Met ‘Last of our kind’ gaat The Darkness van de broers Dan en Justin Hawkins verder op het pad van voorganger ‘Hot Cakes’: stevige, harde rock met weinig verrassingen. Zeggen dat ze nog steeds lijken op een Queen-cover-band die enkel de afleggertjes en vullertjes van Freddie Mercury brengt, is er misschien wat over. De band werkt duidelijk aan een eigen geluid en een eigen gezicht, maar voor deze ‘Last of our kind’ had de strenge hand van een externe producer misschien wonderen kunnen doen.
De eerste helft van het album is nog best spannend. De openers “Barbarian” en “Open Fire” schieten tegen een hoog tempo uit de startblokken en laten zo het beste verwachten, maar met die twee songs is het meeste buskruit al verschoten. Het derde nummer, titeltrack “Last our kind” kan al veel minder boeien.  Daarna komt nog de knappe intro van “Roaring Waters”, maar de rest van het nummer heeft maar weinig vlees aan het been. De rest van de CD is meer van hetzelfde, maar dan met minder inspiratie, zowel muzikaal als tekstueel.
Mochten we nog in de vorige eeuw leven, dan had de ballad “Sarah O’ Sarah” een mooie single geweest voor de StuBru’s en Radio Donna’s van die tijd en zeker voer geweest voor een Knuffelrock-CD, maar in 2016 lijkt het er eerder op dat de band een ballad zocht als rustpunt voor tijdens de live shows. Op het afsluitende “Conquerors” mag bassist Frankie Poullain als zanger fungeren, maar dat maakt dan weer eigenlijk enkel duidelijk dat de sterkte van The Darkness ligt bij zanger Justin Hawkins.
The Darkness krijgt met ‘Last of our kind’ punten voor volharding en goede bedoelingen, maar veel nieuwe fans zullen ze er niet mee winnen.