duitse Mad Bookings zorgde opnieuw voor een schitterende productie.
De line up oogde divers, een mix van opkomend talent en gevestigde waarden.
Op de laatste dag van de tournee gingen wij in de Brielpoort even de sfeer opsnuiven.
De volle parking bij het opdraaien van de site liet alvast het beste vermoeden …
We pikten in bij Rykers die rond 19.30u aan hun set begonnen. Het vijftal was in de jaren '90 één van de vaandeldragers van de Duitse hardcorescene. Na een break van bijna 15 jaar verscheen vorig jaar uit het niets het goed onthaalde album ‘Hard to the core’. We keken dus uit naar de comeback van deze veteranen.
En al snel bleek dat ze nog niets van hun uitstekende livereputatie hadden ingeboet.
Onder frontman Kid D gingen ze van bij de start fel tekeer. Het gaspedaal werd stevig ingedrukt want op hun halfuur speeltijd ramden ze er 11 tracks door. We kregen een pak nieuwe nummers , maar ook een paar klassiekers uit hun bekendste plaat ‘Ground zero’. Toen op het einde "Raining blood" van Slayer werd ingezet ging het publiek andermaal loos op het brute Duitse hardcoregeweld. Een overtuigende en energieke set van een band die 'eigenlijk nooit' is weggeweest.
Walls Of Jericho stond voor de vierde keer op de affiche van de Persistence tour. In afwachting van hun nieuw album mochten ze live nog eens tonen hoe hun intense metalcore nu alweer klinkt... Na de bevalling is de band rond frontvrouw Candace Kucsulain weer back on track. De loodzware breakdowns, snoeiharde gitaarriffs en de strot van 'rode furie' Kucsulain zetten al snel de zaal naar hun hand. Mosh- en circlepits waren alomtegenwoordig en de agressieve vibe droop werkelijk van de band. Classics "The American dream" en "Revival never goes out of style" werden zorgvuldig bewaard als laatste clusterbommen. Ondanks het rommelige geluid was het toch een mooi orgelpunt van een wervelend halfuur.
Zoli Teglas en zijn kompanen van Ignite moesten even later voor de melodieuze noot zorgen. Na een felle start met oa "Veteran" en "Let it burn" begon Zoli aan zijn gebruikelijke spoken words. Dit kan af en toe eens leuk zijn maar teveel is teveel, ook hier zondigde hij zich eraan zodat de vaart volledig uit het optreden ging, wat een nefaste invloed had op het publiek, dat steeds tammer werd naar het einde van de set. Een gemiste kans want deze volle zaal zat zeker wel te wachten op de 'power' en 'passie' van Ignite. "Family" en "Know your history" waren slechts enkele doekjes vóór het bloeden... En het wordt stilaan tijd om een nieuw album uit te brengen want ‘Our darkest days' dateert toch al weer van 2006... Met "Live for better days" en "Bleeding' kwam alsnog een mooi slot aan een eerder wisselvallige performance …
Uit een ander vaatje tapte de New Yorkse grootheden Sick Of It All! Zagen we ooit een tegenvallende liveset van de broertjes Koller... ik dacht het niet! Misschien een tikkeltje voorspelbaar, maar wie maalt er om als de hardcore met zoveel overgave en intensiteit gebracht wordt.
Volgens het klassieke trucje - snoeihard openen met "Good lookin' out", "Sound the alarm" en "Clobberin' time"- grepen ze het publiek bij hun nekvel. Om pas na een dik uur terug los te laten …
Singalongs, dives, moshpits en een wall of death bij " Scrath the surface" , het succesrecept vertoonde nog steeds geen sleet. Integendeel, met een 5 tal nummers uit hun recentste album ‘Last act of defiance’ bewezen ze niet enkel te teren op de classics uit hun bijna 30 jarige carrière. Elke keer blijven ze verbazen ;een onuitputtelijke energie , waardoor ze geen seconde stil stonden op het podium. Frontman Lou houdt iedereen alert en teast het publiek af en toe met te zeggen dat ze wel beter kunnen...
Kortom SOIA op z'n best zonder al te veel poeha, recht uit het hart en rechttoe-rechtaan. Te veel hoogtepunten om op te noemen, maar op afsluiter "Us vs them" eindigden ze met meer dan 100 man op het podium, tekenend voor een overtuigend Sick Of It All!
FR review http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/persistence-tour-2015-dimanche-25-janvier/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/persistence-tour-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes
Eurosonic-Noorderslag 2014 - The European Music Conference and Showcase Festival – 14 -17 januari 2014, Groningen –
Overzicht EUROSONIC 15-16 JANUARI 2015
Naar jaarlijkse gewoonte was Groningen tussen 15 en 17 januari 2015 weer the place to be om de groepen van morgen te ontdekken. Dit jaar hadden de meer dan 41000 muziekliefhebbers keuze tussen 345 acts. De 29ste editie van het showcase festival trok een recordaantal van 3900 muziekprofessionals uit de hele wereld. Focusland IJsland vaardigde een delegatie af van maar liefst 19 bands. Niet mis voor een land met een bevolkingsaantal zo groot als pakweg de stad Utrecht. De voorbije edities leverde ontdekkingen op als Ásgeir, Coely, George Ezra, Hozier, Jungle, Milky Chance en nog veel meer.
Organisatorisch verliep het even gesmeerd als anders, al was het artiesten- en persdorp verhuisd van de Oosterpoort naar het Ebbingekwartier, iets buiten het centrum. Temperaturen zoals op een zomerfestival kan je natuurlijk nooit verwachten in januari. Maar dit is juist de charme van Eurosonic: van de vriestemperaturen buiten een gezellige kroeg induiken en onderweg een bak kibbeling scoren. Of een eierbal uit de muur, smaken verschillen. Om tot slot alles door te spoelen met een glas Zundert.
Donderdag 15 januari 2015
Hoewel Mammut uit gastland IJsland al meer dan 10 jaar actief is (sinds 2003 onder de naam ROK, sinds 2004 als Mammút) en al 3 CD's op het actief heeft, zijn ze nog vrij onbekend in de rest van Europa. In eigen land won de groep vorig jaar op de IJslandse Music Awards drie prijzen (beste album, beste song en beste album cover). De drie frontdames vormen de kern van de groep en worden geflankeerd door een drummer en een gitarist. De meeste nummers worden in het IJslands gebracht waarbij de manier van zingen nog het meest de stempel van Björk draagt. Denk daarbij aan schreeuwerige uithalen die overgaan in de gitaar. De theatrale bewegingen van frontvrouw Katrína Kata Mogensen doen vermoeden dat het best verscheurende teksten moeten zijn. Hoewel de zaal halfweg begon leeg te lopen, vonden we deze melodieuze postpunk best onderhoudend.
Veel muzikale overeenkomsten tussen 'Sea Change’, de memorabele classic waarop Beck zijn gebroken hart uitstort en het gelijknamige hippe koffiebar trio (met obligate Apple laptop uiteraard) uit Oslo moeten niet direct gezocht worden. Tenzij misschien een zekere aanleg voor tristesse en weemoed. Tot halverwege de set bleven de blonde lokken van de jonge zangeres goed verborgen onder een zware cape. De futuristische dreampop gaf zich niet minder gemakkelijk prijs. Bijster origineel klonk dit evenmin binnen het elektronische universum dat al goed bevolkt wordt door zielsverwanten als Grimes en Purity Rings. De elektronische drumpads brachten een zekere swung in de set, maar echt beklijvende songs kregen we van Sea Change (nog) niet te horen.
Het Belgische mannentrio van Pomrad had voor de gelegenheid hun outfit uit dezelfde kleerkast gevist: zanger aan de keytar in het rood, gitarist in het geel en drummer in het blauw. Hoewel frontman Adriaan van de Velde een jazzopleiding aan het conservatorium achter de rug heeft, springt Pomrad qua genre met alle gemak van 80's funk over naar 90's hip hop. Af en toe klinkt er zelfs dub step door. Ondanks de vele samples blijft de live reputatie van Pomrad moeiteloos overeind. De special effecten uit de talkbox en de synthesizer die klanken voortbrengt die nog het meest aan ruimtegeluiden doen denken, zorgen voor een eclectische mix. Pomrad is Netsky meets Daft Punk meets hip hop meets Hudson Mohawke. En meer was er niet nodig om de sfeer er goed in te krijgen bij het publiek.
Wie dacht dat de Estlandse muziekscène enkel bevolkt wordt door alcoholische hair metal bands verdwaald uit het noorden mocht bij Odd Hugo rap zijn vooroordelen opbergen. Poëtische, indringende samenzang van twee charismatische frontmannen, vakkundig en subtiel gebrachte dessert folk arrangementen en trompetten uit de Calexico en Giant Sand stal,… tijdens Odd Hugo waanden we ons eerder verloren gelopen in een kurkdroge woestijn waar het gevaar van slangen en schorpioenen constant op de loer ligt. Odd Hugo bleef ons intrigeren en verbazen tot het eind van de set. Wie reikhalzend uitkijkt naar een nieuwe plaat van Beirut kan zich tussendoor laven aan songs als “Kissing in The Falling Rain” en “Mumblewalk” die een doorbraak potentieel buiten de Baltische staten verbergen.
De Letten van Carnival Youth stonden zo fier als een gieter op het Mutua Fides podium te blinken. Geheel terecht, want dit viertal had op piepjonge leeftijd al enkele knappe indie pop songs met leuke hooks en catchy refreinen in de vingers. Gekoppeld aan een gezonde dosis charisma en zelfvertrouwen maakte deze band ons benieuwd naar wat de muziek scene in en rond Riga nog zoal te bieden heeft. Op de opzwepende afsluiter “Never Have Enough” werd het publiek zelfs aangemoedigd tot uitbundig meezingen. Waar ze tot hun eigen verbazing nog in slaagden ook. Carnival Youth maakte een goede indruk op Eurosonic en hun honger lijkt na de passage in Groningen nog zeker niet gestild.
Deze Ieren uit Dublin, ooit begonnen als straatmuzikanten, kenden de voorbije jaren een gestage groei en zijn in hun thuisland al lang een gevestigde waarde. 2014 was een heus topjaar voor The Riptide Movement: hun derde album ‘Getting Through’ scoorde een nummer 1 in de Ierse hitlijst, ze stonden op Glastonbury en speelden oa. in het voorprogramma van The Rolling Stones in Hyde Park. Verder sleepten ze een nominatie voor The Choice Music Prize in de wacht (jaarlijkse muziekprijs voor beste album uit Ierland) – net zoals Hozier by the way. De vierkoppige rockband was in Groningen uitgebreid met twee trompettisten en twee vrouwelijke backing vocals. De mondharmonica gaf het geheel een country sound. Het publiek werd op z'n wenken bedient met als hoogtepunt de oorworm “You and I” en als afsluiter de hit “All work out”.
Het muzikale equivalent van pure razernij. Meer dan een gitaar en een drumstel had Fossils, een noise rock duo uit Kopenhagen, niet nodig om een verpletterende wall of sound op te trekken waarin punk en metal volledig inwisselbaar leken. Bijzonder stevig dus, maar nooit rommelig en inzake complexiteit zelfs eerder richting hardcore/straight edge neigend. Geen enkel nummer klokte af boven anderhalve minuut, maar rustpauzes tussendoor vielen er nauwelijks te noteren. Na ongeveer 10 songs kondigde de zanger met een zweem van trots aan dat ze halverwege de set beland waren. Wie dringend op zoek is naar een meer gespierd underground alternatief voor Royal Blood moet Fossils beslist ontdekken. Op eigen risico wel te verstaan. Want na de set was het voorzichtig richting uitgang laveren tussen een slagveld van gescheurde trommelvliezen op de vloer.
Jett Rebel (echte naam Jelte Tuinstra) uit Nederland werd aangekondigd als “Alle jongens willen hem zijn, alle meisjes willen bij hem zijn”. De androgyne frontman had dus een reputatie waar te maken. En inderdaad, hij betrad het podium als een tieneridool, zonnebril op (maar niet voor lang, het was immers rond middernacht), lederen jasje (ook niet voor lang, hij had zijn begeerlijk lijf te tonen) en hij bespeelde het publiek met seksuele allusies en bewegingen. Oppervlakkig individu? Niets van, een gitaarvirtuoos! Van de opener “Tonight” tot het laatste nummer, met en passant nog een ode aan zijn held met het opschrift ‘Brian Wilson is my God’ op zijn t-shirt. Op het einde volgde zowaar nog een oproep tot verdraagzaamheid. Die was waarschijnlijk wel gemeend, maar bleek het publiek toch wat te verrassen.
Met IJsland als gastland creëerde Eurosonic 2015 als vanzelf hooggespannen verwachtingen. Zit er geen nieuwe Sigur Rós tussen? Een band die lak heeft aan conventies, laat staan anderen na aapt, maar liever een eigen universum creëert? We hebben niet alle inzendingen kunnen bekijken, maar Low Roar zat waarschijnlijk het dichtst in de buurt. Geen strijkstok postrock, maar toch even intens en out of this world. Akoestische gitaar, drums, spaarzame subtiele elektronische arrangementen en een kippenvel stem… meer had dit trio niet nodig om ons te betoveren met hun epische grandeur. De magistrale climax op “Dreamer” deed naar adem happen en “Easy Way Out” had het debuut van Other Lives nóg tijdlozer doen klinken. Wat een zonde dat Low Roar (nog) een nobele onbekende is in onze contreien. Dringend verzocht dus op een schemerig Belgisch podium!
De jonge snaakjes van Urban Cone recycleerden hippe acts als MGMT en Daft Punk net iets té gretig. Die psychedelische orgeltjes en stemmetjes, zonder de toegankelijke pop regie die zo typerend is voor thuisland Zweden uit het oog te verliezen. Die vette disco baslijntjes die around the world fel gesmaakt worden. Het jeugdige, blonde charisma dat niet veel moest onderdoen voor de jonge Duran Duran en dat niet enkel het vrouwvolk maar ook sommigen onder het mannenvolk gemakkelijk ophitst. Succes ligt ook buiten Scandinavië in het verschiet voor Urban Cone, maar wij hebben al originelere laat staan meer beklijvende muziek uit deze contreien horen overwaaien.
Vrijdag 16 januari 2015
Kaleo slaagde erin om de Grand Theatre al van bij het begin van de avond volledig te doen vollopen. Dat het debuut van deze IJslanders volgens de presentator binnenkort meteen bij het major platenlabel Atlantic Records zal verschijnen maakte de verwachtingen er niet bepaald kleiner op. Aanvankelijk werden die ook ruimschoots ingelost. Op opener “All The Pretty Girls”, dat vocaal dicht aanleunde bij de fenomenale James Vincent McMorrow, werd de zaal meteen muisstil. Geen geringe prestatie in het luidruchtige Holland dat op dat moment nog massaal aan het inpilsen was. Helaas schakelde Kaleo daarna over op een weinig geïnspireerd blues rock genre waarvoor Kings Of Leon de neus zou ophalen. Van pure verveling gingen we vlug ander oorden opzoeken.
Isaac Delusion verwierf in thuisland Frankrijk al enige bekendheid sinds hun EP “Midnight Sun” uitkwam in 2012 en toerden al rond in de Verenigde Staten en (verrassend) India. In Groningen tonen ze dan ook de nodige podium présence. De dromerige electropop van het Parijse duo is een symbiose van de electro- en hip hop wereld van Jules Paco (aan de synthesizer) en de voorkeur voor folk singer-songwriters van zanger Loic Fleury. Aphex Twin meets Elliot Smith zeg maar. Het meest kenmerkende hierbij is echter de kopstem van Fleury. Dit geeft een ietwat ijl karakter aan de zangpartijen, die lijken te zweven boven de soms nerveuze ritmes. Het centrale duo werd in Groningen versterkt door Nicolas aan de bas en Bastien aan de mengtafel.
Bilderbuch was één van de groepjes die getipt werden door meerdere radiostations als must see act. Nog vóór het concert begon rolden ze dus al vlotjes over de tongen. Soms in het Engels, dan weer in het Duits, maar altijd even aanstekelijkheid. Bilderbuch leverde topentertainment eerste klas af. Wars van enige pretentie. Een band met een eigen, grappige smoel ook. David Byrne, Kanye West en Hot Chip zijn niet meer dan vage aanknopingspunten. Zo mogen er gerust wat meer op een podium staan. “Maschin”, “OM” en “Soft Drink” klonken even arty als banaal en toverden de volgepakte Vera rockbunker om tot één brede glimlach. Tegen alle vooroordelen in promootte Bilderbuch thuisstad Wenen als een anarchistische plek waar humor en excentriciteit hand in hand gaan. Of zoals de Süddeutschen Zeitung over deze band zei: “Diese Musik ist geil, weil sie geil ist. Man muss das hören".
De fans van het Eurovisiesongfestival hebben de Finse jongens van Softengine in 2014 zien passeren met het nummer “Something better”. Dat leverde Finland een verdienstelijke elfde plaats op en de band een platenlabel bij Sony. Hoewel ze al van 2011 samen spelen, kwam het eerste album ‘We created the World’ pas in 2014 uit. Blijkbaar was dit een springplank naar meer bekendheid, want ondertussen is de band genomineerd voor een “Nieuwkomer van het jaar”-award en kunnen ze nog een “Band van het jaar”-award binnenrijven ook. Hun alternatieve poprock, met synthesizer en samenzang, klinkt eenvoudig en licht verteerbaar maar het strakke tempo van de meeste nummers staan garant voor een boeiend optreden.
Nog voor ze een noot gespeeld hadden in Groningen, was de eerste prijs al binnen voor de Belgen van Oscar and the Wolf: die voor de langste wachtrij van het festival. En het was alsof zanger Max Colombie wist aan welke hoge verwachtingen hij moest voldoen: glitterpak aan en van bij het eerste nummer sensueel dansend. Zoals hij zelf eerder toelichtte staat de bandnaam voor twee personages: Oscar is licht en poëtisch, zijn alter ego de Wolf is de sombere kant, die de eenzaamheid opzoekt. Een dualiteit die tijdens de set terugkeert, zoals de afwisseling tussen het vlotte “Strange entity” enerzijds en het mysterieuze “Joaquim” en “Undress” anderzijds. En dan, uit het niets, was daar een hip hop fragment uit “Be Faitfull” van Fatman Scoop, gevolgd door een stukje “Jenny from the block” en een herwerkte versie van “Freed from desire”. Het zou een magistrale opbouw blijken naar “Princes” als afsluiter, op sensuele en bijna mysterieuze wijze gebracht en waarschijnlijk een van de hoogtepunten van het festival.
De IJslandse reïncarnatie van Bauhaus en Joy Division. Deze dark wave omschrijving van Fufanu prikkelde, maar schiep ook hoge verwachtingen. Veel te hoog, bleek al vlug. In de gitaren zat diezelfde angstige, uitzichtloze early eighties galm en het bandlid dat aan de zijkant de synths liet zoemen leek weggelopen uit The Cure. Maar toch bleef het saaiheid troef in de zaal. Blijkbaar had Fufanu nog niet ontdekt dat de beste new wave bands met diepe wortels vertakt zijn in de punk. En daar live volop gebruik van maken om een energieke en opwindende show te brengen. Dat de jonge zanger er eerder uitzag als een blonde koorknaap dan als een suïcidale neuroot speelde binnen dit genre evenmin in hun voordeel. Nooit wist Fufanu de set naar een hoger niveau te stuwen, tot grote gelatenheid van het publiek.
De vier Luxemburgse punk rockers van Versus You timmeren al tien jaar en vier albums aan de weg en er lijkt nog lang geen sleet op te zitten. Als hun inspiratie vermelden ze 90's punk in het algemeen en Chicago- en Berkeleypunk in het bijzonder. Veel zwart op het podium dus en een zanger met het stemgeluid van een rasp en een halsslagader chronisch onder druk. Normaal is er op de akoestiek niets aan te merken in Groningen, maar hier kon het zaaltje eronder meegenieten. Jammer dat we geen oordopjes voorzien hadden. Net toen we vonden dat deze jongens zichzelf best wel au serieus nemen, weerklonk de kreet: “This one is for Tom Petty!”. Jeugdsentiment of Luxemburgse humor, wie zal het zeggen?
Bohemien maatpakken, moderne haarsnits en beleefde manieren. Het Britse The Slow Show scoorde zeer hoog in het lijstje ‘stijlvolste acts’ editie 2015. In het lijstje ‘beste acts tout court’ eveneens. Opener “Dresden” was meteen een visitekaartje van jewelste. Een song die langzaam opgebouwd werd ronde de prachtige, diepe baritonstem van zanger Rob Goodwin en uitmondde in een hemelse climax van koperblazers die onder de hoge gewelven van de sobere AA kerk prachtig weerkaatsten. Qua topakoestiek onevenaarbaar. De Slow Show leek zich goed bewust van dit privilege en dankten de organisatoren trouwens uitbundig voor deze unieke setting. Het vervolg van de set werd nóg beter. De grote schare fans van The National en Tindersticks mogen reikhalzend uitkijken naar de debuutplaat van The Slow Show op 9 maart 2015.
Carmen Villain had als doel dromerig te klinken, maar het effect was eerder slaperig. Als je eventjes wou uitblazen tijdens een uitputtende Eurosonic marathon kwam de slowcore shoegaze van dit engelachtige blondine duo uit Noorwegen echter niet ongelegen. Geen easy listening nochtans, meer impressies dan afgewerkte songs, weinig tot geen interactie met het publiek en luid, bij wijlen oorverdovend zelfs. The Velvet Underground en My Bloody Valentine moeten ongetwijfeld de favoriete bands zijn die Carmen Villain het liefst afspelen in hun knus ingerichte huiskamertjes. Een echte doorbraak lijkt er niet meteen in te zitten en was wellicht ook niet de bedoeling, maar één of ander artistiek concept zat er alleszins achter. Vraag ons alleen niet welk.
De vier Deense hardrockers van Förtress stonden op het podium in bloot bovenlijf vol tatoeages. Tot daar niets nieuws onder de zon. Dat de drummer alleen een zwarte slip aan heeft, doet bij sommigen al een belletje rinkelen. Als ze dan beginnen overacten en te grimassen weet je: deze band steekt lekker de draad met zichzelf en de hele hardrock scene. Los daarvan, wat de sound betreft, komt Motörhead het dichtst in de buurt. Lange gitaarsolo's, energieke riffpartijen aan een vaart die je hoofd geen nanoseconde rust laat.
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
Fête d'Hiver 2014
Reeds enkele jaren organiseert De Zwerver, samen met Jong Oostende een festival rond de kerstperiode. Altijd een ideaal cadeau om in de kerststemming te komen. Verwacht geen kertbomen, -ballen of –stallen, maar een stevige affiche waarop de beste rock die in België te horen is, graag ten dans speelt. Zo ook weer deze avond.
Betonkopf
Stevige stoner-mokerslagen om je oren al te laten wennen aan het geweld van deze avond. Expressieve frontman, die charisma uitstraalt en ondanks de gitaar die om zijn nek hangt zich toch waagt enkele danspasjes en allerhande armbewegingen. Ze zijn gemaakt om grote zalen te vullen, want genoeg gezonde bombast in hun muziek en de nodige arrogantie om dit aan te kunnen. Ze spelen niet altijd vlekkeloos, maar laten dat niet aan hun hart komen. Kop omhoog en blazen. Wars van alles. Hier en daar zelf een speelse knipoog naar de pop, zonder dat het stoort. Je moet het maar kunnen. De knipogen naar allerhande genres neemt toe naarmate de set vordert. De muziek hotst en botst een beetje alle kanten op. En daar verliezen ze mij een beetje. Een beetje veel in één set en in één nummer gestoken waardoor de rode draad soms wat zoek raakt.
BRUTUS
Powertrio, maar niet in zijn dagdagelijkse vorm. Een gitarist, bassist en een vrouwelijke drumster, die ook nog eens zingt. Haar herken je misschien van the Spectors, waar ze ook beide combineert. Ook muzikaal is dit geen klassiek powertrio. Een bonte mengeling van genres, niet alleen de nummers onderling, maar ook binnen de nummers zelf. Maar de samenhang is voor mij soms zoek. Alle drie zijn het wel getalenteerde muzikanten. Maar het lijkt mij nu meer een zoektocht naar een eigen gezicht. Wel een mooie stijloefening. En de drumster, zij beheerst zowel haar drum als haar drumstel.
King Hiss
Strak, ik zou zelfs durven zeggen retestrak. Alice in chains, Stone Temple Pilots,... De invloeden uit de jaren 90 zijn duidelijk hoorbaar. Een band met een verwoestende kracht die hoge maturiteit en professionaliteit uitstraalt. Wat de band echter boven de rest van het peloton doet uitstijgen (want er zijn veel bands die iets dergelijks brengen) is de voortreffelijke frontman en zanger. Met Jan hebben ze een topper in huis. De reïncarnatie van Layne Staley is opgestaan en komt weldegelijk uit België. Luister zeker ook eens naar hun laatste cd: Sadlands. De rest moest u al in uw bezit hebben.
Big Bussiness
Een gestripte metalband. Enkel bas en gitaar, meer niet, op een sampletje na. Mochten al mee in het voorprogramma van Mastodon en Tool. Bassist stopt dit niet weg, want hij loopt te pronken met zijn Mastodon T-shirt. Maar aangezien ik weinig heb met en aan metal, zal ik mijn oordeel over deze band niet vellen.
Wallace Vanborn (zie pics homepag)
Als ik eerlijk ben: voor deze band ben ik vandaag naar Oostende afgezakt. Wallace Vanborn heeft mij live nog nooit teleurgesteld. En ook nu weer niet. Met een nieuwe plaat onder de arm toeren ze dit en volgend jaar het hele clubcircuit plat. En iedereen gaat plat. ‘Welcome to the Wastelands’ heet de tour. En dat mag je letterlijk nemen. Want de zaal wordt vernietigd achter gelaten. Neem een steengoede drummer, een schitterende bassist, een fenomenale gitarist die mogelijks nog beter zingt dan gitaar speelt en je weet het: Wallace Vanborn is de parel aan de Belgische rock ’n roll-hemel. Een greep uit het nieuwste album ‘The Orb We Absorb’ laat ons het beste vermoeden voor deze jongens. Niet alleen heden ten dage, maar ook voor de toekomst. Ze zullen nog hoge toppen scheren en niet alleen in België, maar ver daarbuiten. Om dat te accentueren hebben ze dan ook Chris Goss uitgenodigd om de plaat te produceren. Een producer die perfect bij hun muziek past. Want Wallace Vanborn is stoner, is swampy, is hard en is het waard om een groot producer achter de knoppen te hebben. Prachtprestatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fete-dhivers-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge ism Jong Oostende
Nederlands 
Français 
