Marilyn Manson… ooit een hype en een grote naam. Helaas voor de man staat zijn naam de laatste jaren synoniem met oppervlakkige muziek, middelmatige tot slechte optredens en roddels over zijn privéleven. Het zou dan ook gemakkelijk zijn om hier de man af te branden. Maar iedereen verdient een kans. Ook Manson. Dus we proberen dit allemaal te vergeten en met open visier te luisteren naar zijn nieuwste album.

Wat valt op na een eerste beluistering? Manson heeft in jaren niet meer zo vitaal en geïnspireerd geklonken. Hij spuwt zijn one-liners in het rond en klinkt kwaad zoals hij al een tijdje niet meer heeft gedaan. Op “Je$u$ Cri$i$” zingt hij dat hij songs schrijft om op te vechten en te vrijen. Dat klinkt goed maar lijkt mij vooral wat hoog gegrepen. Ok, op het vlak van teksten klinkt hij dus minder relevant en schockeert hij niet. Maar het is wel zo dat Manson terug songs weet te maken die geloofwaardig en duister klinken zoals bv op “Say10”. “Kill4me” drijft op een mooie bluesy-rock-riff en samen met de synths lijkt het op een donkere Depeche Mode track. Op “Saturnalia” smijt hij elementen uit de Glamrock en donkere New Wave door elkaar om tot een aangename en breed uitgesmeerde track te komen. De ballad “Blood Honey” wordt van de middelmaat gered door de industrial klinkende synthsounds. De titeltrack is een vrij catchy poprock song geworden en “Threats of Romance” sluit het album in stijl af.

Het tiende album van Marilyn Manson zal bij de fans op gejuich onthaald worden. De industrial rock en metal op ‘Heaven Upside Down’ is erg levensvatbaar. Als neutrale luisteraar kunnen we zeggen dat Manson terug een degelijk album heeft gemaakt dat probeert aansluiting te maken met zijn beste werk. Nu live nog wat bijspijkeren en we kunnen van een bescheiden comeback spreken.