De Amerikaanse rockband The Ladybug Transistor staat al bijna 10 jaar op non-actief inzake het uitbrengen van nieuw materiaal. Frontman Gary Olson brengt een album uit dat hij samen met de Noorse broers Åleskjær maakte. Olson en de Noren leerden elkaar tijdens optredens in Noorwegen kennen. Het is dus niet helemaal het solo-album van Olson en het is dan ook wat jammer dat Olson als enige ‘artiest’ vermeld wordt.
Olson maakte dit album niet op z’n eentje, maar was wel de belangrijkste factor. Hij schreef de lyrics, zingt, spelt trompet en stond vermoedelijk ook in voor de strijkersarrangementen en andere productionele ingrepen. Het oorspronkelijke idee om heel basic en eenvoudige songs op te nemen evolueerde naar rijke en volle radiovriendelijke poprock die weggelopen lijkt uit de Verenigde Staten van eind jaren ’70 en begin jaren ’80. Denk aan Donald Fagen en Steely Dan en aan The Doobie Brothers, Billy Joel en Gilbert O’Sullivan. Muzikaal dan, want Olson is niet zo’n op de voorgrond-tredende, extraverte zanger als die van de referenties.
Op het eerste gehoor klinkt dit wat braafjes, delicaat en afgelikt, maar toch zit er een tweede laag onder die schijnbaar ongevaarlijke popdeuntjes. Niet de grote filosofie over het gewicht van de wereld, dat zou deze lichtvoetige pop niet verdragen, wel kleine hints om even kort bij stil te staan.
De kwaliteit ligt hoog en is constant doorheen zowat alle songs. Als ik toch twee songs aanduid die iets langer blijven hangen dan de andere, dan “A Dream For A Memory” en “Tourists Taking Photographs”.