Twee heavy metal grootheden komen ongeveer tegelijkertijd op de proppen met een nieuwe plaat. Iron Maiden komt aanzetten met een hoogdravend dubbelalbum van anderhalf uur met nogal epische karaktertrekken (‘The Book Of Souls’), de ene vindt het een sublieme wederopstanding, voor de ander is het vooral een vermoeiende aangelegenheid.
Motörhead doet het daarentegen met een nieuwe knalpot die ronkt en klinkt als al hun vorige, dus uitermate fantastisch, luid, snel, hard, rechtdoor en onverwoestbaar.
Lemmy mag dan met allerlei gezondheidsproblemen te kampen hebben, hij is hier wederom volledig zichzelf en komt met zijn in whisky gemarineerde schuurpapieren stem nog maar eens de kakkerlakken uit de muren jagen. Er zit misschien wat sleet op zijn lichaam (kan ook niet anders, na zo een gortig rock’n’roll leven), we horen het in ieder geval niet. Niemand klinkt als Lemmy en niemand zal dat ook doen.
Motörhead zijn The Ramones van de hard-rock, telkens maken ze quasi dezelfde plaat, maar in hun geval is dat geen gebrek maar een zegen. Fuck evolutie, iedere Motörhead plaat is altijd weer geweldig.
‘Victory Or Die’ schreeuwt Lemmy als prompte binnenkomer uit zijn hese strot, en hop, we zijn weg voor 40 minuutjes onvervalste Motörhead-herrie die er als vanouds een schuimbekkende rotvaart op nahoudt. Och ja, er staat een ballad op (“Till The End”), hebben we even goed mee gelachen, en die cover van “Sympathy For The Devil” moest ook niet echt (sommige songs zijn van nature uit zo perfect dat men zou moeten verbieden om ze te coveren). Maar voor de rest : Great Motherfuckin’ Hard Rockin’ Ramshackle Motorhead Stuff !
En ja, wij hebben ook de nieuwe Iron Maiden aan een aandachtige luistersessie onderworpen, maar wij weten toch welk album door de speakers te jagen terwijl we onze bak Jupiler achterover kiepen.