God=DoG is het collectief rond Belgisch pop/rock-icoon Rudolf Hecke. De band bestaat naast Rudolf Hecke nog uit Yassin Joris, Nikkie van Lierop (I H8 Camera, Erotic Dissidents, Praga Khan), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish).

Rudolf Hecke bracht in 1989 zijn eerste solo-album ‘God Is Dog Spelled Backwards’ uit. Die plaat werd toen uitgeroepen tot beste Belgische album van het jaar en Hecke werd gekroond tot ‘de Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok hij op een lange tour langs jeugdclubs en festivals en hij speelde op als support voor onder meer Iggy Pop, the Sugarcubes, the Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof en Björk. Daarvoor had hij al Belpop-geschiedenis geschreven met de EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde als support van Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242 en La Muerte. Een echt vervolg op het succesalbum van 1989 kwam er echter niet.

Nu, 36 jaar en vele muzikale avonturen later is Rudolf Hecke terug met een sterk, donker en sfeervol album dat vergelijkbaar is met het werk van bijvoorbeeld This Mortal Coil: verschillende stijlen van nummers gezongen door verschillende bandleden. Het album is geproduceerd door Rudolf Hecke, David Poltrock (De Mens) en Ian Caple (Tindersticks, Tricky, Shriekback, Suede). Special guest Elsje Helewaut (Elisa Waut) verzorgt de leadvocals op één van de songs. Van de bezetting van 1989 zien we enkel Rudolf terug.

Rudolf Hecke kan nog steeds imposant brommend zingen zoals Nick Cave, maar door het albumconcept met telkens wisselende leadzangers/zangeressen, trekt hij de rol van frontman niet helemaal naar zich toe, eerder is hij de leider van het ritueel. Het is een heel gevarieerd album en niet alleen door de wisselende vocalen. Ook muzikaal gaat het alle kanten op. “Any Wind” en “Take Me Home” hebben iets van de onheilspellende rituele folk van Heilung of Wardruna in zich. “Eaten By The Lights” heeft een paar Triffids-momenten, maar zeker niet het hele nummer. Het gaat van klassieke rocksongs (“The Fear”) naar the Velvet Underground (“A Stronger Man”) en Serge Gainsbourg in duet met één van zijn muzes (“Let’s Not Give A Damn”). Dan komen er nog een paar klassiek geschoolde stemmen langs en een welgemikte blazerssectie.

Variatie kan een troef zijn, maar hier ontbreekt het met dit collectief toch aan consistentie. Dit album lijkt meer op zo’n verzamelalbum uit de jaren ’80 waarbij je bij elke song in een nieuw universum landt en niet in één lange trip het hele universum verkent. Het zijn allemaal diamantjes van groot kaliber, maar telkens in een ander juweel ingezet. Beste tracks zijn voor mij “A Stronger Man” en de herwerkte versie van “Heroin Eyes” van Company of State. “Take Me Home” mag mijn top 3 vervolledigen.

https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4