In deze trieste tijden van winter en examens zou een mens zich wel eens durven wagen aan een Gothic Metal cd. Wat bij mij het geval is, want ik kreeg de taak om het nieuwe album van The Eternal te reviewen. The Eternal is een Australische band die in Europa niet zo bekend is, al hebben ze in hun eigen land al mogen spelen voor 15 000 man. Dit gezelschap brengt ons Gothic Metal met een melodisch sausje.
’Kartika’ begint op het gemak met “Silence”, een mid-tempo nummer met een instrumentale intro die me ergens wel wat doet denken aan een nummer van Rammstein, vraag me niet welk. We gaan nog twee nummers verder, nummers die allebei op zichzelf staan en wel wat te bieden hebben voor de muziekliefhebber, voor we aankomen bij het eerste hoogtepunt van het album. Dit nummer heet “Self Inflicted” en blijft me toch wel bij door de mooie afwisseling van rust en melodie.
Christus te paard! Het volgende nummer “Blood” kan ik gerust heerlijk noemen. Dit nummer telt bijna 10 minuten en begint tamelijk Oosters. Maar wat een heerlijk moment als de gitaren er in vliegen!
Ik kan elke minuut van dit nummer uitvoerig beginnen te bespreken vol lof, maar laat ons liever verder gaan met het volgende nummer. “A Pale Reflection” is een leuk nummer dat kalme momenten weet af te wisselen met lekkere riffs. Net als bij het volgende nummer “Sunshine” moet ik zeggen dat de solo’s op dit album toch wel dik in orde zijn, soms hoor je zelf enkele invloeden van Toni Iommi’s gitaarspel tijdens de Diojaren van Black Sabbath. Maar de rest van “Sunshine” vind ik persoonlijk wat zeikerig en saai. “Illuminate” zorgt dan weer voor wat afwisseling. Dit is een goed in het gehoor liggend nummer dat de snelheid wat opdrijft. Al klinkt het mijns inziens toch wat te poppy en voor de hand liggend. Ik weet dat The Eternal veel beter kan dan dit.
Na het kalme ‘Walk Beside You’ krijgen we het titelnummer van de cd. “Kartika” is het kortste nummer van het album, maar sluit goed aan bij het langste nummer van het album. Net als “Blood” heb je een Oosterse sfeer en bijhorende melodieën. Helaas is dit een kort nummer dat als wellicht als een soort van kalm intermezzo dient. “Means To An Ending” kun je vergelijken met enkele andere nummers van dit album, maar toch is het geen inwisselbaar nummer. Het heeft net als de meeste nummers van ‘Kartika’ zijn meerwaarde. We sluiten af met “Brighter Day”, een nummer dat bij wijze van spreken alle muzikale aspecten van ‘Kartika’ nog eens samenvat.
Dit is een goed album dat beslist aan te raden is voor de liefhebber van sfeer, wat duisternis, wat triestheid en wat melodie. De teksten zijn wel heel melig en zijn duidelijk geschreven door een man met veel te veel liefdesverdriet, maar daar gaan we nu niet over vallen. Doe zo voort, Australische knapen!