Muddler - Is het rock-'n-roll om tot de late uurtjes repeteren en op te treden in obscure clubs? Om de dag daarna je kinderen te knuffelen, hen naar school te brengen en in het dagelijkse leven te stappen? We denken van wel …

Een unieke parel vinden tussen het overaanbod aan bands. Het is als zoeken naar een speld in een hooiberg. Echter, soms kom je toch heel uitzonderlijke artiesten nodig. Die de extra aandacht verdienen. We stellen u voor - Muddler. Zij combineren alternatieve rock met post hardcore, maar daar houdt het niet mee op. Zo zijn de teksten in het Nederlands, en verkent de band verschillende andere wegen binnen het post hardcore en Alternatieve rock. 'Snøck Epos' kwam eind november 2016 op de markt, en is inderdaad zo een unieke parel geworden die dus niet elke dag tegen komen. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ook dit jaar liet Muddler weer van zich horen met 'Niets leeft zonder wonden'. We besteden daar de nodige aandacht aan: ''Alles gaat voorbij, behalve het verleden. Dat blijft plakken tegen de binnenkant''. Net dat leren omgaan met je verleden, het een plaats proberen geven en kijken naar de toekomst is de rode draad in ieders leven. Het wordt op deze 'Niets leeft zonder wonden' zodanig intens naar voor gebracht. Dat het niet alleen om het leven van de tekstschrijver gaat, maar ook uw leven. En dat maakt van deze plaat een bijzondere parel die inderdaad aan de binnenkant blijft kleven. Omdat het ook U als luisteraar diep raakt." Schreven we daarover. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75873-niets-leeft-zonder-wonden.html .

We vonden het hoog tijd worden om de band eens enkele vragen te stellen. Het werd een gezapig gesprek van meer dan een uur met zanger Fons Vloebergs en bassist Ben Kovalewski  in het gezellige café The Fox in Lokeren.

Sommige mensen omschrijven hun stijl als Nederlandstalige stoner. Sommigen post-whatever-rock …las ik in een biografie, hoe zou je zelf uw muziekstijl omschrijven?
F: Dat is een heel moeilijke vraag. Het is geen metal, het is Nederlandstalig, is het Nederlandstalige rock? Ja, maar dat is zo breed. Het is gewoon zeer moeilijk om een genre te kleven op onze muziek. Dat is soms een probleem naar promotors toe, of om op de radio te komen. Daarom gaven we het - omdat onze stijl moeilijk te beschrijven is- de naam Snock; al is deze benaming een uit de hand gelopen grap. Het is een verzinsel van onze gitarist. We vonden het wel goed klinken.
Ik snap die vraag wel. Iedereen wil zaken in vakjes steken. Zo wordt het vatbaar. We hebben ook nooit gezegd of afgesproken welke muziekstijl we gingen spelen. We wilden muziek maken. En dit is hetgeen er dan uit komt. Eerlijk, zonder teveel franjes.


B: Ik geef ons graag de beschrijving 'Muziek voor verdwaalde kinderen & verloren zielen'.

Waar komt de stijl omschrijving 'Snock' (want zo wordt de stijl een beetje omschreven die jullie spelen) vandaan? En wat betekent het?
F: Eigenlijk is dat een antwoord op de vorige vraag. We dachten als we er toch iets moeten op kleven laten we het gewoon Snock noemen dan.

Fons, waarom gaat een mens op uw leeftijd nog eens skateboarden? en hoe gaat het met het revalideren (ik doe ook soms zotte dinges waarvan mijn lichaam naderhand zegt ''doe dit nooit meer!" )
F: Ik heb vroeger wel een beetje geskateboard, en ja kinderen, hé. Het lukte me best eigenlijk.... Tot die ene keer... Ik ben ondertussen geopereerd en nu moet ik nog revalideren. Ik heb er geen spijt van, het was leuk. Maarja..

Het feit dat jullie in het Nederlands zingen spreekt me wel aan, het is ook niet meer 'een schande' zoals veel jaren geleden. Maar toch, waarom in het Nederlands?
F: In het Nederlands kan ik me het best uitdrukken. Eerst zong ik in het Engels. Bepaalde nuances en bepaalde beelden kon ik niet goed weergeven. Bovendien creëert dat Engels voor mij meteen een afstand. Ik wil dichter op het vel zitten van diegene die naar Muddler luistert. Ik wilde ook verstaanbaar zijn, vandaar het AN. Mensen spoorden ons wel is aan om in het dialect te gaan zingen, ‘want da’s cooler en meer underground....’ Dat voelt voor mij niet naturel. En als er iets is wat ik wil met MUDDLER, dan is het eerlijkheid!


B: teksten in de moedertaal ‘komen harder binnen’. Zelfs bij mij. Je begrijpt ieder woord, je hoeft je niet af te vragen waarover de schrijver het heeft. Het voelt ook zeer naturel aan om in onze moedertaal te schrijven, geen vreemd gevoel.

Voelen jullie ook een verwantschap met kleinkunst? of is dat ver gezocht. Bij welke artiest of groep leunen jullie het dichtst aan eigenlijk? Een Nederlandstalige rock band die aan een opmars bezig is, is BEUK. In hoeverre voelen jullie zich verwant tot bands als deze laatste?
F: Met alle respect voor kleinkunst, we zijn er eigenlijk niet verwant mee. Eerder de rock dan? BEUK is wel eerder strak recht-toe-recht-aan en gaan; 1-2-3 knallen. Wij zitten ook een beetje in het donkerdere genre. Misschien een beetje Arbeid Adelt? We lazen ergens 'Gorki met Ballen’ of een verwijzing naar Aroma di Amore. Allemaal leuk om te horen, maar het is moeilijk te omschrijven. 

B: We zitten ergens tussen verschillende stijlen in. Een gezonde mengeling van wat elk bandlid graag hoort.

Moesten jullie met een artiest kunnen samenwerken, wie geniet je voorkeur?
B: Als er een artiest is waar ik zelf eens zou willen mee samen werken, zonder onrealistisch te dromen: Elvis Peeters. Zijn teksten en expressie spreken me enorm aan. Ook het soms absurde in zijn teksten. Zijn zangcadans zou perfect op sommige van onze nummers passen. Ik ben ontzettende fan van De Legende, al lijken ze veel minder gekend te zijn dan Aroma di Amore. Helaas heb ik ze enkele jaren te laat leren kennen, waardoor ik ze nooit aan het werk heb kunnen zien. Als ik mag dromen: Nine Inch Nails! Topplaten gemaakt en telkens wanneer ik ze live zie is het een 10/10. De gave om enerzijds knalharde nummers te maken en anderzijds prachtige, rustige pianopartijen te spelen. Pure klasse. 


F: Een band waar ik naar opkijk is Amerna. Zeer donker en duister, wel veel zwaarder dan wat wij doen. Zeer intensief. Daarmee kunnen samenwerken, ook dat zou bijzonder interessant zijn. Wat zij maken is pure zwarte poëzie.
Ik ben ook wel fan van wat Frank Van der Linden doet met De Mens. Vooral tekstueel dan. En Mario Goossens is ook iemand die altijd wel mag aankloppen. De overgave waarmee hij zich smijt is besmettelijk!

Het laatste album 'Niets leeft zonder wonden' is zeer confronterend. Gaat het over persoonlijke zaken, bij mij hij heeft het een zeer persoonlijke snaar geraakt
F: Het gaat zeker om persoonlijke zaken, toen ik de songs schreef ging ik door een moeilijke periode. Dat ligt nu wel achter mij, maar ja, sommige songs zijn wel een beeld van een periode. Ik heb het in een vorm gegoten die misschien vragen oproept.... Ik wilde vooral beelden en sfeer creëren. Ik vind wel dat dat goed gelukt is.

Het deed me vooral confronteren met mijn eigen moeilijke periode, dat viel me het meest op
F: Het is altijd fijn te horen als iemand echt geraakt wordt door die teksten, tenslotte schrijf je uw emoties van je af. Maar je hoopt daar dus ook anderen mee te raken. Ik heb een voordeel dat ik zeer positief in het leven sta, dat heeft me door die moeilijke periode getrokken eigenlijk. Hoe meer je de duisternis van jou kunt afschrijven, hoe dichter je bij het licht komt feitelijk. Als je door dat te kunnen zien op of naast het podium, daar dus iemand mee raakt is mijn missie geslaagd.

Omgaan met twijfels is eveneens een rode draad. Hoe gaat Muddler om met twijfels?
B: Doorzetten. Blijven gaan, blijven schrijven. Ik weet dat we geen voor de handliggende stijl spelen, maar dit mag geen reden zijn om te twijfelen aan je kwaliteit.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
F: De reacties waren eigenlijk zeer positief, slechte reacties bijna niet. Zowel de online pers als de fans reageerden goed.
B: Met één uitzondering. Een Nederlands radiostation beschreef onze muziek als "Marco Borsato op een schuurfeest. Het slechtste ooit", of zoiets. Al zie ik geen directe link tussen ons en Borsato, buiten de taal. Haha. Ieder zijn opinie natuurlijk!

Op Facebook las ik iets over K3 en reageerde daarop '' er zit meer rock'n'roll in K3 dan je denkt'' wat is jullie mening daarover? Wat is volgens jullie de definitie van echte rock-'n-roll?
F: K3 zou ik niet echt rock-'n-roll noemen. Maar als we het over de definitie van rock-'n-roll hebben is dat eigenlijk zeer breed. Is het rock-'n-roll om tot de late uurtjes repeteren en op te treden in obscure clubs? Om de dag daarna je kinderen te knuffelen, hen naar school te brengen en in het dagelijkse leven te stappen? We denken van wel. Het is eigenlijk hoe je dat zelf invult. Is het meer rock-'n-roll om dat niet te doen, en de clubs tot stukken in de nacht af te schuimen. Voor mij op dit moment in mijn leven niet. Dat vat het eigenlijk een beetje samen. Om nog een voorbeeld te geven: ooit naar een optreden geweest van AmenRa en naast mij stond de typische metalman tot in zijn gezicht getatoeëerd, en daarnaast iemand in een maatpak, net van zijn werk gekomen waarschijnlijk. Om maar te zeggen, het is niet de aankleding die de ene meer rock-'n-roll maakt dan de andere. Die mensen waren daar voor hetzelfde. En dat is wat echt telt, volgens mij.

Als je kijkt naar de jaren dat jullie bezig zijn, wat waren de diepte- en hoogtepunten?
F: In het begin was het even zoeken, maar eigenlijk hebben we een vat boordevol hoogtepunten, en we hopen dat zo te kunnen houden.
B: De release van ons album vind ik tot hiertoe het leukste hoogtepunt. De show zelf, de reacties van de fans achteraf. De besprekingen van het album, ... Eindelijk aan de mensen laten zien wat we waard zijn na ons eerste EPtje.

Hoe staan jullie tegenover spotify en sociale media? Met andere woorden hoe belangrijk is sociale media? En hoe ga je ermee om als band?
B: Gemengde gevoelens. Helaas kun je niet zonder Sociale media. Ik zeg 'helaas' omdat er vroeger veel meer mystiek en charme rond een band kon hangen. Je zat, als fan, op hun forums. Je praatte met andere fans over songs, artiesten en optredens. Wie waren de mensen achter de artiesten? Je had er het raden naar. Nu openen we Facebook ,en zien we wat ze als ontbijt aten. Ik denk dat je vroeger vanuit de underground kon opklimmen, terwijl je nu meer kans maakt wanneer je goeie (lees: betaalde) promotiecampagnes start, welke kwaliteit muziek je ook biedt. Zelf ben ik wel fan van Spotify. Een album kopen van een onbekende band, doe ik zelden. Op Spotify leer ik wekelijks nieuwe artiesten kennen. Wanneer ze echt de moeite zijn, ga ik ze live bekijken of koop ik een plaat. Dankzij beide kanalen leren mensen u kennen, komen ze naar uw optredens. Ze kopen een plaat. Dat is de charme van beide, dat het deuren opent of zou kunnen openen.

Wat zijn de verdere toekomstplannen van Muddler?
B:  In februari spelen we voor het eerst in Nederland (Gebouw-T).(Meer informatie: https://www.facebook.com/muddler.be/ ) Ik kijk hier ontzettend naar uit: lijkt me een prachtzaal!
Normaal hadden we tijdens deze maand ook een wereldbekend nummer willen vertalen en coveren. Helaas was iemand ons voor bij De Warmste Week. Haha, hoe is het mogelijk!? Desondanks kruipen we toch terug de studio in dit voorjaar voor een surprise.
F: Mijn persoonlijk toekomstplan is om eerst wat te revalideren. Maar ik weet dat het snel terug zal kriebelen. Dus met veel goesting kruip ik graag zo snel mogelijk terug het podium op.

Is er ook iets als een einddoel, iets dat jullie absoluut willen bereiken?
F: Verder blijven evolueren zoals we bezig zijn. Kunnen optreden, in binnen- en buitenland. En er vooral plezier in blijven beleven, zoals we nu doen. Het creatieve aspect is voor mij ook heel belangrijk. Kortom de natuurlijke flow waarop we nu zitten voelt goed.
B: Voor mij is het niet essentieel om elke week een optreden te spelen. Er zijn bands die tweemaal per jaar optreden, maar wel voor een vaste fanbase die van her en der uitrukt om hún band te zien. Dat lijkt mij veel bevredigender dan een band te zijn met 1000 shows op hun palmares. Een eigen Muddler-cult, klinkt nog goed ook.

Bedankt voor dit bijzonder fijne gesprek, en veel succes in het komende jaar en de jaren die daarop volgen

Nits zijn al decennialang een begrip in de Nederlandse popcultuur. Zoveel jaren brengt de band muziek uit waarbij niet binnen de lijntjes wordt gekleurd, vaak met een zeer poëtische tongval met dank aan meester verteller Henk Hofstede. De band kwam en komt daar nog steeds mee weg en blijft anno 2019 nog steeds zijn stempel drukken op datzelfde muziekgebeuren. Met 'Knot' wordt een nieuw pareltje afgeleverd waarbij deze stelling nog maar eens in de verf wordt gezet.
Doorheen de plaat zit een zeer persoonlijk verhaal, dat op vaak dromerige wijze wordt verteld waardoor je als aanhoorder meerdere keren een traan wegpinkt. “The Concrete House” gaat over het ontruimen van het ouderlijke huis. Bij “The Garden Center” heeft ie het over zijn moeder. En zo kunnen we nog even doorgaan. Nits brengen die muziek op een sprookjesachtige en pakkende wijze, waardoor je er als mens stil van wordt. Je kunt een speld horen vallen, als de band je weer een zeer geïmproviseerde krop in de keel bezorgt bij “Une Petite Allumette”. En dat is uiteraard in grote mate de verdienste van Henk zijn warme stem die je emotioneel diep raakt. De luisteraar zit aan zijn lippen gekluisterd te luisteren naar zijn en hun eigen verhaal. Want tenslotte wordt ook het uwe verteld. Op de muziek van Nits kon je nooit echt een label kleven, dat is de reden waarom wij ook altijd stiekem een beetje fan zijn geweest. Ook dat oog voor experimentele, binnen een weliswaar intieme omgeving, keert voortdurend terug op deze knappe plaat. Nits doet duidelijk niet aan afleveren van routineklusjes, ook al hoeft de band ondertussen niets meer te bewijzen. De ondertussen 24ste plaat is wederom een meesterwerk waar poëzie en intimiteit worden  samengevoegd met improvisaties en voorddurend experimenteren met geluiden, zonder die geluidsmuur af te breken uiteraard.
Nits raakte steeds op subtiele wijze zeer gevoelige snaren en doet dat anno 2019-2020 nog steeds met volle overgave. Dat maakt ons na al die jaren nog steeds overgelukkig. Want deze Nederlandse topband blijft ook nu nog steeds buiten de lijnen kleuren en zichzelf heruitvinden omdat rust namelijk roest. Bovendien is deze schijf, een ode aan het verlies van een ouder en hoe daar mee om te gaan, een zeer persoonlijke plaat geworden die ieder van ons diep raakt die met verlies is geconfronteerd. Want hoe ga je daar mee om? Daar komt geen antwoord op, want wellicht weet Henk het antwoord ook niet echt. Dat je met vragen blijft zitten en de gevoeligste snaar van een mens wordt geraakt, zonder klef te klinken maar eerder door op een magisch mooie wijze je ziel te raken? Dat is nog een pluspunt dat ons doet beseffen dat Nits grensverleggend was, en dat nog steeds is gebleven. Dat wordt op deze bijzondere plaat die aan je ribben blijft kleven nog maar eens bewezen.

We citeren even de biografie over Izakaya Heartbeat: 'Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’. Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’.
Het resultaat mag er zijn. “Hallucanting Past And Future” is zo een bevreemdend aanvoelende song die je alvast doet zweven over de dansvloer eens onder diepe  hypnose gebracht. Deze muziek gaat ook alle kanten uit, waardoor je niet echt een stijl hierop kunt kleven. Gemakshalve noemt men het daarom psychedelische rock, waar de band uiteraard dicht tegen aanleunt. Vooral wordt een donker en intensieve atmosfeer gecreëerd die je letterlijk bij de keel grijpt. Luister maar naar een song als “Planetarium High”, een song waar je letterlijk high van wordt als je je laaft aan de oase van psychedelische tonen die de band je aanbiedt. De registers, of althans de drum inbreng die aanvoelt als bonkende mokerslagen op je hoofd, bij “Primitive Psyche” klinken dan weer zodanig angstaanjagend dat je met het angstzweet aan de lippen verweesd achterblijft. Izakaya Heartbeat maakt het de aanhoorder niet gemakkelijk, je moet je echt letterlijk laten meedrijven doorheen die bonte en zeer vreemd aanvoelende wereld, boordevol rariteiten komenten uit een spookachtige wereld.
Griezelig en  ergens wel vuil en donker, dat je ook terugvindt bij bijvoorbeeld shoegaze, keert eveneens veelvuldig terug. Een song als “Into The Ocean” met een zanglijn die een donkere gemoedsrust over jou doet neerdalen, is daar een mooi voorbeeld van. De band slaagt er over de gehele lijn je in een droomwereld te doen belanden, en dat is de verdienste van elke schakel binnen deze band die even belangrijk is. Frivole melodieën, stuwende drum en baslijnen en mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen zijn de rode draad op de daarop volgende songs “Endless Kiss”, “Sometimes” en  "Collective unconsciousness" een prachtige afsluiter waar al die bovengenoemde stellingen nog maar eens in de verf worden gezet.
Deze zeer gevarieerde schijf van Izakaya Heartbeat is een aanrader voor elk beetje liefhebber van shoegaze en psychedelische rock, met de voorwaarde dat je houdt van bands die buiten de lijntjes kleuren op een eigenzinnige wijze. Want dat is wat Izakaya Heartbeat over de hele lijn doet, dat is de reden waarom ook wij vallen voor de band en plaat.
Eens onder hypnose gebracht belanden we namelijk in een trance waaruit we niet willen en kunnen ontsnappen. Een zalig gevoel overvalt ons, net omdat dit zo tastbare muziek is die je niet gewoon dient te beluisteren, maar inderdaad te voelen.

Elke keer als we iets voorgeschoteld krijgen van het label Wagonmaniac Music zijn dat meestal pareltjes van platen gebracht door artiesten die eigenzinnig hun ding doen, soms overgoten met veel sausjes van absurditeit. Dat is in bepaalde mate met deze EP ook het geval. Apparaat is een minimal newwaveband ontstaan uit het meesterbrein van Bart Willems. Ook bekend van postpunkband Ono Scream. Hij laat zich voor dit project bijstaan door bassist Rudi Mertens en synthesizerspeler David De Smet. Het trio doet niet aan toegevingen, ze brengen een potje newwave alsof de jaren '80 nu pas zijn begonnen en komen daar zelfs mee weg.
“Neo Woods” zet al de toon van deze EP. We doen niet graag aan name dropping, maar halen ons prompt een band als Fad Gadget  voor de geest bij “Meaningless” of “Submission”. Ook The Neon Judgement komt om de hoek kijken. Vernieuwend is dat allemaal niet. Maar net door een zo technisch hoogstaand pareltje uit te brengen, waarbij duidelijk naar die gouden tijden wordt verwezen, klinkt Apparaat ook niet gedateerd. Daardoor draaien we deze EP ook graag grijs. Doen we onze puntschoenen aan en gaan aan het dansen alsof, inderdaad, die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Ook bij de daaropvolgende songs als “Hell Of A Moment”en het opzwepende “109” is dat de rode draad.
Apparaat doet de newwave- en postpunkmuziekstijl herleven, binnen een aanstekelijke omkadering die op de dansspieren inwerkt. Hierop stil zitten is onmogelijk. Net het feit dat Bart en de zijnen dit doen op een eigenzinnige wijze, zonder om te kijken, trekt ons nog het meeste over de streep. Dat ze daardoor een zoveelste newwave-opleving bieden binnen dat grote bos vol postpunkbomen stoort daardoor evenmin. Een band en schijf om te koesteren als je houdt van newwavebands die buiten de grenzen kijken van die muziekstijl, maar ook durven teruggrijpen daarna zonder gezichtverlies te lijden.

Apparaat EP
Apparaat
Wagonmaniac Music
 

Tales is het bluesproject rond doorwinterde muzikant en singer-songwriter Roeland Smeyers. Met 'Light Trip' brengt hij zijn debuut uit, maar de man is uiteraard zelf niet aan zijn proefstuk toe. Maar die ervaring werpt hij op dit bijzonder warmhartige debuut zeker en vast in de strijd. Bovendien staat op de schijf een cover van Dire Straits’ “Six Blade Knife”. We citeren even de volgende anekdote daarover: ''Smeyers trok met de tape van die track naar Londen om die persoonlijk te gaan afgeven in de  studio van Mark Knopfler. Enkele weken later stuurde Knopfler en email om zijn persoonlijke zegen en goedkeuring te geven om deze versie te releasen''. Want inderdaad naast de funky blues zit er vaak een streepje Dire Straits verborgen in de sound van dit debuut.
Dat merken we niet alleen bij bovenstaande cover, dat wordt reeds bij de eerste song (“There's That Sound”) in de verf gezet. De zeer warme vocale inbreng wordt gecombineerd met een bijzonder aanstekelijke muzikale omlijsting die je hart in vuur en vlam zet. Rock en blues worden op al even funky en gezapige wijze met elkaar verbonden op de daarop volgend “Little Man Stand”, “Scarlet Flowers” en “We Found Our Love”. Eén voor één pareltjes van bluessongs die lekker aan je ribben blijven kleven. De band slaat, onder leiding van Smeyers, aan het improviseren met beide muziekstijlen en straalt op plaat ook enorm veel spelplezier uit.  En dat is wellicht nog het meest opvallende aan deze plaat, de schijf straalt tonnen positieve energie uit. Het is bij die bluesstijl vaak anders. Maar Smeyers laat de zon schijnen in je hart, zonder klef te gaan klinken. Eerder door een verwarmende gloed over jou te laten neerdalen, waardoor je met een glimlach op de lippen zit te genieten. Maar dan echt, genieten. Dat is de rode draad op songs als “It’s OK”, “The Seeds”, “The Rythm Of Time” en “In A Trance”. De akoestische afsluiter van “There's That Sound” laat horen wat voor een begenadigde zanger Smeyers wel is en dat hij zich laat omringen door muzikanten die duidelijk diezelfde kant uitkijken.
Tales is een band die niet de zwaarmoedige kant opzoekt van blues en rock, maar die knipogen uitdeelt naar bijvoorbeeld Dire Straits wiens sound regelmatig de revue passeert. Op een eenvoudige maar magisch mooie wijze doet Tales je hart sneller slaan en bezorgt je een brede glimlach op de lippen waardoor je zelfs in de meest moeilijke momenten van het leven telkens het licht ziet schijnen aan het eind van de tunnel.
Tales komt deze nieuwe schijf voorstellen op 23/2/2020 in CC Zwaneberg in Heist o/d Berg (www.zwaneberg.be/e1547/tales ).

The Wonder Stuff is de band rond Miles Hunt die reeds eind jaren '80 furore maakte met klassiekers als 'The Eight Legged Groove Machine' (1988) en vooral opvolger 'HUP' (1989) die hen een iconisch statut bezorgde. Dit werd gevolgd door al even belangrijke platen als 'Construction For The Modern Idiot' en 'Never Loved Elvis'. Na de split in 1994 sloeg de band sterk terug met 'Escape From Rubbish Island'. Dertig jaar na 'HUP' verscheen recent plots een nieuw werkje: 'Better Being Lucky'.
Of de band nog steeds diezelfde impact heeft als dertig jaar geleden? Dat antwoord komt vrij snel met een verrassend sterke song als “Feet To The Flames”. Een song die al even tijdloos klinkt als de songs uit hun gloriejaren en dat is toch al heel wat. Nee, The Wonder Stuff doet hier niet aan een routineklus of een kopie van die tijd. Ze doen iets met de songs die ze aanbieden en durven buiten hun comfortzone treden. Daar houden we wel van. Het lijkt wel alsof de band nooit is weggeweest, zo fris en monter klinkt de band op “Dont' Anyone Dare Give A Damn”, “Bound” of “It's The Little Things”. De enige voorwaarde: vergelijk deze band niet met de band uit het verleden. Hier is een nieuw en jong ogende versie van The Wonder Stuff uit de grond gestampt die zijn stempel kan drukken op de huidige, alternatieve Britpop of wat dan ook. Daar waar bands die na zoveel jaren iets nieuw uitbrengen al te vaak dreigen een flauw afkooksel van zichzelf te worden of gewoon een kopie van die tijden, slaagt The Wonder Stuff er dus met brio in zichzelf opnieuw uit te vinden. Luister maar naar sprankelende songs als “When All Of This Is Over” en “Map And Direction” en voel een trilling door je benen gaan die je aanzet om te dansen en zweven doorheen de huiskamer. Dat de luchtige aanpak ook ons rockhart raakt is daarbij zeer mooi meegenomen. Want daardoor kan The Wonder Stuff ook vandaag nog een ruim publiek over de streep trekken.
Soms kan een band die uit zijn as herrijst wel degelijk een parel van een plaat uitbrengen waarmee ze  zichzelf als het ware heruitvinden, met respect voor dat verleden. The Wonder Stuff brengt een bijzonder aanstekelijk plaatje uit dat zowel hun oudere fans perfect verbindt met de jonge garde aan alternatieve, Britpop en bijhorende liefhebbers. Nieuw en oud verbinden tot een sprankelend mooi geheel is de rode draad op 'Better Being Lucky' . Daarin lag toen de magie van The Wonder Stuff, en dat is na zoveel jaren nog steeds het geval. Daarom alleen al kun je zonder te twijfelen in je portemonnee tasten en jezelf een laat kerstcadeau kopen als liefhebber van deze muziekstijlen.  Het loont de moeite, want The Wonder Stuff is duidelijk terug van eigenlijk nooit weggeweest.

De uit Cyprus afkomstige heavymetalband R.U.S.T.X. ontstond in 2004 oorspronkelijk onder de naam Flames In Ice (2003 tot 2004) om later over te gaan naar R.U.S.T. Pas in 2014 verander de naam in R.U.S.T.X. en wordt keyboardspeler Katerina Xanthou aan de line-up toegevoegd. De band bracht enkele zeer knappe platen uit, maar met 'Center Of The Universe' lijkt toch een nieuwe bladzijde te worden omgedraaid onderweg om de wereld te veroveren.
Met de opener “Defendre Le Rock” wordt de toon gezet. Ga het niet te ver zoeken bij R.U.S.T.X. Dit is eenvoudige, lekker aanstekelijke heavymetal waarbij je wijdbeens de luchtgitaar in de hand neemt en, bij voorkeur met de haren in de wind, gaat headbangen tot de vroege uurtjes. Honderd of duizend keren voorgedaan, maar als de kwaliteit goed zit, verveelt dat eigenlijk nooit. En dat is bij deze band zeker het geval. De ene adrenalinestoot volgt namelijk na de andere uppercut. Gestroomlijnde riffs, lekkere drumsalvo's, een vocale aankleding die zo puur aanvoelt dat je de songs prompt meebrult. Aangevuld met keyboardklanken die een meerwaarde bieden voor het geheel. Het is ook hoe de daarop volgende songs als “Black Heart”, “Endless Skies” en “Widows' Cry” in elkaar steken. Nee, er worden geen nieuwe muziekstijlen uitgevonden of zo, maar wel wordt je rockhart diep geraakt. De uiteenlopende vocale inbreng kan voor sommige wellicht een minpunt vormen, maar in dit geval zorgt het voor extra variatie binnen het geheel.
Elke keer een andere stem zorgt er namelijk voor dat je over de gehele lijn bij de les blijft. Elk van de songs zijn trouwens zeer radiovriendelijk. De negen minuten lange titeltrack klink echter opvallend epic en laat een uiteenlopende zijde van de band zien. Alsof ze aan het experimenteren slaan met alles wat draait rond heavymetal tot een zeer aangename song die een heel andere kant van de band laat zien, wat ons wel kan bekoren. Een andere  aangename verrassing komt uiteindelijk op het einde. De bonus track “Band On The Run” een cover van Paul McCartney & Wings krijgt een  zeer  opvallend energieker en harmonische tongval toebedeeld, waardoor die song enorm aan je ribben kleeft.
Die bonussong duidt aan dat deze band  van vele markten thuis is binnen heavymetal. Elk van de songs worden gebracht een gedreven en bijzonder aanstekelijke, catchy en energieke aankleding. Nogmaals, zoveel keer voorgedaan. Maar bij deze band komt de kwaliteit telkens bovendrijven en trekt die uiteenlopende vocale inbreng ons nog het meest over de streep. Gewoonweg een zeer leuke heavy metal schijf  dus die , als je fan bent traditionele hardrock of heavymetal uit de jaren '70 tot '80, zonder problemen in je platenkast kan of mag verdwijnen. Je zult er geen spijt van hebben. Zeker weten.

De Franse pianovirtuoos Yann Tiersen is niet aan zijn proefstuk toe. De man heeft er een immense carrière opzitten en bracht recent nog een nieuwe schijf uit: 'All'. Wederom een meesterwerk waar Yann bewijst nog niet op zijn lauweren te gaan rusten. Ondertussen brengt hij wel een mooi overzicht uit van diezelfde carrière met 'Portrait'. Al is dat eerder in een eigenzinnig overzicht van zijn oeuvre waar hij zijn virtuositeit voortdurend tentoonspreidt.
Met het wonderbaarlijke “Introductory Movement” feat. Stephen O'Malley (wiens inbreng trouwens een meerwaarde biedt) is de toon gezet. Opvallend is hoe veelzijdig Yann wel is. Of dat nu gaat op melancholische of weemoedige wegen zoals bij “Rue Des Casades”. Of het lekker up tempo “The Old Man Still Wants It” - een kort maar bondig huzarenstuk waar Yann alle registers open smijt. De man bewijst meermaals dat hij van vele markten thuis is. Ook laat Yann zich omringen door vocalisten die zijn muziek alleen nog meer naar magische hoogte doen opstuwen. Luister maar naar de breekbare engelachtige stem van echtgenote Emilie Tiersen in aanvulling op die zachtmoedige klanken die Yann uit zijn instrument tovert op de songs “Gwennilied” en “Pell”.  Beide zijn uit zijn recente plaat trouwens, wat nog maar eens bewijst dat Yann nog steeds zichzelf heruitvindt.  Letterlijk betoverd door zoveel schoonheid , voelen we ons wegglijden naar andere oorden. Stephen O'Malley mag zijn kunsten ook nog eens vertonen op “Prad”, een song overgoten met sausjes boordevol weemoed, met een knipoog naar experimenteren met klanken. Ook daar verlegt Yann weer een grens, waar geen grenzen zijn. “The Waltz Of Monsters” wellicht één van zijn meest bekende meesterwerken. Of “Closer”, samen met Blonde Redhead zijn nog enkele hoogtepunten op deze verzamelaar, die eigenlijk geen verzamelaar is. Eerder maakt Yann een eigenzinnige selectie uit zijn verleden en het heden. Telkens gebracht met het oog op de toekomst gericht. Het bewijst nog maar wat voor een uitzonderlijk talent Yann Tiersen toch is. Ook al hoeft hij dat niet meer te bewijzen, met deze mooie selectie op 'Portrait' zet hij dat nog maar eens in de verf. Maar vooral zie en hoor je dus een artiest die zich niet verankerd aan zijn verleden, maar ook vooruit kijkt. En dat laatste keert niet alleen terug op dit portret. Het trekt ons compleet over de streep. Hoogtepunt na hoogtepunt schotelt Yann je voor. Op die vijfentwintig parels kleeft een vijfsterren label. Met gouden randjes. Zoveel is zeker.

Yann Tiersen brengt met 'Portrait' een schijf uit waarmee hij de doorsnee fan een mooie extra collector’s item bezorgt. Maar ook de pianoliefhebber die op ontdekkingsreis wil trekken doorheen de adembenemende mooie muziek die Yann gemaakt heeft, nu maakt en ooit nog zal maken wordt op deze knappe 'Portrait' volledig uit de doeken gedaan.

De mooiste en meest indrukwekkende in het leven komen meestal totaal onverwacht. Zo gingen we op een vrije zondagavond in december een kijkje nemen in AB Salon en werden omvergeblazen door twee acts die grenzen verleggen binnen improviseren met jazz en stijlvarianten, waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou deden stilte zodanig oorverdovend klinken, dat niet alleen trommelvliezen barsten maar ook harten werden geraakt.
Het volledig verslag van deze bijzondere avond kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76729-oorstof-2019-g-a-b-b-r-o-rodrigo-amado-farida-amadou-het-licht-aan-het-einde-van-de-tunnel-eens-de-chaos-in-je-hoofd-is-doorprikt.html .

We konden ook de nieuwste LP 'Granular' op de kop tikken, en maakten nog maar eens hetzelfde mee.
G A B B R O, Hanne De Backer’s baritonsaxproject, hanteerde een relatief eenvoudig duoconcept voor haar titelloze debuutalbum. Met 'Granular' is ook Marc De Maeseneer (baritone saxofoon) opnieuw van de partij, maar het duo krijgt nu gezelschap van experimenteel bassist Raphael Malfliet en de al even opvallende vocaliste Agnes Hvizdalek. We citeren even uit de biografie ''Granular combineert studio-opnames met opnames van het Summer Bummer Festival in 2018, en zet in op fragmentering, aandacht voor detail en een spel van klank en ruimte dat de luisteraar best ondergaat zonder verwachtingen. Het resultaat is immers een opvallend originele inkijk in een universum vol ongewone technieken, met opnieuw een evenwicht van het persoonlijke en een radicale openheid, waardoor de korrels uit de titel uitgroeien tot een breed, organisch geheel.'' De schijf bestaat uit zeven songs die elkaar perfect opvolgen, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en bekijken.
De titels vullen deze stelling aan, namelijk de dagen van de week. Want net als in een week gaat alles in laagjes van gejaagdheid tot even tot rust komen, nieuwe energie opdoen en de volgende dag er weer met volle goesting tegenaan gaan. G A B B R O verstaat de unieke kunst om dat in filmische laagjes te doen die dus op elkaar volgen alsof dat logisch is, binnen een eerder onlogische omkadering. Hoever kan men gaan in experimenteren vroegen we ons af. Volgens deze band zeer ver. Bevreemdend aanvoelende saxofoon klanken worden overgoten met bas tonen die aanvoelen als mokerslagen. Later spat alles open in een oorverdovende bubbel die de trommelvliezen doen barsten. Het is pas bij de vocale inbreng dat de rust min of meer wederkeert. Maar niet voor lang, want daar komt weer een nieuwe onwaarschijnlijke kronkel aan die je als aanhoorder moeilijk kunt thuisbrengen. Maar net dat is het indrukwekkende aan deze band en plaat, het niet kunnen labelen van hun muziek en dat oneindige improviseren en experimenteren tot je er ofwel horendol van wordt ofwel binnen die chaos enige structuur ziet verschijnen die je eerder tot gemoedsrust brengt. Zelfs bij de snerpende, oorverdovende momenten is dat het geval.
Het geselen van de instrumenten en daar klanken proberen uithalen die niet logisch lijken is een andere rode draad op de schijf. Maar ook daar verlegt de band een grens, en brengt de aanhoorder in een diepe trance waaruit hij of zij totaal niet kan ontsnappen. Na zondag (“Sunday”) zijn we dan ook zodanig uit onze lood geslagen dat we behoefte hebben aan een beetje rust in ons hoofd. Wederom vergelijkbaar met een vaak hectische werkweek waar het telkens weer uitzien is naar het weekend. Toevallig is deze song de meest zachte van de zeven. Ook zo een toevallige samenloop van omstandigheden? We denken van niet.
G A B B R O slaagt erin door in opwellende en golvende bewegingen, veel emoties bij een mens los te maken. Gaande van je gemoed tot rust brengen, angst aanjagen, je tot waanzin drijven en uiteindelijk ervoor zorgen dat je de zon ziet schijnen aan  het einde van een donkere tunnel zijn een ware rode draad op deze schijf. Maar dan gebracht in een mengelmoes van chaotische puzzelstukken, die op het einde uiteindelijk perfect in elkaar blijken te passen. Stilte heeft nog nooit zo oorverdovend mooi geklonken als bij G A B B R O, eens je laat meevoeren door het filmische en spookachtige wereldje dat de band je aanbiedt op deze bijzonder tot de verbeelding sprekende schijf boordevol improvisaties tot in het oneindige.

Monochromie is het project rond de in Frankrijk verblijvende visuele artiest Wilson Trouvé. De man is niet aan zijn proefstuk toe. Hij levert sinds 2012 meesterwerken af binnen filmische ambient, postrock en experimentele elektronische muziek. Met zijn nieuwste schijf 'Beyond Frontiers' bewandelt Monochromie verder die heel visueel aanvoelende wegen. Deze muziek prikkelt dan ook alle zintuigen. Op een uiterst intensieve tot intieme wijze worden toch geluidsmuren afgebroken. Van zijn schijf ‘Enlighten Yourself While You Sleep' (2013) verschenen opvallend veel positieve recensies. Met zijn nieuwste parel verlegt Monochromie wederom nieuwe grenzen.
De schijf start met een klepper van meer dan twaalf minuten: “Permafrost”. Het lijkt wel alsof Monochromie je bewust onder hypnose brengt en meetrekt naar je diepste innerlijke onderbewustzijn. Eens daar aanbeland bespeelt Wilson je emoties op een intense wijze waardoor inderdaad die stilte eerder klinkt als een oorverdovende mokerslag die je prompt omverblaast. Luister maar naar parels als “Solstice (part 1 &2)” en “High Hopes”. Eén voor één langgerekte songs die zodanig meesterlijk in elkaar steken dat je in een diepe trance terechtkomt die je tot rust brengt maar dus ook aanvoelt alsof je trommelvliezen gaan barsten. En dat is toch zeer opmerkelijk. De experimentele tongval, die telkens terugkeert, voelt zeer visueel aan. Zoals we aangaven, alle zintuigen worden daardoor geprikkeld. Van je ogen - want met de ogen gesloten doet deze muziek een sprookjesachtige wereld opengaan - tot de oren die tuiten en het hart dat sneller slaat, wordt ook het innerlijke gevoel van welbehagen aangesproken. Monochromie maakt het zijn publiek niet gemakkelijk. Je moet je echt laten meedrijven op die verdovende tot oorverdovende klanken om het concept echt te begrijpen. Maar eens gegrepen door de ambient, gedrenkt in voldoende experimentele postrock, is er geen terugweg meer mogelijk. Luister maar naar de daarop volgende parels als “Diphda”, “A Peaceful Place” en “The Last Journey' en voel vooral hoe je wegglijdt, ver weg van de harde realiteit van het leven naar een wereld die je jezelf voor de geest moet halen. De schijf eindigt met weer zo een twaalf minuten lange trip, in de vorm van “Burning Landscapes”, waar alle voordien ingenomen stellingen nog eens op een hoopje worden gegooid.
Het meest verbluffende aan 'Beyond Frontiers' is inderdaad dat deze schijf zo goed in elkaar zit dat uw fantasie wordt geprikkeld  binnen een omkadering die het midden houdt tussen verdovend je tot rust brengen. Maar, telkens zeer subtiel, eveneens zodanig verschroeiend hard klinkt dat de aarde onder je voeten wegzakt. En dat is toch zeer uitzonderlijk, het geeft tevens aan hoe filmisch en visueel deze plaat wel klinkt. Zeker geen gemakkelijk brokje vleest biedt Monochromie je aan. Maar eens je deze trip ondergaat, gaat dus een heel bijzondere wereld voor je open. Waardoor je , willen of niet, letterlijk vertoeft in diezelfde wereld die je je voor de geest haalt.

Elektro/Dance
Beyond Frontiers
Monochromie