De New Yorkse Producer Kurt Uenala is de man achter dit project en hij heeft nogal wat schoon volk weten te vinden om mee samen te werken aan dit synth/electropop debuut. Niet zo eigenaardig als je weet dat deze man achter de knoppen stond van de soloalbums van Dave Gahan en van o.a. Moby. Toch is ‘Cryosleep’ pas zijn eerste soloplaat.
Op ‘Cryosleep’ weet Uenala synthmelodieën en koude/onpersoonlijke sferen met elkaar te verbinden. Soms klinkt het vrij statisch en soms zijn de nummers vrij dansbaar. “Into The Void” en “Asphalt Kiss” bijv hebben wat dance-elementen in de percussie en worden gecombineerd met telkens een heerlijk terugkomende melodie. Opener “Falling Down”, met de samenwerking van de Black Rebel Motorcycle Club, is een etherisch, donkere en langzaam opgebouwde soundscape dat het vooral moet hebben van sfeerschepping. Geheel andere muziek dan wat de Black Rebel Motorcycle Club maakt. Op “Where I Wait” krijgen we de gouden stem van Dave Gahan dat het nummer naar een hoger niveau weet te tillen. “Come To Me” weet de dystopische grootstadsfeer weer te geven. Heerlijke song. Op “Take It Easy” werkt hij samen met The Big Pink (= een Brits electro duo) en produceert hier een eerder regular electropop track. Dan is de samenwerking met Shannon Furchess ( o.a. Light Asylum) beter gelukt. Op “Hands Bound” zet ze een vreemde sfeer, inclusief gothische bellen en dreigende beats, neer dat net zo verontrustend klinkt als schaduwen zien in een verlaten steegje.
‘Cryosleep’ is catchy en bevreemdend tegelijk. Donkere en originele synthpop , die bij momenten best wat afwijkt van de pop. Dat maakt het juist een interessant debuut. Het zijn ook net die donkere en minder toegankelijke nummers die het meest aanspreken. Kurt Uenala heeft een vreemde, donkere wereld weten op te bouwen met zijn debuut. Een wereld waar ik graag naar teruggrijp.