Toen ik de nieuwste schijf van The Membranes 'What Nature Gives ... Nature Takes Away' onder de neus geschoven kreeg, kwam die naam me bekend voor. Grasduinend in het verleden, blijkt ook waarom.  Deze uit de UK afkomstige post-punkband werd opgericht eind jaren '70, de periode, dat ook ik viel voor dat genre. Volgens bronnen is de muziek van The Membranes een enorme invloed geweest voor bands als Sonic Youth, My Bloody Valentine en veel andere. Het is zeer lang stil gebleven rond The Membranes.
Pas in 2015, na circa 25 jaar radiostilte, liet de band van zich horen met een gloednieuwe schijf: ‘Dark Matter, Dark Energy'’. Nu is er dus een gloednieuwe schijf: een conceptalbum over - de titel zegt het zelf - hoe de natuur geeft, maar ook neemt. We moesten deze plaat toch enkele luisterbeurten geven, omdat bij elke luisterbeurt wel iets nieuws te ontdekken valt. Grootst pluspunt? The Membranes vinden zichzelf opnieuw uit, verleggen grenzen en kleuren duidelijk buiten de lijntjes. Daarvoor kunnen we enkel maar waardering opbrengen.
De mysteries van de natuur, niemand heeft het ooit kunnen doorgronden. De mens staat vol bewondering te kijken naar berglandschappen of geniet van de eerste sneeuw die zorgt voor een magisch tafereel. De mens wordt ook angstig van het geluid van donder of het losbarsten van een verwoestende orkaan. Al die elementen worden mooi naar voor gebracht, op een verschroeiende wijze.
“A Strange Perfurme” is de start voor een trip die je eveneens met open mond en vol bewondering doet luisteren en genieten. Uiteraard komen de typische postpunkelementen meermaals naar voor drijven, maar het is net het durven op avontuur gaan doorheen dat postpunkgeluid en daar eigenzinnig mee experimenteren dat ons het meest over de streep trekt. Bovendien gaat de band een bijzonder tot de verbeelding sprekende samenwerking aan met Kirk Brandon (van Theatre Of Hate en Spear Of Destiny), en folkzangeres Shirley Collins. Wat een enorme meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel. Het spookachtige en mysterieuze bij songs als “A Murmuration Of Starlings On Blackpool Pier” of dat eerder - op typische postrockleest geschoeide – “Mother Ocean/Father Time” zijn maar twee voorbeelden van hoe de band je bewust op het verkeerde been zet en door middel van verrassende wendingen binnen die songs enerzijds rust doet wederkeren in je hoofd, anderzijds door middel van een verschroeiend tempo het doet aanvoelen alsof de aarde onder je voeten staat te daveren. Best indrukwekkend.
'What Nature Gives ... Nature Takes Away’ is vooral een schijf die net als de natuur zelf dus, je vol bewondering zal doen dansen door de kamer. Net het schipperen tussen klanken uit het verleden, die overgieten met folkelementen of bijvoorbeeld een punksong met een koor op de achtergrond, dat maakt van deze schijf een heel bijzonder pareltje, waar je een band hoort die op avontuur trekt doorheen bossen, de sneeuw en de natuur pracht en dit allemaal perfect weet te verwoorden in bijna twintig songs die zowel de oude postpunkfans, als de fans van nu over de streep zouden moeten trekken. We hopen alleen dat The Membranes ons niet weer vijf of meer jaar laat wachten op een nieuw meesterwerk.