Pukkelpop 2015 – donderdag 20 augustus 2015 – impressies dag 1

Pukkelpop kan dertig kaarsjes uitblazen, ideaal festival weer én … uiterst genietbare muziek. De drie dagen zijn uitverkocht. Een dagje meer, dat moet kunnen als er feest is! De woensdag werden de dansspieren al aangesproken met de 2 many djs en guests . Een rits Belgische bands en opkomend talent werden in de spotlight geplaatst ( o.m. A soldier’s heart – The van jets - The hickey underworld en Novastar) .

Ons parcours dag 1 - De mainstage brengt het muzikale verleden van de 90s dichter naar de jongeren.
Na het fileleed hebben we het volgende parcours doorsparteld …
Op deze officieel eerste festivaldag viel het op dat de 90s dichter naar het publiek en de jongeren werden gebracht met een Dropkick murphys , Limp bizkit en Linkin Park. Deze bands zijn nog steeds populair en omarmen maar al te graag hun fans , wat ten zeerste werd geapprecieerd , en ervoor zorgde dat ze warm onthaald werden!

Zorgeloos de avond in dus , met Dropkick murphys en hun zwierige punkfolk ; Limp bizkit die op z’n beurt zijn beste hits ophoest  + een reeks covers ( “rollin” – “my generation” – “nookie” – “my way” -  “killing in the name of”- “take a look around”) en betrekken er op elk moment het publiek bij (de meisjes op de stage) . Tot slot Linkin Park , de Amerikaanse band toont twee gezichten met de elektronica , beats die met de jaren in hun nu-metal is geslopen; ok qua zang klinkt het allemaal fijner en zalvend . Onontbeerlijk is het oude materiaal als een “one step closer” , “in the end” die een verbeten , pittig bandje presenteren .

Op die mainstage hadden we verder de interessante combinatie van Sigma en Rudimental met een heuse band achter zich, in de voetsporen van Faithless , Basement jaxx en recent Major lazer, een mishmash aan stijlen integreren (soul, jazz, pop, hiphop, drum’n’ bass en dance)  en zangers, rappers  en zangeressen toevoegen.  Ze hitsen het publiek op en brengen je in optimale stemming . Slotsom: beide bands hebben veel met elkaar gemeen en  lijken goed op elkaar ingespeeld . Terecht hebben zich opgewekt tot een grootse band .
Mooi wat Sigma presteerde met “changing” , “nobody to love” en Robin S “show me love” ; Rudimental met “never let you go”, “waiting all night”, “feel the love” en het opvallende “love ain’t just a word “.

Verder staat Pukkelpop garant voor zijn ontdekkingen een zoektocht van beloftevolle bands … We hielden halt in de Wabief tent met bands van eigen bodem waaronder The sha-la-lees , intens broeierige , snedige 60s 70s rock’n’roll , Team william die na al die jaren een sterke return maken en het popgevoel doet opborrelen met een reeks overtuigende singles (check maar hun “1995”) of een Stuff , die Battles , Tortoise en ons oudje Wizards of Ooze laat versmelten in een (a)typische hektisch, hitsende ritmiek. Tot slot hadden we Neon judgement die definitief een streep trekken onder hun bestaan met hun ‘farewell’ tour van hun old80s en 90s EBM, elektropop .
Ook in de Marquee vonden we zeerzeker ons ding met een Kodaline , die de jonge meisjesharten sneller deden slaan met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop , George Ezra , die het sing/songwriting een breder concept biedt  ; singles “cassy o”, “barcelona” en “budapest” zijn mooie voorbeelden; opvallend, de “I try” cover van Macy Gray . Zijn tokkelend , indringend gitaarspel en diepe vocals zijn iets apart en geven elan aan de nummers .
Verder een Interpol , die een grimmige , pittige gedreven set spelen van hun recente cd en het ouder werk waaronder “say hello tot he angels”, “evil” en “slow hands” , en het nauwer brengen tot hun laatste werk. Die donkere ritmische waverock staat er duidelijk nog …

Tot slot de clubtent , war de artiesten algemeen gezien extravert voor de dag komen – check maar Natalie Prass die haar vederlichte pop iets directer brengt, Curtis Harding onderstreept z’n talent binnen de retrosoul en klinkt venijner, scherper dan op plaat,  Mew moet niet onderdoen binnen het concept van de etherische pop … hun sfeervolle benadering stopten ze onder in een weerbarstig rockende outfit (wat een versie van “satellites” en hun doorbraak  oudje “the zookeeper’s boy”) . Strand of oaks doet er nog schepje bovenop en klonk erg gedreven. Met een knipoog naar Ayco , Jason Molina en The God Machine in de aanpak . Subliem! Django Django besloot feestelijk de avond in de club , de twinkelende, hitsende tunes , de percussieve ritmes , de keys en de meerstemmige zang waren heerlijk. Alternatief dansbaar! Puike set !

Alvast hebben we genoten van een eerste Pukkelpopdag …

Uitgebreide reviews volgen

Org: Pukkelpop