U hebt een voorliefde voor vleermuizen, zwarte make up, gitaren die melodieus en gothisch klinken? Dan bent u hier aan het goede adres. Deze Zweedse band maakt donkere, gothische melodieuze metal. Muzikaal bevinden ze zich ergens tussen bands zoals Type o Negative, Life of Agony, Paradise Lost… Het idee om hun album ‘1313’ te noemen kwam er nadat hun tourbus werd geplunderd (materiaal en nieuw opgenomen materiaal incluis) op vrijdag 13 september 2013 na een optreden met Paradise Lost. Het duurde drie jaar om dit te boven te komen. Uiteindelijk wonnen ze in 2016 een rechtszaak tegenover de Zweedse autoriteiten waardoor ze in deze zaak vrijgesproken werden en gelijk kregen. Vanaf dan konden ze zich terug focussen op hun muziek en werd het album logischerwijze ‘1313’ genoemd.
De stevige vocals van Tony Jelencovich vallen vooreerst op. Een indrukwekkend stel stembanden die het geheel zeker naar een hoger level brengt. Muzikaal klinken ze een beetje als Type O Negative of Him in een metal jasje. Distortion gitaren en melodieuze gitaarlijnen, hier en daar wat keys en pianostrepen. Het geheel vormt goed in het gehoor liggende muziek. Thema’s zijn eerder voorspelbaar en dat hoor je ook aan de titels zoals “She Will Love Me When I’m Dead” of “Already Dead”. Maar in opener “Liar” schreeuwen ze alle zorgen en frustraties van de voorgaande jaren van zich af. “My Suicide” is een emotionele en intense ballad geworden.
Op ‘1313’ waart soms de geest van Pete Steele (Type O Negative) rond. Dat levert acht degelijke tracks op die donker, stevig, emotioneel en catchy klinken. Als dit hun wederopstanding moet zijn na die bewuste 13^de september , dan is dat zeker en vast geslaagd te noemen.