We blijven toch onder de indruk wat die muzikale duizendpoot Pascal Deweze allemaal uitspookt. Na het melodieuze rockavontuur van Metal Molly, zagen we hem talrijke leuke bands opstarten als Mitsoobishi Jackson en Chitlin’ Fooks. Daarnaast stond hij in voor allerlei producties en dook hij o.m. op in Mauro & The Grooms en Big Star.
Sukilove is al een pak jaar de nieuwe liefde , waarin hij z’n muzikale rijkdom en veelzijdigheid kwijt kan .
Hij is met z’n band moeilijk in een hokje te stoppen. De mystiek is dat Sukilove een eigen geluid heeft ,  heerlijk complexe muziek maakt die uiterst gevarieerd klinkt, onverwachtse wendingen ondergaat en doordacht, subtiel is gearrangeerd. Het zorgt er op die manier voor dat de band alle valkuilen kan ontwijken …
Op de nieuwe vijfde plaat ‘Drunkaleidoscope’ is er deels dezelfde bezetting als bij de vorige twee platen; deze keer wordt er nu zelfs gewerkt met twee drummers . Muzikaal brengt hij het oude Talking Heads van ‘Remain in light’, abstracte elektronica en de psychedelicatunes van Liars samen, wat wil zeggen dat hier enorm veel aandacht is naar een broeierige ritmiek, overgoten van verrassende grillige wendingen en gitaaracrobatiek, gedragen door Deweze lichthese vocals . Het resultaat mag er duidelijk zijn want de nummers intrigeren door de  repetitieve groovende opbouw, zijn aanstekelijk, avontuurlijk, kunnen ietwat directer zijn,  en verliezen de traditionele songstructuur niet …

De electropop van het Amerikaanse afkomstige , Minneapolis , Poliça brengt sfeervol broeierig opbouwende songs van donkere mistige synth tunes , bezwerende licht galmende percussie en even galmende , licht vervormde vrouwelijke vocals .
Het verhaal van Poliça situeert zich bij producer/multi-instrumentalist Ryan Olson, die al instond voor materiaal van Gayngs, een indie-allstar band met o.m. Justin Vernon (Bon Iver) en de zangeres Channy Leaneagh van de folky band Roma Di Luna . Het klikte tussen beiden erg goed en een ‘new project was born’ … Poliça. Zelfs Mike Noyce van Bon Iver speelt mee in twee nummers.
Donkere romantiek , trippy ‘Portishead’ pop invloeden en folky tunes smeden boeiende sensueel spookachtige songs . “Dark star” is al meteen een sterke single , maar ook een ‘doomende’  “Amongster” en het psychedelisch ‘groovende’ “Wandering star” (knipoog naar Beth Gibbons en C°) kleuren alvast het debuut . De rest van het materiaal behoudt diezelfde intense mystieke ‘dichte mist opdoemende’ sfeer . Een muzikaal decor van een ontwapenend mooi debuut …

The Features zijn een kwartet uit Tennessee en zijn al toe aan de derde cd . En ze verdienen enige airplay in Europa , temeer dat hun sound gedrenkt is in de rootsrock van Kings Of Leon, The Back Keys en The Black Crowes  . Broeierige groovy doorleefde songs , die vaart en intensiteit behouden door het samenspel gitaar – drums, en een orgeletje , dat het geheel wat kan ophitsen . Toegegeven, op zich geen verrassend materiaal hier , maar een handvol leuke songs “another one” , “how it starts”, “golden comb” en sfeervolle rock’n’roll van “fats domino” en “chapter III”, bieden sterkte en zijn reikend om wat stof te doen opwaaien .

Info  http://www.thefeatures.com

Achter Douglas Firs schuilt Gertjan Van Hellemont , die zijn muzikale roots heeft in het zuidwesten van Amerika, Whiskeytown, en daar botsen we al gauw op een Ryan Adams , een voorname inspiratiebron voor onze sing/songwriter uit Meise; hij werkte al samen met The bony king of nowhere en Love like birds . Invloedrijk zijn ook een Gram Parsons , James Taylor, Neil Young en  Bob Dylan; zelfs een recentere band als The Black Keys mag even aankloppen .
We hebben een reeks afwisselende ingetogen , sfeervolle en broeierige rockende songs op het debuut . De twee singles “misunderstood” en de titelsong van het debuut zijn mooie voorbeelden.
Hoogst persoonlijke, louterende, diep in de ziel gewortelde tracks , gebed door een akoestische gitaar en zang; een herfstig klankenpalet door toetsen en piano vullen summier aan. Fijn debuut .

Info http://www.douglasfirs.be

Pop/Dance
From the Shadows
Black Sun Empire

Het Utrechtse producerstrio Black Sun Empire zijn net als Roni Size voorvechters van de drum’n’bass  . Ze zijn al toe aan de vijfde cd en het gezelschap graait graag in die late nineties, met toevoeging van trancegerichte beats, verbeten raps en hemelse backing vocals. Ze hebben er hard aan gewerkt. ‘From the Shadows’ is een 100% drum’n’bass album, toegankelijk, catchy en melodieus en bevat samenwerkingen met oa. Noisia, Foreign Beggars, Audio, State Of Mind en Nphect Rido.
Geniet van deze donkere , industriële, rauwe sounds , maar die nergens te hard of te pompend klinken, maar houden van een zalvend laagje …

INFO http://www.blacksunempire.com

Als een komeet schoten ze de lucht in, twee jaar terug , de jonge ‘retroindies’ van Tame lmpala van zanger Kevin Parker. De jonge Vedder lookalike heeft z’n bedeesd - en schuchterheid overwonnen , komt zelfverzekerd voor de dag , is tevreden van de snelle groei en is onder de indruk dat ze in zo’n ‘big factory’ als de AB  mogen spelen. … Het gaat goed met deze Aussies …

Tja, hun debuut maakten ze op Pukkelpop en in de Witloof Bar van de Bota. De single “Solitude is bliss” en het debuut ‘Innerspeaker’ leidden toen al een beloftevolle band in; de nummers werden live lekker uitgesponnen door de soli, effectbejag, galm, echo’s en stemvervorming; de aandacht was volledig gericht op hun instrument. Een poel aan invloeden passeerde de revue in de knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal galacticastelsel, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde …
De nieuwe single “Elephant”, van de pas verschenen opvolger ‘Lonerism’ laat een band horen die duidelijk is geëvolueerd en de psychedelische jams zowel op plaat als live op het achterplan duwt; een gemoedelijk, beheerst en een vrij direct, hoekig, strak geluid neemt plaats , die krachtiger kan zijn en durft te exploderen .
Uitermate spannend dus , dat evenwichtig totaalgeluid van retrogitaren,  spacey synthklanken, toetsen en drums, die allemaal een belangrijke rol hebben gekregen.  De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, dobbert niet meer zo en deint niet verder uit. Een goede op elkaar ingespeelde band , die ingenieus, gedistingeerd en doordacht te werk gaat, en verrassende wendingen biedt aan de songs .
Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs dus … , zonder aan experimenteerdrift en vrijheid in te leveren. Het zat meteen goed binnen dit concept met de nieuwe “Endors toi”, “Mind mischief” , “Feels like we’re only going backwards” en “Elephant”; de oudere songs “It is not meant to be” , “Desire be, desire go” en hun doorbraaksingle kwamen tot hun recht en klonken ‘pur sang’ . Ze putten afwisselend uit de twee cd’s.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelden Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Sjiek!
Een boeiend kleurrijke set hoorden we , met abstracte lijnen als projecties . Af en toe werd de vaart wat teruggedrongen en was een droompsychedelisch geluid te horen, als op “Alter ego” en “Apocalypse dream”, die een soundtrackachtige tint hadden ; een langgerekte versie van “Half full glass of wine”, ergens op een single EP te horen ,  intrigeerde door de broeierige repetitieve ritmes en structuur , bouwde op en ging naar een climax. Knap en imposant.
Sterk werden ze onthaald, en de losse spontane contacten bevorderden de charme voor de band. In de bis hadden we nog een onweerstaanbare “Runway, houses , city, clouds” , een nummer freakende retropsychedelica door de  wisselende ritmes, scherp , strak, dromerig, maar ook donker, zwaar en gek door de effects.

Tame Impala heeft veel ervaring opgedaan, hard gewerkt en komt er nu kwalitatief sterk uit. Een volwassen indruk lieten ze na en hebben alle troeven om groots te groot. Deze gasten gaan een mooie toekomst tegemoet . Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock  … Loon naar werk.

Organisatie: Live Nation

Het Amerikaanse koppel Indra Dunis – Aaron Coyes is toe aan de tweede cd , de opvolger van ‘936’, ‘Lucifer’ . Een gegoochel van dubspace en psychedelische trips , die lang uitgesponnen kunnen zijn door lome , rustige voortkabbelende , repetitieve wiegende klanken. Een caleidoscoop hypnotische, dromerige sound door de orgelklanken, de gitaarpartijen, percussie en een dromerige zang .
Peaking Lights roept referenties op met een Animal Collective , die ook graag experimenteert, en het geheel goed beheerst  en in bedwang houdt . Talrijke muzikale uitstapjes naar o.m. dub en reggae horen we. De zes songs ,  de twee instrumentals terzijde, zijn alvast het ontdekken waard …

5 jaar liet hij tussen de vorige, al vierde cd , ‘The western lands’ en deze hier … Gravenhurst is het muzikale project van sing/songwriter Nick Talbot. Elementen worden aangehaald uit de sferische, akoestische folkpop, postrock en indienoise. Songs met een broeierige spanning dus, ergens tussen Fairport Convention, Midlake en Yo La Tengo . Een intieme, breekbare, melancholieke, dromerige setting waarbij het gaat van sober semi-akoestisch werk dat kan aanzwellen, opbouwen of weelderig omlijst wordt . “Circadian” , ”The foundry” en “Fitzrovia”, gekenmerkt van een soms langgerekt panoramisch stuk en creepy ambiente soundscapes getuigen van een intense schoonheid. Ook “Islands” en de ingetogenheid van de afsluitende “The ghost of Saint Paul” en “Three fires” zijn de moeite . Bijzondere plaat … Moeten we nu terug vijf jaar wachten ?!