Tegenwoordig kun je geen punkband meer opnoemen die geen akoestische zijsprongen maakt.  Niet altijd is de kwaliteit van die projecten even hoog als de originele bands maar desondanks zullen fans van  No Use For A Name gretig de platen van Tony Sly beluisterd hebben.  Hetzelfde geldt voor Lagwagon en Joey Cape, The Bronx en Mariachi El Bronx en waarom ook niet voor een hardere band als Defeater en Alcoa. 
Een volgende naam in dat rijtje is Sundowner, het nevenproject van Chris McCaughen, de frontman van The Lawrence Arms.  Heel wat andere leden van die band zijn actief  met nevenprojecten  maar wat opvalt aan Sundowner is dat het  muzikaal misschien wel het verst verwijderd is van de punksound van  The Lawrence Arms.  Sundowner brengt namelijk gevoelige, melodieuze gitaarrock die in de jaren negentig zo populair was bij alternatieve muziekliefhebbers.  Sundowner  is zo nog maar eens een bewijs dat een label als Fat Wreck Chords, dat zich in de nineties enkel focuste op skatepunk en poppunk, ondertussen een hele waaier van subgenres uitbrengt. 
Of deze plaat echt in de smaak zal vallen bij die hard  punkfans betwijfelen we, maar McCaughen heeft voor deze plaat alleszins 10 mooie powerpopsongs gecomponeerd waarbij de focus ligt op z’n akoestische gitaar en gevoelige stem.  Dat komt bijvoorbeeld het sterkst tot uiting in het minimalistische “Origins”.  Daarnaast horen  we op verschillende songs een diverser instrumentarium en krijgen we het gevoel dat Sundowner een echte band is en dus meer dan een éénmansproject.  Zo is sterke opener “Cemetery West” voorzien van elektrische gitaren, drums en een degelijk tempo.  Verder horen we lead- en rythmgitaren in “Concrete Shoes” (met voorsprong de beste track op deze schijf), “We Drift Eternal” en het fijne “Poet Of Trash”.
Het is duidelijk: ‘Neon Fiction’ is geen doorsnee  Fat Wreck-plaat maar biedt genoeg kwaliteit om zijn plaatsje op het prestigieuze label te wettigen.