Bush is een Britse band die in de jaren ’90 (vorige eeuw is dat ondertussen al) aansluiting vond bij de grunge van Nirvana en Soundgarden. Ze hadden radiohits met “Glycerine”, “Swallowed”, “Everything Zen” en “Machinehead”. Daarna ging het een pak moeizamer en de band splitte in 2002. In 2010 was er een reünie met enkel nog zanger Gavin Rossdale en drummer Robin Goodridge van de originele bezetting. De albums van het nieuwe Bush, met een ‘volwassener’ geluid, werden op gemengde gevoelens onthaald. Dat is niet anders met het zopas verschenen ‘Black And White Rainbows’.
Een doorslagje van hun debuut ‘Sixteen Stone’ moet je niet verwachten. Wel gladde stadionrock en –pop in de lijn van Imagine Dragons, Coldplay en zelfs Milo Meskens. Zanger Gavin Rossdale heeft talent om een knappe song te schrijven, maar op ‘Black And White Rainbows’ zitten de pareltjes verstopt onder een onnodige laag strijkers en koortjes of stroperige synths. Een aantal songs zijn onderling inwisselbaar en missen oprechte emotie. De singles “Mad Love” en “Lost In You” tonen nog het best hoe een band de weg kwijt kan geraken door de jongste trends na te lopen. Deze band kon vroeger een vuist maken, maar op de helft van de nummers is Bush eerder op een hond zonder tanden. Hij kan nog wel wat grommen en blaffen, maar voor bijten moet je geen schrik hebben.
Toch zijn er evengoed lichtpunten. Rossdale heeft nog steeds zijn uit duizenden herkenbare strot en bij momenten wordt er flink gerockt. “Dystopia” en “Nurse” zullen de oude fans weten te plezieren. “Toma Mi Corazon” is een dijk van een nummer. Ook op “All The Worlds Within You” pakt de mayonaise. Maar de goede momenten zijn schaars.