Uncle Wellington’s Wives
EP
Even vooraf : Uncle Wellington is te situeren binnen de verhalenbundels van  Charles W. Chesnutt, die linken maakt tussen de slavernij, ras, het huwelijk en z’n goederenrecht waarin oom Wellington is in betrokken.
Muzikaal is het één van de projecten van sing/songwriter Jonas Bruyneel . Samen met een rits bevriende muzikanten worden we in een wondere , sfeervolle freefolky wereld geleid , een muzikale trip door de poëzie van doorleefde woordenwouden . Een breed klankenspectrum van violen, toetsen , akoestisch gitaargetokkel  en drums sieren de minutieus uitgewerkte songs , die wat duister , ongrijpbaar klinken en gevoelig geladen zijn door goed op elkaar afgestemde en afwisselende man- vrouw zangpartijen.

Info op http://www.facebook.com/unclewellingtonwives

Het Gentse The Germans is duidelijk de weg ingeslagen van de avontuurlijke rock . Op de nieuwe ‘Mother sings in front of the house’ heeft hun noisepop een repetitieve structuur , bouwt op en ondergaat verrassende en onverwachtse wendingen . De toevoeging v krautrock is duidelijk een meerwaarde komt de sound ten goede. We vinden al meteen een paar pareltjes die bulken van inventiviteit, “Song of forgiveness”, “Lonely kid” en “Mother sings “.  
Songs – melodie – avontuur - experimentjes , dit zijn de gegevenheden . Een nerveus geluid , muzikale gekte en schoonheid . Een terechte link met de Residents wordt sterk onderstreept.

Info op
http://www.thegermans.bandcamp.com
en http://www.myspace.com/thegermanstherband

The Pharmacy, een trio uit Seattle is al aan hun vierde cd toe en brengt de Nirvana grunge , 70s retrorock en catchy sixties melodieën samen , die eigenlijk niet vies zijn van wat lofi . De plaat zit goed in elkaar met broeierige poprock , die door toevoeging van keys , toetsen en piano een dromerige , emotievolle, gevoelige tune krijgen .
De stem van Scott Yoder heeft iets mee van Pete Doherty , Only Ones Pete Perrett en Chris Ballew van Presidents of the Usa .
De eerste songs zijn uitermate sterk, boeiend, daarna is het allemaal iets minder spannend, maar al bij al een fijngevoelig strak plaatje .

Info http://www.seayou.bandcamp.com

Een zonnige Braziliaanse sfeer wordt gecreëerd door Utz , die op de cd ‘Miniatura!’ een knap gearrangeerd en gevarieerd album uithebben . Verwacht geen uitzinnige feesttoestanden , maar volwaardige songs , met een sfeervolle , Zuiderse groove , en gepaste, gevatte funky , reggae, drum’n’bass en tribal ritmes.
Hebben de eerste songs van de plaat een zwierige tune , met bossa nova , samba tunes , dan maakt Utz vervolgens meer plaats voor een bigband en krijgen we een varieté  .
De composities en arrangementen zitten goed in elkaar . De Zuid-Amerikaanse elementen zitten duidelijk in de songs verstrengeld.
 Ohja , Utz is de band rond de in Brussel wonende, Braziliaanse zanger-gitarist Renato Baccarat.
Info http://wwwmutzik.com

Het Britse The Irrepressibles  van Jami McDermott brengt ‘chamberpop’, met een mate van dramatiek en emotionaliteit . De songs hebben een licht orkestrale inslag door piano en strijkers , zijn innemend, sober en spaarzaam begeleid en vocaal neigt McDermott ergens tussen Rufus Wainwright, Mike Hadreas’ Perfume Genius  en Antony Hegarty (van Antony & The Johnsons) . En toch noteren we muziek met weerhaken , in die zin, “Men in love” is een gedreven nummer en breder van opzet, en een intens broeierige “Tears” door de opbouwende ritmes.
‘Nude’ is een sfeervol tweede plaat, popballads met stringarrangementen , niet vies van aangenaam stekelige ritmes .

Info op http://www.theirrepressibles.com

Een blij weerzien toch met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Een rol die haar op het lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar we herkennen haar ook als een warm , sensueel , dynamisch iemand.
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me”  en “Only happy when it rains”.
De nieuwe plaat is niet nieuws onder de zon , maar biedt een reeks snedige,  strakke , stekelige songs , gekenmerkt van nerveuze, gedreven ritmes. “Automatic systematic habit”, “Big bright world” en de single “Blood for puppies” slaan meteen in. Daarna zakt het wat ineen , een beetje teveel dreunend; af en toe komt een sfeervolle , dromerige, innemende song bovendrijven als de titelsong en “I hate love”.
Algemeen hebben we hier de return van een gretig klinkende band , die er terug zin in heeft, een goed album klaar heeft , en de brug tracht te slaan met hun eerste nineties platen. Een geslaagde rentree bijgevolg!

Achter Lone schuilt de Brit Matt Cutler , die al een vijftal jaar in de branche zit van de elektronische muziek . Wij sluiten nu pas aan met deze nieuwe plaat , die lekkere retro elektronica ‘Orbital’ grooves biedt . Aantrekkelijke ritmes en sounds gemengd met trancegerichte ambient soundscapes en zalvende beats . En zoals de titel van de cd aangeeft, worden de sound’n’beats geplaatst in een futuristisch, galaxy decor .
Invloeden van Orbital , FSOL, The Orb, LFO en Aphex Twin zijn te horen , maar Lone boeit evenzeer door de veelkleurige , ingenieuze patronen . “As a child”, “Lying in the reeds”, “Crystal cavers 1991” en “Raindance” verrassen , werken in op de dansspieren en zijn  ‘instant’ clubdance.  Fijne ontdekking.

Zulu Winter - Een Brits kwintet om in het oog te houden . Het ensemble houdt het op subtiel uitgewerkt melancholisch sfeervolle, broeierige songs . De songs zitten goed in elkaar en zijn boeiend . Met een song als “We should be swimming” kunnen ze alvast een doorbraak forceren . Atmosferisch gelaagde , golvende , aanstekelijke melodieën, ingehouden , hoekige ritmes en een dromerige naar een falset neigende zang , het is het muzikaal recept van dit aangenaam album , dat deuren opent naar de toekomst .  

De Nieuw-Zeelandse Kimbra (voluit Kimbra Lee Johnson Zottola), kwam in de belangstelling als gastvocaliste van Gotye’s  superhit “Sombody that I used to know” . Is zij ‘down under’ een popsensatie , hier loopt het nog niet zo’n vaart. Haar debuut komt een goed half jaar later uit in Europa , en is eerder geleest op hitparadepop , trippop en funky grooves . Effects en dubs zijn geïntegreerd in de sfeervolle , heupwiegende, dansbare songs en worden ondersteund van haar sensuele , breekbare en krachtige vocals .
Een goed debuut , ergens in de lijn van een vroegere Goldfrapp , vóór ze zich verloor in de electrokitschpop. “Settle down” , “Cameo lover”, “Two way stree” , “Plain gold ring” en de single “Warrior” zijn de overtuigende nummers op een niet echt verrassend , maar goed debuut ‘Vows’.

Drie jaar terug werd Marina Diamandis al meteen gebombardeerd als één van de opkomende talenten in het rijtje van de dames van Duffy, Adele, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Bat For Lashes  en Florence Welsch.
De jonge half Welshe/half Griekse debutante schoot de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstraalden.
De opvolger helt  meer over naar de bubblegum ‘boys’ pop  , met een donker gotiek randje. Inderdaad ze zijn minder luchtig en hebben onderhuids de dramatiek van een Evanescence , Enya, Florence Welch en Lana Del Rey , maar verliezen de onschuldig- en aanstekelijkheid niet van een Katy Perry.
Het album is een concept van personages uit de film, muziek , theater en literatuur . Ze steekt allerhande karakters in de songs .
Een pak songs vinden we op die tweede cd, een handvol goede springen eruit  als “Bubblegum bitch”, “Primadonna”, “Homewrecker” , “Teen idle” en “Fear & loathing” . Er zijn nog een paar interessante nummers te noteren, maar middenin valt de plaat echt in elkaar, en komt ze met weinig boeiend materiaal voor de dag!
‘Electra heart’ onderscheidt zich onvoldoende en is nu net niet overdonderend .