In eigen land hebben deze Zwitsers al een sterke reputatie opgebouwd . Hier dient het kwartet nog z’n visitekaartje af te leveren . Ze zijn al enkele jaren bezig en proberen met deze plaat de rest van Europa in te lijven . Dit moet hen wel lukken , want voor wie valt voor Keane , zal zeker deze Pegasus wensen te ontdekken . Gevoelige melodieuze pop , waarbij de songs broeierige, snedige pop als balladpop kenmerken . De synths/keys zorgen voor kleur , groove en bieden elan aan het materiaal . “The great unknown”, “ Rise up”  en “City lights” komen hier goed uit . “Skyline” en “Technology” zijn zelfs niet vies van een ferme beat. “Waiting” en “Go out and get there” houden van de intimitiet .
Het twee deel van de cd is wat eenvormiger en raakt minder . maar goed , Pegasus kan Europa winnen met deze toegankelijke cd .

Het zag er aan te komen . Net als The xx is het Britse trio (live met vier) Daughter uit Londen afkomstig . Wisten ze vorig jaar al nieuwsgierigheid op te wekken met de EP’s ‘His young heart’ en ‘The wild youth’, dan is er nu het pas verschenen debuut ‘If you leave’ .
Op Pukkelpop hadden we hen reeds aangestipt als een ontdekking, gezien de beloftevolle band rond Elena Tonra ons uitnodigde op een heerlijk spannende rit van eerlijk intens broeierig, soms breekbaar, subtiel uitgekiend indiemateriaal, én die houdt van een donker randje , zinderend, scherp gitaargetokkel , opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel, galmeffects en gedoseerde feedback, gedragen door haar etherisch dromerige, indringende , ontroerende, getormenteerde zang, die ergens hangt tussen Beth Orton, Florence Welch , Ritzy Bryan van The Joy Formidable en Romy Madley-Croft van The xx.

In november was het publiek al wild rond deze band , die optrad in de pittoreske Witloof Bar . Opnieuw afspraak vanavond in de Bota, de Orangerie deze keer, die zelfs te klein bleek! En ze hebben muzikaal veel te bieden .
Gedurende een klein anderhalf uur werd hun ganse catalogue voorgesteld . Daughter ging diep en zorgde voor voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een meer extraverte, harde aanpak . Hun materiaal zat met finesse in elkaar en de snaren werden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur werd verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. De eerste drie songs “Winter” , “Love” en “Amsterdam” lieten niks aan het toeval over . Daughter werd telkens sterk onthaald , ondanks de onwennige, schuchtere positie en licht gegiechel van onze Elena tussenin, die de vaart, spanning en intensiteit wat deden afnemen; een storende factor waaraan kan gewerkt worden.
Muzikaal werden alle kwaliteiten, troeven bovengehaald en namen ze alle kansen om het publiek te overtuigen . Het afwisselende materiaal werd goed verdeeld : de intense “Landfill”, middenin de set , “Candles” en “Smother”, die af en toe durfden te exploderen , de rauwere, directe  aanpak van “Lifeforms” en de sferische ijle “Still” en “Human”, die minimaal sterk overeind bleven .
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëerden ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Onze Chemical Brothers  mogen na Beth Orton wel eens bij haar aankloppen als ze bij hun een nieuwe plaat een sfeervolle ,maar evenzeer onrustige song willen toevoegen.
Veel schoonheid noteerden we en voor wie nog niet voldoende meegevoerd werd in dit unieke beleven, was de eindrun meer dan geslaagd met “Shallow”, “Youth” en “Home”, drie puike songs, die een aanhoudende spanning hadden , schipperden tussen zacht en hard en net niet ontploften en je wisten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .

Een verdienstelijk concert! We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter en de lives van Daughter . Deze band heeft talent en ging goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .

Ook de support Bear’s Den wist al heel enthousiastelingen naar zich toe te trekken met hun ingetogen en broeierig indiefolkend materiaal . De songs zaten goed in elkaar  en hadden een goede opbouw; ze durfden te variëren in hun akoestisch en elektrisch gitaarspel, banjo en drums . Ook de meerstemmige zangpartijen gaven emotie, kracht en warmte. Knappe melodieën en elegante stemmenpracht . Talentrijke band die raakt!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daughter-04-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bears-den-04-04-2013/

Organisatie: Botanique, Brussel  

De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira hebben duidelijk hun tweede adem gevonden; in 2009 opnieuw begonnen , in die zin dat Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira elkaar terug vonden, en met drie andere bandleden in een nieuw avontuur stapten . ‘My father will guide me up a rope to the sky’ van een paar jaar terug , blies Swans nieuw leven in. Zowel op plaat als live hadden we een Swans van in de oude dagen en een vervolg bleef niet uit, gezien vorig jaar de dubbelaar ‘The seer’ verscheen .

Swans speelt als in zijn jonge jaren , het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes. Een totaal concept met songs die van de tien tot de dertig minuten duren. Een loeiende, intense apocalyptische kakafonie!
Swans was samen met een Einstürzende Neubauten, Young Gods en Sonic Youth toonaangevend en bracht een nieuwe wind  binnen het underground noise circuit. Swans drukte overal wel ergens z’n stempel op en werd gewaardeerd voor hun unieke, rauwe, harde expressieve sound. Op plaat wordt het nog gecounterd door logge, aanzwellende ritmes en drones, maar live overrompelt de dreiging , de onheilspellende gekte door de instrumenten . Swans zorgt voor een uniek beleven en ervaren. Ze gaan terug naar de oerkracht van geluid, en een neanderthalersfeertje heerst er door de mokerslagen, slagwerk op de drums, cymbalen, gongs en staafklokken van de twee afgetrainde percussionisten Phil Puleo en Thor Harris (van Shearwater) , die ook nog soms een verdwaalde trompet, hoorn liet horen. Verder pijnigden bassist Chris Pravdica en gitarist Westberg hun snaren . Niet onbelangrijk is de rol van Christoph Hahn (die ook nog deel uitmaakte van talrijke projecten van Gira) die koel en doeltreffend magisch werk leverde op lapsteel, keys en knopgefreak, gedragen door de aparte grauwe baritonzang , indringende schreeuwvocals en declamerende voordracht van Gira.
Swans heeft volledig afstand genomen van hun filmische, ambiente, dreunende soundscapes en aanvaardbare toegankelijke poptunes , die we hoorden medio de jaren ’90 .
Vóór je de Trix betrad , werden we gewaarschuwd ‘Swans speelt extreem luid!’. Neem deze oordoppen . En inderdaad Swans is afzien , pain & suffering, Swans moet je ondergaan , net als de dronemetal van Sunn O))). De 101 dB werd verpulverd. Swans houdt van zijn noise en gaat tot een 107,5 dB . Heerlijk was het om afstand te nemen in dit klankenbestand van onze huidig regelgevende maatschappij naar een ‘no rules’ anarchie. Tja, Swans blijft nog altijd iets apart in die 30 jaar!  
De handvol songs die ze live speelden in de twee en half uur durende set werden tot op het bot uitgediept , bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend en hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief. Een ‘wall of sound’ en noise, dwars en lieflijk, door vijf heren, die ongelofelijk sterk op elkaar zijn ingespeeld, elkaar aankijken, en als perpetuum mobile te werk te gaan , geleid door hun dirigent Michael Gira , die de zestig nadert! De songs intrigeerden  door de logge , repeterende en opbouwende lijnen. Finesse en subtiliteit gaan hand in hand met ontspoorde, verdwaalde en verwaaide ritmes , geluidsterreur, noise en drone effects .
Stille Zaterdag kreeg door Swans een andere wending . Gira gaf ons zijn Urbi & Orbi van de apocalyps .
Soms flitsten er fragmenten van de serie The Walking Dead voor de ogen , alsof de zombies een aanval plaatsten om de laatste overlevenden te verscheuren .
Het publiek werd letterlijk meegevoerd , meegesleurd en ondergedompeld in hun duivelse kakafonie hoe de song ook opbouwde . In deze helse strijd kwam natuurlijk het recente ‘The seer’ aan bod , waarbij we (waarschijnlijk) fragmenten “The apostate”, “Avatar” hoorden , maar ze verrasten evenzeer door nieuw of nooit gehoord  werk als “To be kind” , “She loves us” en “Nathalie”, die niet vies waren drones, gothic en door merg en been konden gaan.
Closing final was de titelsong “The seer”, ruim 45 minuten lang, de pijngrens en geluidsmuur voorbij en die als een tsunami overweldigde.

Kijk , het is eenvoudig, Swans speelt als in zijn begindagen , check maar eens hun vijfvuldigheid ‘Filth’, ‘Cop’, ‘Greed’, ‘Holy money’ en ‘Children of God’. Swans was nog indrukwekkender dan twee jaar terug ; dit concert is in het geheugen gegrift, net als hun passage begin tachtiger jaren in de Vooruit Gent; onze trommelvliezen leverden heftig weerwerk maar de trilhaartjes blijken afgerukt.
Je zag dat alles perfect ging. Gira was uitermate tevreden . Hij bedankte verscheidene keren z’n publiek en hij & zijn band maakten een diepe respectvolle buiging . Gira en Swans zijn aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Een aanvoelen van een hallucinante grauwe , harde , oorverdovende emotionele trip en schoonheid , net als bij Sunn O))) en My Bloody Valentine!

Xiu Xiu is het muzikaal project van sing/songwriter Jamie Stewart, die voor deze gelegenheid mooi uitgedost en gecoiffeerd was en solo optrad, begeleid van een galmende (slide) gitaar, enkele soundscapes, geluidjes en z’n diep grauwe vocals. De handvol songs werden ontdaan van enige franjes en werden in hun pure , naakte vorm voorgesteld . Een klaag/hijg/zuchtzang die neigde naar een Gira en Dave Eugene Edwards van Wovenhand.

Organisatie: Trix, Antwerpen

Een stemmige , atmosferische debuutplaat horen we van het uit Florida afkomstige Hundred Waters. Hun naam hebben ze ontleend aan de Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser.
Het kwintet scherpt de aandacht al met de hemels, bezwerende zuivere zang van Nicole Miglis en muzikaal plaatst men hen graag onder de folktronica van Tunng door het semi- akoestisch getokkel en en de fleurige, kleurige, dromerige, brede(re) inslag van elektronica en allerhande toeters, bellen en tierlantijntjes .
De eerste nummers overtuigen in soberheid, “Sonnet”, “Visitor” en het intieme “Me & Anodyne” op piano; af en toe worden sfeervolle en zalvende drum’n’bass beats toegevoegd  op “Caverns” ,” ‘….---…’ “, morsecode voor “Lalalal” en “Wonderboom” , die op z’n beurt eindigt in een Cocteau Twins sfeertje. Verder is de invloed van o.m. een  Björk, Stereolab, Alt-J, Animal Collective en tUnE-yArDs onmiskenbaar , gezien Hundred Waters oog heeft voor details, balanceren tussen speelsheid en verstilde schoonheid en hun songs mooi hebben uitgekiend; ze boeien door een arsenaal aan genres , instrumentatie en stemmingen. En nergens klinkt het té overvloedig . In hun romantische , dromerige  klankenwereld is alles gepast. Warm en trefzeker debuut .

OMD, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Andy McCluskey en Paul Humphreys, waren samen met bands als The Human League, Soft Cell, The Simple Minds, Ultravox, Gary Numann en Pet Shop Boys één van de smaakmakers van de ‘80’s synthi/electropop.  Begin ‘80’s hits “Electricity”, “Enola Gay” en de plaat ‘Architecture & Morality’ uit ’81 zorgden ervoor dat de band in verschillende top honderden aller tijden kwam te staan.
Sinds ’84 nam het duo meer afstand van de ‘new-wave’ en kwam de klemtoon op kitsch en discotunes binnen hun electropop, wat originaliteit en avontuur deed afnemen. OMD werd resoluut een hitmachine. En toen hield het ergens op … Maar ze waren alvast in ons geheugen gegrift als fijne nostalgische band .
OMD werd geprikkeld door de voorbije elektronicarevival, en het duo is aan een volgende (tweede?, … ) jeugd toe . ‘History of modern’ zette hun return in , een veilige plaat binnen de synth/electropop , die nu niet direct beklijfde.
De nieuwe plaat ‘English Electric’, weet alvast meer te raken . We horen hier een sterke Kraftwerk inslag en de electrotunes hebben een boeiende broeierige, zweverige tune . Al meteen hebben we een single van formaat, het lang uitgesponnen “Metroland”, die zich meet met hun oude werk, intrigeert en overtuigt . . Verder hebben ze met “Helen of Troy” , “Our system”  en “Stay with me” sterke nummers uit. Ook werd ergens een oude track opgerakeld en herwerkt  , “Kissing the machine” , in de jaren 90 met Karl Bartos en zijn project Elektric Music, met een vocoder stem van Claudia Brücken.
Toegegeven , niet alle tracks boeien en er zitten gerust een paar niemandalletjes in tussen, maar OMD is opnieuw gelanceerd . Dat is wel duidelijk. Ze proberen zich - ondanks hun gezegende leeftijd – terug een plaatsje binnen de elctroscene op te dringen en dat verdient een pluim !

De single “One day/ reckoning song” in een remix van de Duitse DJ Wankelmut , was één van de nazomerhits van 2012 van Asaf Avidan. Even dachten we dat Aasaf Avidan de onsterfelijkheid nabij was als ‘one hit wonder’, maar na vanavond, nee hoor , de Israëli heeft duidelijk veel meer te bieden dan het gezellige danspasje en gefluit van de single .

Hij heeft al een paar platen uit en is al een goede vijf jaar bezig , een combinatie van  sing/songwriting , aangevuld met snedige rock, blues , indie, reggae en leuke danstunes . Twee platen staan in de picture , ‘The reckoning’ en ‘Different pulses’ . Stond hij hier een paar jaar terug nog voor drie man en een paardenkop te spelen en te zingen in Brussel , dan zagen we hem (en zijn Mojos begeleidingsband?)  vanavond in een uitverkochte AB … Een sprookje dat uitkomt!
Hij werd geflankeerd door twee bevallige dames op keys met allerhande tierlantijntjes , een drummer en een bassist/gitarist. We hoorden bijna twee uur lang een afwisselend oeuvre . Al is hij geen groot gitarist , hij schrijft verdomd goede songs en beschikt over een unieke stem , een zalvende , lichthese , -rauwe soms hoog uithalende stem die ergens zweeft tussen White – Buckley – Plant en Joplin; beetje Helium en toch doorleefd , én duidelijk een meerwaarde aan het materiaal!
En tussenin ontpopt hij zich als verteller, entertainer en humorist , wat uitermate geapprecieerd werd. De man heeft door de jaren zo zijn eigen levensverhaal , leerde zingen en  leerde gitaar spelen , met ergens een ‘Nothing else matters’ - Metallica invloed .
Natuurlijk kwam z’n doorbraak ‘Different pulses’ hier ruim aan bod . “Cyclamen” scherpte meteen de aandacht : een sterke song – een sterke samenzang met de dames, gitaargetokkel, bezwerende drums, en leuk dromerige, slepende  popelektronische tunes. “Turn” en “Love it or leave it” zaten in hetzelfde hokje. Sfeervoller binnen deze aanpak klonken “Conspiratory visions of Gomorrah” en de titelsong . En Asaf varieerde gretig met enkele broeierige rocksongs als “This cool” en “Small change”; “Hangwoman” was niet vies van wat bluesy noten , en oudje “Maybe” zorgde voor een kippenvelmoment, gezien het zo kon geplukt worden uit de Passenger stal .
En hadden we niet over wat worldsounds ? Inderdaad , “Weak”, sober ingezet , bouwde op en werkte aanstekelijk door de reggaetunes. En “613” blies zelfs nieuw leven in voor Mano Negra en Manu Chao .
Op die manier werden we heerlijk heen en weer geslingerd in mans oeuvre en viel er dus duidelijk wat te ontdekken . Een akoestische versie van “One day/reckoning” deed de AB ontploffen; het refrein werd zachtjes meegezongen en hard meegebruld. Man en zijn gitaar werden op handen gedragen!

De intens boeiende set  werd definitief besloten met het opbouwende “Her lies”, waarbij hij vocaal sterk uithaalde en de band samen met Avidan op het eind fel van leer trok op hun instrumenten . Het bewees nog maar eens dat Asaf Avidan live beter dan zomaar ‘one day’ is … Besluit: geslaagd optreden dus!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/asaf-avidan-27-03-2013/
Support – Joe Bel - http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-bel-27-03-2013/

Organisatie : AJA concerts

Pop/Dance
The House of Sleep
Tannhauser
Het Leuvense Tannhauser is niet aan zijn proefstuk toe, is al een tijdje bezig en wentelt zich in het concept van de chillwave – dreampop - shoegaze . Zalvende songs , met een bezwerende trance , én met weerhaken door de verrassende wendingen verwezenlijkt door ijle en sfeervolle synths , dromerige, frisse  en gruizige gitaarklanken , die wat galm en pedaaleffects kunnen verdragen . De zang zweeft ergens over de nummers heen .
Tannhauser omarmt een zachte My Bloody Valentine.  De composities zijn vakkundig in elkaar gestoken.  “Nosedive” , “Slowburn” en de titelsong zijn hier best spannend .

Info http://www.myspace.com/tannhausermusic

Bettie Serveert was één van die revelerende indierockende bands begin jaren 90 onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser – Bunskoeke. Na een relatieve radiostilte sluiten ze opnieuw aan . Hun dromerige, meeslepende gitaarrock is op de return ‘Pharmay of love’ van 2010, levenslustiger dan ooit. En die energieke lijn zet zich verder op de opvolger . Een direct, broeierig rauw geluid en een dromerige tune zijn het houvast . 
De eerste twee songs “Shake-her” en “Mayhem” beuken er graag in , daarna met “Dad dog” klinkt het wat subtieler en intenser. Het hitgevoelige poppy “Had2byou” volgt. En op die manier weet de plaat wel aangenaam te boeien . Sterk uit de verf komen verder het snedige “Tuf skin”, gekenmerkt van huppelende ritmes en het broeierige “Receiver” . Ook niet mis , de experimentje op “Monogamous”.
Stuwend , scherp en dromerig kenmerken het geluid van drie decennia Bettie Serveert. Tja, niet voor niks ademt hier een Dinosaur sfeertje.
Kijk, Bettie Serveert heeft een gevarieerde rockplaat uit ; het zijn indieveteranen die we maar al te graag koesteren!