In het Nederlands of Vlaams zingen is geen vies woord meer, gelukkig maar. Vele bands zoals Yevgueni hebben gezorgd dat de Nederlandse rock weer 'in' was bij jong en oud. Wat het West-Vlaams betreft kunnen we stellen dat een song als  “Ploegsteert” van Het Zesde Metaal een mijlpaal is, waardoor een nieuwe tijd werd ingeluid. Met 'Skepsels' is de band ondertussen aan zijn vijfde schijf toe. Een parel van een plaat, waarmee de band weer een nieuwe bladzijde omslaat.
Het typische West-Vlaams blijft daarbij gelukkige stevig overeind, maar je hoort toch  ook een band die volwassen is geworden. Niet dat het er treurig aan toe gaat, maar er wordt meer een persoonlijk verhaal uitgesmeerd op deze plaat. We zijn daar eigenlijk zelf ook niet verdrietig om. “Kom Bie Mie” is zo een typisch Zesde Metaal-song. Met het gezapige West-Vlaams wordt de toon van de plaat vrij vlug gezet. Een vette knipoog naar de kleinkunst horen we ook vaak terug in songs als “Andere Mens”, “Houd Me Dichte” en “Stempel”. Een ander zeer uniek en mooie song is “De Onvolledigen”, een duet met Stefanie Callebaut van SX, wiens stem deze van Wannes perfect aanvult.  Ook hier blijft dat gezapige West-Vlaams trouwens overeind en daarvoor krijgt Het Zesde Metaal een extra pluim op zijn hoed. Cappelle vertelt dus een persoonlijk verhaal, maar ook een beetje het verhaal van iedere mens die ouder wordt, die een gezin heeft, die eens achterom kijkt en met een glimlach op de lippen vaststelt dat het nu ook goed is. Al kan hij ook niet nalaten links en rechts een beetje maatschappijkritisch te zijn. Zo hoort dat ook. Vooral is dit dus een zeer persoonlijke plaat, waarin Cappelle zijn ziel blootgeeft. Luister maar naar “Ouder Komen” over vergankelijkheid en hoe snel het gaat in het leven. Of “A Je Me Mist” waar Cappelle zich excuseert bij zijn kinderen om er niet altijd te zijn in het drukke bestaan dat hij leidt.
Het Zesde Metaal heeft geen grote gebaren nodig om je op gevoelige plekken te raken en bewijst bovendien nog steeds een vaandeldrager te zijn wat het Vlaamse lied betreft. Door een plaat uit te brengen waar je een meer volwassen band met weemoed ziet terugkijken naar vroeger, een traan wegpinkt, maar met een brede glimlach dus ook de toekomst omarmt. Uit het leven gegrepen? Dat was altijd wel het geval bij Het Zesde Metaal. Dat blijft ook bij 'Skepsels' nog steeds het geval.
Dat deze band ook na al die jaren nog steeds zijn stempel drukt op dat Vlaamse en Nederlandstalige muziek gebeuren, staat boven kijf. Deze schijf is eentje om te koesteren als je van typische West-Vlaamse gezapigheid houdt. Deze band bewijst hiermee trouwens niet alleen een feest te kunnen doen ontstaan, maar ook die snaar van hun, jouw en mijn leven op een eenvoudige en subtiele wijze te kunnen raken.