The Jayhawks waren in de jaren 90 één van de meest gerespecteerde bands binnen de rootsamericana. De plaat ‘Hollywood town hall’ uit 1992 is dan ook in het geheugen gegrift , die trouwens samen met de opvolger ‘Tomorrow the green grass’ opnieuw werd uitgebracht met de reünie in 2008. Gary Louris – Mark Olson waren het uitgangsbord, stonden in voor de sing/songwriting en zorgden voor een harmonieuze samenzang , wat het vakmanschap van de band onderstreepte . Door de jaren hadden de twee een hobbelig parcours , maar hun pad kruiste elkaar opnieuw , wat in 2011 ‘Mockingbird time’ bracht . De reünie leek zijn vruchten af te leveren, maar kijk, vóór de opnames van de nieuwe  , vijf jaar later, ‘Paging Mr. Proust’ haakte Olson terug af .
The Jayhawks brengen heerlijke poprootsamericana , die aanstekelijk, fris , broeierig als intens sfeervol , gevoelig klinkt . Het is een gevarieerde plaat , mede geproduceerd door Peter Buck (ex REM) en Tucker Martine , die al z’n strepen verdiende bij The Decemberists en My Morning Jacket. De single “Quiet corners & empty spaces” plaatste hen terug in de frontlinie van het genre , en met “Ace” hebben ze een heerlijke kraker uit, die ruimte laat aan de instrumenten en de gitaar doet openbarsten. Hier steken ze Wilco naar de kroon . Het gitaarspel neemt een prominente rol in en de keys/piano geven klankkleur aan het genre . Enkele zoetsappige nummers doen de spanning dalen, maar in z’n totaliteit zijn en blijven ze een americanaboegbeeld . Mooi!