Beseech werd in 1990 opgericht in Borås (Zweden). Sindsdien groeide Beseech uit tot één van die bands die je minstens één keer in je leven moet hebben gezien. Beseech weet romanticisme te mengen met gothic metal (met een donker randje), doomy sfeerbeelden en knappe melodieën.
Hun verhaal is echter geen onbeschreven blad: twintig jaar geleden werd de band ontbonden om dan exact tien jaar geleden nog eens een album uit te brengen, ‘My Darkness, Darkness’ (met Klas Bohlin als zanger). Nu 10 jaar later keren ze terug, maar dan met hun gebruikelijke duo achter de micro, zijnde: Erik Molarin en Lotta Höglin.

Ik moet toegeven dat indien Helcanen Val me in voorbereiding van het MVFV festival in Wieze mijn mening niet had gevraagd over dit nieuwe album, dan had ik deze schitterende band misschien niet eens gekend. “My Dakness, Darkness” staat al jaren in zijn geheel in mijn top 25 van meest afgespeelde tracks ever. Het is pas nadien dat ik mijn blik wierp aan wat eraan was voorafgegaan en ook dat sprak me aan.
Nu tien jaar later waag ik me aan de review van hun nieuw album (in de oorspronkelijke bezetting op vocaal vlak). Het klinkt misschien vreemd, maar ik mis toch ook wel een beetje Klas’ vocals.

Met “Ambigious Mind” steken ze van wal en laten daarbij de gitaren lekker grommen. Eens beide stemmen hoorbaar zijn moet je vaststellen dat er niet veel veranderingen zijn op vocaal vlak t.o.v. 20 jaar geleden. De magie is er nog steeds, net als de synergie. Geen ‘beauty and the beast’ hier, maar twee stemmen die op een warme manier samensmelten of waarbij ieder een beetje zijn/haar deel doet: ieder op zijn/haar eigen manier. En ja: de piano synthesizer is er ook (niet te missen).
Met “Hesitation” tonen ze ons mee in hun meer zeemzoete kant (en wederom met die prachtige piano stukken). Er kan ook een gitaarsolo van af. Singles moeten altijd sterk zijn en dienen eruit te springen en bij “Boundless Space” is het echt wel bingo want dit nummer loopt over van de energie, melancholie, de duisternis die vecht tegen de lichtstralen die in een ieder zit.  De scherpe gitaren weerklinken nog lang na, net als het gehamer van de drummer. Je voelt en hoort dat de hele band er zin in had. Zet “End This” daar gerust naast.
Met ‘Future. Present. Past’ horen we melancholie, romanticisme, violen, een akoestische gitaar en een globale sound die wel niet zou misstaan bij Within Temptation.
De enige negatieve noot is te horen op: “You Bleed. You Dream. You Breath.”. Ik meen te horen dat het op vocaal vlak niet altijd even juist zat als we luisteren naar Erik’s stem. Voor de rest is het een uitstekend nummer.
Met “Still Lost” grijpen ze naar je keel en dat is vooral te danken aan de piano, de strijkers en de engelenstem van Lotta Höglin. Traag en melancholisch gaat het dus ook!
“The Sweet Hello, the Sad Goodbye” had ik oorspronkelijk een andere naam gegeven: “Sleeping Satellite” (heeft ook wat weg van Tasmin Archer’s nummer). Hier horen we iets meer elektronica.
Afsluiten doen ze dan weer met het ruigere “Between Worlds” waarbij de gitaren haast in vuur en vlam staan, terwijl het lijkt alsof de drummer het vuur al slaande met zijn sticks lijkt te willen doven. Een lekkere afsluiter die haast automatisch de replay all functie weet te activeren.

Is dit album de moeite om aan te schaffen, hoor ik sommigen denken? Indien je al een fan was: zeker en vast. Indien je nog geen fan was, wel luister er even naar en doe dat met open vizier.
Voor de kenners: de magie van vroeger is er nog steeds, de goesting ook (dat hoor je echt). Je zou echt niet zeggen dat er in totaal 20 jaar zat tussen dit album en het vorige waarop onze nachtegalen nog eens samen te horen waren.
De sound is op en top, zoals het hoort anno 2026. Hen live aan het werk zien zal iets anders zijn, maar we duimen dat ze vooralsnog naar ons land afzakken.

Gothic/Metal
Future. Present. Past.
Beseech