Ande is een blackmetalband met slechts één bandlid en die in het Nederlands zingt (schreeuwt, grunt, krijst, ….). In het geval van Āter leverde dat eerder dit jaar al een prima album op, maar met dergelijke eenmansprojecten is het toch altijd wat afwachten. In het voordeel van Ande pleit dat dit al niet meer zijn eerste release is en dat eerdere releases al opgepikt werden door buitenlandse labels. Bij het Amerikaanse Slaughterhouse Records (Baphomet, Wamaster, ...) komt binnenkort een split uit van Ande en Grave Forest, een zijproject van de Amerikaanse band Winterlore.
De tracks op ‘Vossenkuil’ zitten nogal vaak in hetzelfde spectrum, maar dat kan dit genre wel hebben. Ande omschrijft zichzelf als atmosferische black metal, maar de atmosferische aspecten zijn hier veel minder prominent aanwezig dan bij Wiegedood of Wolves In The Throne Room.
Pas bij het rustige “Eeuwig Vuur” krijgt de muziek wat duidelijke atmosferische trekjes, maar dan zitten we ook al bijna op het helft van het album. De geduldige opbouw op deze track, in almaar meer dunne laagjes die toegevoegd worden en dan weer in het niets oplossen, zorgt voor een spanning en intensiteit die epische proporties krijgt. Mooi.
Op “De Hutten” zit de intensiteit aan de andere kant van het spectrum, diezelfde van de eerste tracks, en ook op die manier het voor Ande. Er zit nog net genoeg variatie in om de luisteraars bij de les te houden. In “Sneeuw Op Het Meer” zitten nog een paar productionele haperingen, maar doorgaans is dit album inzake composities, muziek, mix en productie bovengemiddeld goed voor een eenmansproject.
De beste track is “Mijn Koninkrijk Van Groen”, met cleane vocalen zowaar en naar het einde toe wat elementen van postmetal en atmosferische metal, en maar weinig black metal.
Misschien net omdat hij er wat uitspringt, maar dit is echt goed.