Deleyaman is de formatie rond multi-instrumentalist Aret Madilian. Met 'Sentinel' brengt de band zijn ondertussen achtste album op de markt. De dromerige soundscapes die Aret op jou afvuurt worden telkens aangesterkt door een bijzondere blaasinstrument, de duduk, bespeeld door de Armeense muzikant Gerard Madilian. De zangpartijen van de Franse zangeres Beatrice Valantin voelen aan als een warm deken tegen koude winternachten. Dat is in grote lijnen hoe deze parel van een folk/indieplaat nog het best in elkaar steekt.
“Exil” is al zo een dromerige song, die je gevoelige snaar raakt op zeer bijzondere plaatsen. Deze band is uiteraard niet aan zijn proefstuk toe, maar blijkt na al die jaren binnen sprookjesachtige en dromerige muziek nog steeds grenzen te verleggen. Daar waar vroeger werd teruggrepen naar de postpunk en new wave invloeden is daar - buiten de song “Still Waters” - nagenoeg niets meer van te merken. De ingetogenheid en knipogen naar Dead Can Dance komt dan weer wel boven drijven. Meer nog. Brendan Perry levert, net als op de vorige plaat, ook nu weer een bijdrage. Dit bij het nummer “The Valley”. Die dromerige ingetogenheid is wellicht het grootste pluspunt aan deze parel van een schijf, en dat is toch de verdienste van een combinatie tussen bijzondere instrumenten als piano, viool, duduk, bouzouki tot klavecimbel die je niet elke dag tegen komt.
De zwoele stem van Beatrice Valentin is daarbovenop een extra kers op een zeer mooie taart. De schoonheid van een band als Deleyaman is dat ze virtuositeit combineren met een ingetogenheid en diepte die je tot een zekere gemoedsrust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Ondanks die relaxte sfeer wordt je daardoor niet in slaap gewiegd maar blijf je geboeid luisteren en genieten. Ook al heeft de band dit allemaal wel al eens voorgedaan. Songs als “Electric Sky”, “Still Waters” en “1973” blijven om die reden aan je ribben kleven. Eens gehypnotiseerd door de perfectie die Deleyaman tentoon spreidt, is een terugkeer onmogelijk, dat was in het verleden als zo dat is na acht albums boordevol ingetogen pracht en praal nog steeds het geval. Dat laatste wordt in de verf gezet op afsluiters “Deer On The Run” en “Slaves”. Geluidsmuren worden niet afgebroken, harten op een bijzondere wijze wel geraakt.