Pukkelpop 2013 –  donderdag 15 augustus 2013 - impressies

Pukkelpop heeft een geslaagde dag achter  de rug. Op deze Hemelvaartsdag kwam de klemtoon op ‘Nostalgia’ en was de mainstage eerst deels ingepalmd door grootse hiphop namen als Mac Miller, Kendrick Lamar en een replay voor Enimem . Hiphop blijft in de lift , dat is me wel duidelijk na deze gigs .
Ook het hardere genre op de mainstage, Deftones , Fall out boy en de industrial van NIN werd  positief ervaren en smaakvol onthaald.

Maar naast gevestigde waarden is Pukkelpop is ook een ontdekkingstocht doorheen de verschillende podia van beloftevolle artiesten en bands.

Na het credo van vorig jaar ‘So good to see you’ liet Pukkelpop dit jaar het volgende statement los  los, ‘sounds better with you’ . Lieftallig . Sjiek!

Onder het immense aanbod trachten we jou een zo fijn mogelijk overzicht te bieden  

Vóór Eminem rond elf uur het podium opkwam, kregen we met Mac Miller en Kendrick Lamar al wat hiphop  te horen on in de juiste stemming te geraken . Ondanks dat Eminem ons een halfuurtje liet wachten, blijft de Amerikaan superpopulair . Vooraan was er geen doorkomen  aan; jong of oud , iedereen wou na  al die tijd de man nog wel eens aan het werk zien.  Songs uit de ‘The slim sady’ en ‘the marshall mathers ‘ blijven live nog steeds het sterkst . Een opgezette show op z’n Amerikaans , met een helverlichte ‘E’ op het  achterplan; een tweede MC en een full band vulden aan . Eminem is meer dan hiphop, want z’n  band brengt een  breed , vol popgeluid . Het schoonheidsfoutje dat hij zich in Brussel waande , laten we terzijde . We zagen een degelijk  professioneel show ,  met een handvol sterke nummers , “kill you “, “criminal”, “the way i am”,  “stan” en “sing for the moment” met de toegevoegde vrouwelijke vocals , verder” the real slim shady “, “not afraid” en “lose yourself”. Sommigen werden aan elkaar verweven. Ze maakten de set boeiend  , want tussen in zaten er wat dipjes , kenmerkend voor vele doorsnee hiphopartiesten .  Nostalgie dreef boven, maar dat maakte het feestje er niet minder om .

Eerder op de stage stond NIN misschien wat te vroeg op de avond,  want die donker, dreigende, spannende rocksound van deze invloedrijke industrial band van Trent Reznor kan het daglicht moeilijk verdragen. Begin september verschijnt na ruim vier jaar nieuw werk . De entree liet heel wat heerlijke techno wavende  beats op ons los . De goed afgetrainde Reznor begon er aan in z’n eentje en gaandeweg kwamen  de anderen er bij . In het eerste deel overheerste de koele  elektronica ,  dan die unieke hardere , fellere industrial die ons bracht bij “march of the pigs”, “terrible lie”, “gave up”, “me , i’m not” , ” wish” en “head like a hole”, een sterke closing final vol lichteffects , die een paranoa inslag hadden . Hij beschikte  over een goed op elkaar afgestemde band , bood een uiterst beheerste show, maar …. Opnieuw ook hier sluimert de nostalgie .

Ook Deftones moet niet onderdoen als we het hoofdstuk Nostalgia aansnijden . Moreno en de zijnen zijn nog even vlijmscherp als voorheen , enkel het ontbreekt hen  die punch als bij “my own summer”, die hen in de jaren 90 groots maakte , met enkele classics die nog steeds bekijven . De slepende en strakke ritmiek , de donderende drums en die nasale , zweverig e schreeuwzang blijven en zijn nog altijd iets unieks  als op “change” en “digital bath” . Deftones is een beleven , een ondergaan en daar slaagden ze overtuigend in .

Nostalgie zei je.? Ook op de andere podia als the shelter hadden we returns, o.m. deze van Quiksand. Twintig jaar terug verscheen het memorabele ‘slip ‘, en samen met ‘manic compression’ werd er heel wat materiaal van opgestoft als “fazer”, “head to the wall” , “freezing process” en “thorn  in my side “.
Die posthardcore scene van Deftones , Helmet, Fugazi , Barkmarket  en Tool herleefde en Walter schreifels genoot van het warme onthaal .
Spijtig genoeg moesten we Johnny Marr missen , want ook hier werden enkele Smiths classics opgefrist .
… Pukkelpop went back to the nineties …

Maar naast deze gevestigde waarden , hebben we onze reeks beloftevolle artists en ontdekkingen
* Belgisch talent in de vroege middag …
Oathbreaker klonk hard en meedogenloos . niet voor niks al als support van Amenra ; of een Psycho 44, eerder al opgemerkt in de HRR een paar jaar terug , speelt een stevig, strak, gedreven felle set. De zanger draagt Black Flag in het hart en een nooit versleten t-shirt siert ‘em!
School is cool openden het festival . De hits van hun debuut blijven aanstekelijk, fris en dynamisch , maar met de twee nieuwe vrouwelijke groepsleden hebben ze een breder , voller geluid . We moeten het nog een beetje gewoon worden , maar de jeugdigheid en friste blijft totnutoe een centraal gegeven .
Verderop in de namiddag ervaarden we een rustpunt met de dromerige , subtiel uitgewerkte pop van Few Bits , die linkt aan een sfeervol Bettie Serveert, en Float fall , één van ontdekkingen op stubru , een duo die door de sobere begeleiding van synths en de gitaarriedels linkten aan The xx .

* En dan het ander rijtje van Beloftevolle ontdekkingen internationaal  op ons parcours
Imagine dragons zijn opkomend talent samen met Bastille , en die houden van lekkere rollende drums en troms.

Mikal Cronin had wel ergens Ty segall , Thee oh sees en sebadoh verwerkt en hielden het garagerock gehalte hoog , niet vies van wat pedaaleffects.

De frisse electropop van Charlie xcx klonk lekker in het gehoor , jeugdig en onschuldig . De Britse zangeres dartelde over het podium en maakte sensuele danspasjes, die de set nog aangenamer maakten.  En de cover van The backstreet boys vergeven we haar … Of iets later Klangkarussell die een volgepropt dance hall deden ontploffen met hun minimale klankenspectrum .

Eén van de ontdekkingen waarvan we houden zijn het Amerikaanse Parquet Courts die de sound van de onvolprezen Feelies  deden opborrelen ; de repeterende opbouwende ritmes rockten meer en  klonken iets snediger en feller . Sterk!

The Allah-las  zorgden voor een gekoelde cocktail met hun zomers ontspannende leuke  ‘60s rock’n’roll.

Surfer Blood: rauw rammelende powerpop die ergens de Pixies deed opwaaien , en kon gieren . Hier moet nog wat geschaafd worden aan die scherpe , onvaste zang.

Miles Kane : Britrock met een positieve feeling , ergens tussen Last shadow puppets , arctic monekeys en The Beatles , onmiskenbaar voor Kane . hij heeft al een pak goed single werk uit van de twee cd’s. Miles Kane rockt en de refreinen van “rearrange” en “miles away” werden luidkeels meegezongen. De Gallagher brothers zijn op het achterplan gedrongen .

Voor de nachtwacht hadden we nog de sterke sets van Savages en Godspeed! you black emperor
De britse dames van Savages zorgen voor een verfrissende wind . Hun amalgaan van postpunk, rock’n roll, wave  mag op plaat gedoseerd zijn , live laten de dames zich lekker gaan ; een muzikale wervelwind van een uurtje , waarbij alle registers werden opengetrokken en de fuzz tunes ons soms om de oren slingerden . Het mag eens kraken , piepen en knarsen . In de poel van Savages dreven Siouxie , Karen O, Cranes en My bloody valentine rond .

Of Godspeed , ze zijn ook terug en brachten vorig jaar nog een overdonderende plaat uit die postrock deed verbleken . Op het donker podium , hoorden we instrumentale klanktapijten van boven de tien minuten  , die opbouwden en explodeerden, vooral in het eerste deel van de set ; daarna klonken ze gematigder , waren ze slepender en kwam hun kenmerkende ‘ruis’ wat meer naar boven . Wat een contrast met Eminem !

Op de dubsteptunes van Chase & Status sloten we moe , maar tevreden de eerste Pukkelpopdag af . Op naar dag 2!

Organisatie: Pukkelpop