De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond , overtuigt sterk met ‘Heavy flowers’ . Een handvol Nederlandse artiesten weten me nu écht te ontroeren , en daar behoort deze sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat zeker bij , want hij schrijft klassesongs. Hij had eerder al twee platen uit en toerde vooral in eigen land met z’n broer en af en toe met band .
Een groots artiest in wording , die in ons landje amper heeft opgetreden (onlangs nog in de Vooruit café). Hij wenst hier ervaring op te doen, en in het najaar zal hij een heuse clubtour in ons landje ondernemen, o.m. Muziekodroom , AB; 4ad, Cactus, de Roma en Stuk . We waren alvast sterk onder de indruk, hij brengt 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn door de innemende, opbouwende, broeierige songs, de emotievolle zang en de songteksten.

In de (vernieuwde) Nijdrop kwam hij met een heuse band aantreden , met zeven waren ze in totaal . De jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar) bracht op sober ingehouden wijze de songs , met een afgewogen rol voor de andere bandleden, of ze werden rijkelijker gearrangeerd met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gingen door het bredere instrumentarium , alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . Ruim anderhalf uur behield hij de aandacht van het publiek en werd hij warm onthaald . Het deed Blaudzun en z’n band erg veel deugd .
Meteen werd van wal gestoken met die puike doorbraaksingle “Flame on my head”, die het sing/songwriterschap onderstreept . Een sterk op elkaar ingespeelde band speelde dan een broeierige “Who took the wheel” , en “We both know” explodeerde ergens halverwege . Drie knallers!
Ook in z’n stem stak hij voldoende afwisseling zoals op “Chant des Cigales” en “Wolf’s behind the glass” die eindigde op het getokkel op de ukelele .  De titelsong “Heavy flowers” had dan veel mee van het donkere, mysterieuze en mystieke van Wovenhand door de onheilspellende tokkels en de dwarrelende synths en accordeon . “Sunday punch” en “Jezebell” en een semi-akoestische “Street corner” raakten diep. “Quiet German girls” en “Sunshine parade” klonken  zwierig, dweepten met dubbele percussie en zetten aan tot handclaps . Een folky “Elephants” sloot de set af .
Blaudzun loodste ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop. Hier werden ‘parels’ van nummers gespeeld. Majestueus, onthutsend en overrompelend!
De band won aan charisma en werd het podium op geroepen en speelde nog een paar sfeervolle songs o.m. de nieuwe single “Solar”, “Monday” en “Another ghost rocket”.

Een ‘wauw’ gevoel hielden we hier aan over . Hij komt deze zomer nog naar Festival  Dranouter en in het najaar moet je deze man  zeker checken in het clubcircuit die daar stond als een troubadour in een versleten ‘death to the pixies’ shirt, een zwart vestje en een amicale band als muzikaal vangnet .

Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey, die net op StuBru de vi.be on air in de wacht sleepte . Haar intimistische, dromerige , breekbare songs ontroerden zowel solo als met de beperkte toevoeging van contrabas , drumtics en allerhande tierlantijntjes en geluidjes  . Heerlijk eerlijk materiaal , zowel van de EP als nummers die nog moeten verschijnen. Muzikaal en vocaal sterk gerespecteerd! De elegant gevoelige single “Heavy heart” werd op het einde gehouden .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blaudzun-24-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/love-like-birds-24-05-2012/

Organisatie: Nijdrop, Opwijk

Alejandra Deheza en Benjamin Curtis, uit Brooklyn NY, zijn nu de spil van School Of 7 Bells. Tweelingzus Claudia verliet de band bij deze cd , die ‘Disconnect from desire’ opvolgt. Alejandra probeert zo goed mogelijk de stem van Claudia op te vangen , maar de hemelse  zangpartijen waren wel het handelsmerk van de band.
School Of Seven Bells raakt met zweverige, dromerige, etherische popwave/psychedelica; ‘Nu’ shoegaze ’droom’ pop , die een spannende , broeierige sfeervolle opbouw hebben, subtiele, emotievolle melodieën kenmerken  en waarbij de songs op de nieuwe cd zalvende elektronicabeats of een forser klinkende beat kunnen hebben. 9 fijne songs in het genre horen we hier!
Ze worden in één adem vernoemd met de huidige rits Big Pink, The Pains Of Being Pure At Heart, Bat For Lashes, Warpaint en The Hundred In The Hands. En ze halen invloeden aan van My Bloody Valentine, Cocteau Twins, This Mortail Coil , Slowdive , Stereolab, Blonde Redhead, en durven zelfs aan te sluiten bij Clannad .

Sinead O’Connor is op haar optredens meer relativerend , berustend , goedgemutst , goedlachs en haar sets hebben een portie nonchalance en laconieke invallen. Er is geen sprake meer van grilligheid of perfectionisme zoals in een vorig decennia met ‘The lion & the cobra’ en ‘I do no want what I haven’t got’.
Ze hield er een hectisch privé leven op na de laatste jaren, een huwelijk dat na het ‘ja’ woord al onmiddellijk op de klippen liep, een zelfmoordpoging , een psychiatrische opname door wisselvallige stemmingen , problemen met één van de kinderen , ….
Muzikaal dan kunnen we spreken van een aardige return , met aantrekkelijke popsongs, aanstekelijke ritmes en toegankelijke arrangementen . Live durft ze soms onvast te klinken, in die zin een lichthese stem, die de hemels indringende, emotievolle  zang doorprikt.  Maar deze zaken terzijde, overtuigt ze sterk met sfeervolle opbouwende songs als “4th & vine”, “Old lady”, “Take off the shoes,” en ”The wolf is getting married”.  En zoals vanouds horen we ook een paar beklijvende nummers, “Reason with me”, “Very far from home” en “V.I.P.”.
Fijne innemende, emotievolle poppy plaat die ook 1 cover bevat , het opbouwend rockende  “Queen of Denmark. Sinead O’Connor weet nog steeds te raken …

Chairlift draait rond Caroline Palachek en Patrick Wimberley en hadden met het nummer “Bruises” een aardige single van hun debuut ‘Does you inspire me’ uit , die als reclamespot werd gebruikt voor de Nano Ipod … Indiepop met een elektronisch randje en folkpop.
‘Something’ is de nieuwe cd en brengt heel wat ‘lentebloesem’ droompop met een gevoelig, kwetsbaar kantje. De ‘artyfarty’ synthpop van de jaren ’80 klinkt goed door . Geluidjes Depeche Mode, Yazoo, Human League, Siouxie Sioux en Annie Lennox en The Art Of Noise zijn ons niet vreemd! Ook heeft hun sfeervolle, dromerige, broeierige muziek een link met Stereolab , Bel Canto en Air.
Aantrekkelijk en toegankelijk materiaal dus van een opkomende band, die met “Sidewalk safari”, “Wrong opinion” , “Ghost tonight” en “Met before” een handvol overtuigende songs hebben .

Het Amerikaanse duo Derek Miller – Alexis Krauss is toe aan hun tweede cd, ‘Reign of Terror’. Een plaat die kan knetteren, rocken of zo zoet als honing is . De band versmelt op die manier electro , rock , shoegaze en bubblegumpop. Miller had een hardcore achtergrond en Alexis Krauss klinkt even poppy als Katie White van de Ting Tings . Ze steekt alvast voldoende variatie in haar vocals.
Het duo kan als vanouds sterk uithalen ; openers “Demons”, shoegazepop op z’n Suzi Quatro’s , “Road to hell”  en “True shred guitar” lijken wel songs geplukt van hun debuut ‘Treats’. “Crush” en “End of the line” bouwen meer op . Een compromisloze sound van schurende keys, en noisy , militante, gruizige gitaren. Vlijmscherp dus ! 
Het duo gaat wel gepolijster te werk dan het overstuurde ‘Treats’ , minder stoorzenders , en neemt gas terug. Ze trekken de kaart van een rijker klankenpalet, en accentueren het melodieuze karakter van een song; “Born to lose”, “Comeback kid”, “You lost me” en “Leader of the pack” .zijn toegankelijk en lieflijker.
… Sleigh Bells tekent voor gespierde , verschroeiende electrorock en sprankelende , dromerige pop met pittige teksten !

Al een paar jaar worden we overspoeld met girl –man groepjes, die overtuigende debuutplaten afleveren , maar dan nog aan een moeilijke tweede moeten beginnen . Het Britse Ting Tings heeft er mee te kampen … Het charismatische Ting Tings, Jules de Martino (drums/vocals) en de bevallige Katie White (gitaar/effects/vocals) die met de milionseller ‘We started nothing’, note bene al van 2008 , boden sprankelende, springerige, frisse en speelse gitaarpop en hadden hier van elke song van het debuut een hit, o.m. “Great DJ”, “We walk”, “Shut up & let me go” en “That’s not my name” . Hippe Indiepop meets Ultratop en Hiphop.
‘Sounds from Nowheresville’, die de friste behoudt van het debuut, klinkt prikkelender en uitdagender ; een rauwe, schurende, toegankelijke  mix van pop , electro, indierock en hiphop; de synths klinken meer door.
Ondanks het feit dat de nummers wat diepgaander en afwisselender zijn , staan er hier geen hits als van hun debuut op. En toch worden er met “Silence”, “Let me down Sonny”, “Give it back”, “Guggenheim”, “Day to day” en “In your life” enkele fijne, broeierige, emotievolle nummers  gereikt.
… Maar voor wie hen live wil zien, geen nood , hun jeugdig enthousiasme blijft behouden …

Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen – Perfume Genius – Mariee Sioux –  General Elektriks - C2C

Fijne proevertjes hadden we hier vanavond tijdens de tweede week Les Nuits Bota, van de sing/songwriting Mariee Sioux en Perfume Genius naar de dampende retro van General Elektriks tot de ophitsende turntablists van C2C.

Perfume Genius kreeg het publiek aan z’n voeten in de pittoreske Rotonde met z’n gevoelsmuziek ‘pur sang’ . Al voor de derde keer houdt hij de aandacht close met die minimaal gehouden , spaarzame composities; aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.

Mike Hadreas aka Perfume Genius is toe aan z’n tweede cd ‘Put yr back ‘n 2 it’, die het twee jaar oude debuut ‘Learning’ opvolgt. Ontroerende meesterwerkjes zijn het; de homothematiek in z’n minst vrolijke vorm, wordt aangesneden. Op tour wordt hij aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en komt een drummer/gitarist het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden . De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas. 
Een uur lang putte het trio uit de twee cd’s … Muzikale pracht en schoonheid, sober en elegant … Subtiele kracht hier. Al vroeg kregen we het eerste pareltje “Lookout lookout” en iets verderop , de emotievolle “Learning” en “All waters”, met licht huppelende ritmetics, waarbij beide heren aan dezelfde piano schoven. Ook de ijle, droomachtige rits nieuwe songs moeten niet onderdoen , “No tears” met een behoedzame drums, de synth/soundscapes van  van “Take me home” en “Normal song” , waarbij Hadreas z’n piano verlaat en akoestische gitaar speelt; “Perry” is donkerder en dreigender door de pedaaleffects , en hij durft met z’n begeleiding wat forser te klinken op “Hood” en “Dark parts”. Nummers als “Deep space”, “Mrs Peterson” en “Katie”  worden zo goed als solo gespeeld en grijpen bij het nekvel.

Het zijn allemaal korte, kernachtige, licht klassieke schetsen. Perfume Genius laat de intimiteit, melancholie en gevoeligheid in al zijn (muzikale ) variaties horen en treft ons diep in het hart .

Goeie, eigenzinnige sing/songwriterpop hadden we eerder van de Welshe Cate Le Bon. Haar elektrisch gitaargetokkel dringt diep door en de hoog hemelse zang kon grimmig en verbeten zijn om de songs draagwijdte te bieden . Op die manier refereert ze vocaal aan Joanna Newsom , Kate Bush , maar ook aan Nico en Annie Clark van St. Vincent , met wie ze op tour trok. Luisterliedjes met een scherp randje …

De 27 jarige folky singer/songschrijfster Mariee Sioux uit Nevada City heeft een nieuwe plaat uit ‘Gift for the end’ , die al wat breder durft te gaan en meer variatie biedt in die freefolky ‘kampvuur’ stijl. Vroeger trad ze solo op en was ze de rechterhand van Alele Diane, nu vervoegen twee muzikanten (waaronder haar man ) de tour. In de living room van de Grand Salon,  kwam het dromerige materiaal ideaal tot z’n recht. Ze stonden in een driehoek opgesteld en waren op elkaar afgestemd . Haar warme, indringende vocals waaide over de sfeervolle songs heen . In deze perfecte setting flitsten natuurbeelden  en weidse vlaktes op songs als “Homeopathic”, “Ghosts in my head” en “Icarus eye” voor de ogen. Muziek voor mijmerende zomeravonden en knetterende haardvuren …

De General Elektriks van Hervé Salters maakten er een rock feestje van in de Orangerie met hun dampende mix van pop, galmrock, funk, soul en hiphop,  die diep geworteld was  in de seventies. Een pittig, gedreven kitsch concert van deze gekke bende … Hun rockparty kunnen ze op Couleur Café verder zetten …

Tot slot in de Chapiteau was er een andere soort party aan de gang … Het Franse C2C (Coups2Cross), Franse turntablists uit Nantes hebben al een paar jaar het World Team DJ Championship op hun naam geschreven.  De vier samenwerkende DJ’s zorgen aan hun draaitafels voor een elegante mix en scratch van allerhande dansstijlen, aangevuld met wat variété . Originele nummers scratchten en remixten ze tot een vet , hitsend , opzwepend nummer in de voetsporen van de geluidskunstenaars van Coldcut.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)

Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen: Django Django - Devin - Le Chapelier Fou

Een ‘Beach Boy ‘Surfin’ California  in de (streamin’ whiskey) Highlands van Schotland’ , dit ervaarden we met Django Django , die met de single “Default” , samen met “Little talks” van het IJslandse Of Monsters And Men , garant staan voor de meest jeukende lentekriebels. Meestampers eerste klas! Al een tijdje werden ze eerst gedraaid op Radio 1 (in de ochtend), om gemotiveerd en vol met enthousiasme de dagtaak te kunnen aanvatten . ‘Hot & Hype’ werden ze dan op de andere radiozenders … Django Django (d)jengelt!
Met hun titelloos debuut leverden ze een gevarieerd plaatje binnen de indie/synthpoppop af, die rijkelijk gecharmeerd wordt door pulserende beats, psychedelica, percussie en uitgeholde kokosnoten. Een brede muzikale horizont en een dosis inventiviteit.

In de tot de nok gevulde Rotonde hoorden we een meeslepende, broeierige, opwindende set door een spannend, speelse aanpak , niet vies van een vleugje melancholie. Een band , nog wat onwennig, statisch en ingekapseld op de stage, maar met groeipotentieel.
En er is de link met de Beta Band, jawel , één van de vier van Django Django zit in de familiale kring van hun toetsenist .
‘Pop’ is wat Vincent Neff en de zijnen weten aan te bieden, die elan krijgen en opgehitst worden door een arsenaal aan synths/elektronica en percussie dingen , rocken door de elektrische en akoestische gitaren, en die kleur krijgen door de zweverige meerstemmige harmonieën. 
Ze zijn niet vies van het oudere werk van The Feelies, indieband bij uitstek, en de rock’n’roll-ende billy van Ritchie Valens en Buddy Holly. Ook The Drums noteren we en de zandkorrels voelen we van de Beach Boys.
In de songs klinkt het elektronisch vernuft en de percussie in allerhande vormen door . Soms stonden ze allemaal achter de decs of aan de drums en de cimbalen. Allemaal goed wat het kwartet wist af te leveren in hun opbouwende , aanstekelijke songs, van de krekelgeluiden op “Introduction” , de ongrijpbaar en aanzwellende beats van “Firewater” , “Life at the beach” en de dansritmes en ‘tics’ op “Hail bop” , “Waveforms” en die single “Default”.
Ondanks de variatie en het gestoei met stijlen misten we ‘iets’  in het Django Django (d)jengelende concept … heftige explosies op de één of ander wijze, die de songs tot een hoger niveau brengen en het kookpunt bereiken. Maar OK, anders niks dan klasse en oog voor detail . Ze waren zelfs alle vier in dezelfde vloeistofdia gedrenkte t-shirt, wat tekent voor de psychedelicasounds van de band.

Django Django heeft hét alvast, tapt uit verschillende vaatjes en brengt het op coherente wijze samen. We hadden nog geen sensationeel , onvergetelijk optreden , want ze misten nog wat punch, maar met de zomerfestivals zal er na de clubervaringen stoom & opwinding kunnen heersen .

Eerder was er de stevige , strakke rock’n’roll van het Amerikaanse trio Devin, die ambiance en sfeer trachten te brengen. Ze straalden een Hives energie uit en speelden rock’n’roll als Jon Spencer, maar dan zonder een Blues Explosion. Een matte respons, maar het bracht hen in hun rock’n’roll vertier niet van de wijs.

Inde Grand Salon namen we nog iets mee van de Franse elektronica wizzard Le Chapelier Fou . Muzikaal ergens een kruispunt tussen klassiek en minimalistische, abstracte en lagen opbouwende  elektronica. Z’n muziek baadt in een sfeer die kan worden omschreven als akoestische elektronica. Hij neemt ons naar een wereld waar verbeelding en poëzie hand in hand gaan. Een violist van opleiding, die alle mogelijkheden van zijn instrumenten uitput en de muzikale energie uitprobeert, al of niet synchroon met gastvocalisten op een scherm …
Na Les Nuits Bota, de komende zomer op Festival Dranouter .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/django-django-13-05-2012/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)

Les Nuits Botanique 2012 – Lianne La Havas – opkomend soultalent!
Een van de opkomende talenten is ongetwijfeld Lianne La Havas . Haar muzikale carrière krijgt de laatste maanden een ferme stoot. Nog geen full cd uit (pas in juli met name ‘Is your love big enough’), maar enkel twee EP’s, waaronder één met hulp van sing/songwriter Willy Mason, zorgen er al voor dat haar concerten in de clubs uitverkocht geraken . Eerder in maart was ze in de AB Club , en net als toen was het vanavond in de Orangerie meer dan complèt om de veelzijdige , talentrijke artieste aan het werk te zien . Pas 22 is ze, en zowel  met band als solo overtuigt ze honderduit . Ze heeft hét: talent, waarbij ze zowel gitaar, ukelele, bas als drums kan spelen op de EP’s, een gouden fluwelen stem  en tonnen charisma . Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven.

De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete soulpop, die jazz en folk herbergen, en dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy gray en Corinne Bailey-Rae. Na het prima debuut dito optreden van de funkende soulpop van Janelle Monae in 2011 is La Havas nu aan de beurt én verdiend !
Met gemak waren we ruim een uur lang gekluisterd aan haar toegankelijk materiaal . Solo hadden we o.m. “Room for you” en “Tease me” die met het elektrisch gitaargetokkel en haar stem je moeiteloos inpakten. Met haar band leverde ze sfeervolle,  emotievolle songs in het genre, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt als “Au cinema”, “Don’t wake me up” , “Funusual”, “Empty” en “Lost & found” . “Forget” was de soulrocker op het einde van de set.
Kippenvel bezorgde ze ons nog in de bis met het intieme , kwetsbare “Gone” , die over haar liefdesbreuk ging . Een sobere, ingehouden piano ondersteunde haar indringende, heldere stem . En met de titelsong van de te verschijnen debuutplaat konden we met een dosis positivisme terug tegen de dagdagelijkse realiteit aan !

Hier hoorden we een sympathieke, enthousiast jonge dame, die haar stempel zal drukken in 2012 binnen de soulpop; haar songs klinken intiem, ingetogen als sfeervol en kleurrijk. Als er komende zomer naast Pukkelpop nog een gaatje op Couleur Café kan zijn, graag mensen …

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)

De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en won al op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht . 16 is ze intussen en ze komt aandraven met een hitgevoelige plaat ; songs van anderen worden origineel aangepakt en herleid tot haar pianospel dito emotievolle stem .
De nummers worden op ontroerende , spannende wijze gespeeld , aangevuld met een eigen nummer “Without a word”.
“Skinny love” van Bon Iver’s Justin Vernon leverde de doorbraak op , maar ook die andere singles “1901 van Phoenix en “People Help The People” van Cherry Ghost zijn  meer dan moeite waard . De songs worden uitermate sober gehouden (stem-piano) – of zijn iets breder door strijkersarrangement, synths, soundscapes en een ingehouden percussie .
Het coveraanbod is veelbelovend, o.m. The National’s “Terrible love” en “Shelter van The xx, wat aantoont dat een muziekcarrière haar gegund is .
Het wordt alvast uitkijken naar het volgende album , waar ze meer eigen materiaal zal brengen.