Er hangt al een kleine hype in het live-circuit rond dit trio. En terecht. Nu, het zijn ook geen beginnende muzikanten meer want ze hebben al hun sporen verdiend bij o.a. Evil Superstars, Millionaire en Heisa. Na een uitverkochte EP is er nu hun debuut. Opgenomen op nauwelijks twee dagen tijd. Er worden hier en daar wat linken getrokken met het Waalse Cocaine Piss. Persoonlijk vind ik die terecht zolang het gaat om de intensiteit, ruwheid van hun muziek. Muzikaal gezien schat ik Peuk iets hoger in omdat hun muziek songs-gewijs beter in elkaar steekt dan Cocaine Piss. Peuk zit muzikaal ergens tussen vroege Nirvana, Cat Power en Breeders in. Er is de nodige aandacht voor melodie en songs met tussendoor een aantal ongeremde uitbarstingen. Zangeres Nele wisselt hiertussen moeiteloos af. Ze is naast zangeres ook gitarist en songschrijver. Ze is een beetje van alle markten thuis want de het artwork binnenin is ook van haar hand.
Hun muziek is intens, heftig en soms gewoon mooi. Radiovriendelijk ga ik ze niet noemen, maar daar zit ik nu ook niet op te wachten. Single “Cave Person” bijvoorbeeld is heel verslavend en catchy. Het blijft snel hangen in mijn brein. De levensschreeuw halfweg maakt dat het nummer meer is dan een punkrockliedje. Het doet mij aan Magnapop en Breeders denken. Zo is dit een beetje voor al hun liedjes. De ene keer een beetje meer noise en de andere keer een beetje meer rock.
Peuk trekt de hoopvolle lijn van hun EP door en levert hier 11 leuke en ferme nummers op die staan te trappelen om een live behandeling te krijgen. We kijken er in elk geval al naar uit