De jonge popster had met “Another love” en “Can’t pretend” al meteen twee grote hits op zak van z’n debuut ‘Long way down’ , dat evenwichtig melodieus materiaal bevat , bepaald door z’n pianospel en z’n gevoelige, dromerige stem.
De nieuwe plaat bevat aanstekelijke en ingetogen popsongs , en kruist moeiteloos extravertie met intimiteit . “Magnetised” en de titelsong  zetten onmiddellijk de toon van goed uitgewerkte pop en van ‘z’n big & dramatic’ aanpak , met piano en orkestratie . Verderop zijn we onder de indruk van “Silhouette” en “Here I am” .
Een zalvende , sfeervolle benadering , opbouwend van aard , stekelig , breder en meer dan de balladpop die we zouden denken. Beetje op z’n Elbows en Keane! De essentie en puurheid van een nummer horen we dan op “Constellations” , “Jealousy” en de bijkomende tracks “She don’t belong to me” , “Mystery” en “Entertainment” . “Daddy” is de meest rockende song .
Odell is talentvol , overgave en vakmanschap typeert hem , wat dus al twee puike platen oplevert. Live betrekt hij zoveel mogelijk zijn publiek en durft hij strak , gedreven te werk te gaan , wat het zeemzoete aspect voldoende opvangt .