Een frisse wind van jonge Britse sing/songwriters waait over het muzieklandschap. Ed Sheeran, James Vincent McMorrow, Michael Kiwanuka en … jawel Ben Howard .
We horen op het debuut sober ingehouden songs die opbouwen en krachtiger durven te gaan; het tokkelende gitaarspel  en mans nasale, vaste zangstem vormen de rode draad en bieden een gevoelig dromerige inhoud. De songs zijn elegant en vaardig opgebouwd en kunnen huppelende ritmes hebben, wat het geheel boeiend houdt; de eerste drie songs, “old pine”, “diamonds” en “the wolves” zijn een goede barometer om je doorheen dit fijne debuut te scharen .
Onze troubadour voert je mee op een fijne muzikale trip, die het uiterst basics houdt, af en toe een aanvulling krijgt en doet denken aan de aanpak van Damien Rice, Tom McRae, David Gray, Frank Turner en Bruce Cockburn .
De protégé van Xavier Rudd  overtuigt alvast en zal verder ook fans van Ray Lamontagne, Jack Johnson en Fink  weten te boeien .