Een drietal jaar terug debuteerde het uit Liverpool afkomstige trio The Wombats met aanstekelijke, frisse, opwindende , leuke adhd pop . ‘A guide to love, loss & desperation’
had een resem singles die in ons geheugen bleven hangen, “Let’s dance to Joy Division”, “Backfire to the disco” en “Kill the director”, door de eenvoudige, treffende melodie, dynamiek en meezingrefreintjes. Energieke, opzwepende, vaardige, speelse postpunk dus! 
De moeilijke tweede ‘This modern glitch’ heeft nog een paar catchy, feestelijke songs, “Tokyo”, “Jump into the fog” en “Techno fan”, okselfrisse indiepop door de gitaarloops, – riedeltjes, – hooks  en toetsen die meer op het voorplan zijn getreden en richting electropoprock gaan .
We horen grootsere opgezette stukken en broeierige songs die hun gevoel voor melodie niet hebben verloren, maar wel hun onweerstaanbaarheid.
De tweede cd is er in meerdere sessies tot stand gekomen, o.m. door de moeilijke periode van zanger Matthew Murphy; de plaat is iets minder dansbaar, heerlijk en overtuigend dan gedacht met de singlereeks …