Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever
Ronker
Labelman

Review Gerrit
Het heeft even geduurd, maar de mannen van Ronker hebben eindelijk hun langverwachte tweede op de wereld losgelaten. Als je dacht dat de Belgische noise-rock scene verzadigd was, heb je buiten de razernij van dit viertal gerekend.
Hier is een blik op wat je kunt verwachten van deze sonische pletwals.
Het Visuele Voorproefje: Philip Bosmans
Voordat je de eerste noot hoort, word je geconfronteerd met het artwork van de hedendaagse Belgische kunstenaar Philip Bosmans. Zijn stijl — vaak ongemakkelijk, rauw en diep menselijk — vormt de perfecte visuele vertaling van de muziek. Het is een waarschuwing: wat binnenin zit, is niet gepolijst. Het is eerlijk, schurend en een beetje gevaarlijk.

De Tracks
Het album opent met "Tall Stories" en zet direct de toon: stuwende drums en gitaren die klinken alsof ze met schuurpapier zijn bewerkt. Ronker balanceert op de fijne lijn tussen post-punk discipline en pure noise-agressie.
Hoogtepunten van de plaat:
"Respect The Hustle" & "No Sweat": Deze tracks vormen het nerveuze hart van het album. Ze ademen een ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit uit die perfect past bij hun Denderstreek-roots.
"Snuff": Een donkerder, trager nummer dat bewijst dat de band meer is dan alleen volume; ze beheersen de kunst van de dreiging.
"Deliver The Liver": Een rasechte moshpit-anthem. Het is luid, het is smerig en het vraagt om bier en zweet.
"Limelighter": Misschien wel het meest toegankelijke nummer, zonder dat de band hun scherpe randjes verliest.

Ronker levert met deze plaat een mokerslag af. Waar veel genregenoten blijven hangen in melancholie, kiest Ronker voor de aanval. De productie is kurkdroog en direct, waardoor de intensiteit van hun live-shows bijna tastbaar wordt in je huiskamer.
Dit is geen plaat om rustig bij te gaan zitten met een kop thee. Dit is een plaat die vraagt om een kapotte versterker en een gezonde dosis adrenaline.

TRACKLIST
1. Tall Stories 2. Respect The Hustle 3. No sweat 4. Clear The Air 5. Snuff 6. Where The Dogs Sleep 7. House of Hunger 8. Disco Dust  9. Deliver The liver 10. Limelighter 11. Using Eyes

Review Filip
Ronker zet zichzelf in de markt als speednoiseband, maar er zitten meer ingrediënten in deze heerlijke, pikante saus. Zoals metal en een kleine verzameling subgenres waar ‘core’ in thuishoort. Op hun tweede full album ‘Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever’ krijgen de tracks muzikaal en inhoudelijk meer body.
De hoofdingrediënten blijven uiteraard snelheid en agressie. Dat zal wel niet veranderen zo lang als Ronker op podia staat. Refused en Slayer worden door het label als referenties opgegeven (naast David Bowie en Idles) en daar valt zeker iets voor te zeggen. Maar als er een catchy groove of een leuke melodie op hun pad komt, gaan ze die nu niet meer uit de weg. Er zit al eens een rustpuntje – of noem het ademruimte – in de songopbouw op dit album. En als een track beter wordt met een stukje piano erbij, dan halen ze er een piano bij.
In de lyrics zitten nog steeds woede en misprijzen, naast persoonlijke levenslessen, ironie en zwarte humor. En ook in de lyrics heeft dit tweede album wat meer body en gelaagdheid.
De productie was in handen van Sebastian Omerson (Atomic Vulture, Barbie Bangkok, Slow Crush, The Very Very Danger, …) en die heeft voor ‘Respect The Hustle’ een mooi evenwicht gevonden tussen agressie en melodie. De beste songs, naast de singles van dit album, zijn voor mij “Deliver The Liver”, “Disco Dust” en “Clear The Air”.
https://www.youtube.com/watch?v=l7s8ZUryTmE