De uit Italië afkomstige postrockband Riah werd opgericht in 2015. De band combineert de zwaardere postmetal met dromerige atmosferen, die je vaak terugvindt in pure postrock. In 2018 begon de band aan het debuut 'Autumnalia' te werken. Riah zegt er het volgende over: "Our music starts with the idea that autumn is not the ghost of death that crawls on summer's path, but it's the very chance to re-start, to die and to rise as a new being, a new spirit, a new mind.” en ook '' a mixture of beauty and brutality".
Dit laatste blijkt al uit die prachtige, negen minuten lange “Melancholia”. De titel is trouwens het juiste woord om de song te omschrijven, je wordt er prompt melancholisch van. De band verstaat inderdaad de kunst om rauwe, verschroeiende riffs te brengen die aanvoelen als botte bijlen die je lijf doorklieven. Ze combineren die met intens mooie en intieme rustmomenten waardoor je onder hypnose gebracht, zen wordt, om daarna weer een oorverdovende mokerslag uit te delen, die aanvoelt alsof je hersenpan wordt doormidden gekliefd. Net dat in golvende bewegingen je een gevarieerd aanbod bieden tussen uiteenlopende emoties, is niet alleen de rode draad op de schijf. Het trekt ons het meest over de streep.
Vervormde melodieën, optrekken van geluidsmuren en voldoende intense rustpunten om te verpozen treffen we ook aan op “Dastin” een kortere song, die de voorbode vormt voor “Il Sogno Del Buio” waar die vrij emotionele en zeer persoonlijke muziek wordt uitgekleed en ontleed tot je ook als aanhoorder jezelf voelt wegdrijven naar die bijzonder veelzijdige wereld van Riah. Pijn en vreugde liggen altijd nauw verbonden, ook in de muziek. Dat laatste zet de band verder in de verf op zeer lange kleppers als “Luce” en “Taedium Imperat”. Telkens kleppers van rond de negen minuten lang en toch voelt het aan alsof die maar enkele seconden duren. Net doordat Riah door middel van zoveel tempowisselingen je aangenaam weet te verrassen en daardoor bij de les houdt.
Uniek zijn in het genre is bijna onmogelijk. Meestal worden zulke bands vergeleken met grote voorbeelden. Ook bij Riah horen we een streep Russian Circles  passeren of komen bands als Cults Of Luna ons voor de geest.
Hoe typisch binnen het genre dit debuut ook mag zijn, we worden op ruwe wijze doorheen geschud maar door de zachtmoedige stukken voelen we ook een intensieve, lichtjes dreigende ondertoon neerdalen die de rust in ons bange hart telkens doet terugkeren. Echter is Riah vooral een typische postrockparel die op zodanig hoogstaand niveau staat te soloren dat ze niet moeten onderdoen voor die grote namen, integendeel. Net door een zo gevarieerd pareltje aan te bieden, met vele golvende bewegingen en tempo wisselingen daaraan toegevoegd zal de internationale erkenning, die ze zeker verdienen, niet lang op zich laten wachten.