The Dirty Denims maken de wereld opnieuw een stukje mooier met hun happy hardrock op het nieuwe album ‘Ready, Steady, Go!’. Muzikaal zitten ze nog steeds ergens tussen AC/DC en Joan Jett en daar zitten ze goed. Vernieuwend is het niet, maar als het met passie en plezier wordt gebracht, dan staan wij te juichen aan de zijlijn.
Er zit opnieuw flink wat met humor gemengde maatschappijkritiek in de teksten van de Denims. “Too Much Information”  gaat over het moeten meeluisteren naar gsm-gesprekken op bus en trein, “Turn Off the Radio” gaat over het gebrek aan Dirty Denims-nummers op de radio en “Band Not A Brand” gaat over bands die meer aandacht hebben voor de verkoop van merchandising dan voor hun muziek. Een beetje het verhaal van “T-shirt van Metallica” van Fleddy Melculy, maar dan met de bands in het vizier en niet de fans. Op “Messin’ Around” wijken de Denims licht af van de ‘happy’ in hun happy hardrock als zangeres Mirjam haar partner op gerotzooi betrapt en daarna wordt nog een robbertje gevochten met de “Creatures Of The Night”.  Voor het overige blijven de blues heel ver weg op dit album. “Creatures” is overigens één van de beste tracks, met o.m. een knappe gitaarsolo. “Beautiful (My Darling)” heeft een coole en smoothe intro die heel Amerikaans aandoet, terwijl ze voort vooral de mosterd halen bij de stuiterende rock van AC/DC.
Voor de viruscrisis begonnen The Dirty Denims stilaan meer optredens te versieren in Vlaanderen. Met een fijn album als ‘Ready, Steady, Go!’ zullen ze hun populariteit hier zeker nog wat kunnen opdrijven.