Frontman Alex Agnew geeft het aan in een aantal interviews. Op de vorige albums van zijn band Diablo Blvd was er telkens de opmerking dat er toch telkens een paar hints en vage referenties naar de donkere jaren ’80 opdoken. Omdat dat blijkbaar hetgeen is dat hen onderscheidt van de zowat alle andere metalbands, zijn ze dat aspect nog gaan uitvergroten op het nieuwe album ‘Zero Hour’.
Dus hoor je nog meer echo’s van pakweg Joy Division, Killing Joke en Type O Negative en zit er nog steeds veel galm op de stem van Agnew. Als geheel is het misschien minder metal of heavy metal dan voorganger ‘Follow The Deadlights’, maar het is wel een mooie, consistente rockplaat geworden waar behalve liefhebbers van stevige rock ook metalheads zich nog zullen kunnen in vinden.  Vooral het drumwerk is nog meer in de richting van de rock en minder metal, maar de Antwerpse band is (gelukkig) nog steeds geen doorslagje van The Editors. Daar zorgen de stevige gitaarpartijen wel voor.
Alleen een sterke single leek te gaan ontbreken. De vooruitgeschoven nummers “Animal” en “Sing From The Gallows” zijn mooie ambassadeurs van de nieuwe richting die Diablo Blvd is ingeslagen, maar echt begeesteren konden ze niet. Dat geldt voor wel meer nummers op ‘Zero Hour’. Prachtig groepsgeluid, knap ingespeeld, mooi opgebouwd en zelfs een tekst die ertoe doet, maar toch ontbreekt er nog iets. Pas halverwege het album begint de boter echt te pakken, met o.a. “The Song Is Over”, “Like Rats” en “Demonize”.  Ook “The Future Will Do What It’s Told” kan bekoren.
De afsluiter en huidige single “Summer Has Gone” is één van de hardste en tegelijk meest meezingbare nummers op ‘Zero Hour’: catchy, met veel vaart en met een knappe solo.  Dit nummer zou het goed moeten doen op Studio Brussel, voor zover daar nog plaats is voor heavy metal.