Admiral Freebee is terug, maar niet zoals iedereen hem kent. Een vervelende armblessure dwong Tom Van Laere om zijn gitaar tijdelijk aan de wilgen te hangen. Keyboards, drumcomputers en allerhande elektronica mochten wel van de dokter en daarmee nam hij de demo’s voor de EP ‘Don’t Follow Me I’m Lost’ op met zijn smartphone. Daarna ging hij met liefst twee verschillende bandbezettingen naar de studio. Daarbij goed volk als Jasper Maekelberg (Faces On TV), Alan Gevaert (dEUS, Vincent Starwaver), Joris Caluwaerts (STUFF.) en Mario Goossens (Triggerfinger, Sloper).
Het is niet enkel het weglaten van de (eigen) gitaar en het omarmen van de keyboards, Van Laere verkent op deze EP het spectrum van de ‘nieuwe’ popmuziek waarbij sfeer en stemming (doorgaans broeierig donker synth-driven) voorrang hebben op lyrics met inhoud en klassieke songstructuren. De Admiraal lukt er op deze EP goed in om de klassieke songstructuren los te laten, maar twijfelt om zover te gaan dat ook de lyrics als los zand gaan voelen.
Combineert hij zo het beste van twee werelden of valt hij net tussen twee stoelen in? Aan de ene kant verdient hij waardering voor het lef om na een goedgevulde carrière nog deze nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen. Aan de andere kant beseft hij dat niet elke bestaande fan mee zal gaan in dit verhaal. Dat is dan waarschijnlijk waar die ietwat vreemde albumtitel op slaat.
Met ‘slechts’ een EP speelt de Admiraal bovendien wat op veilig. Dit is niet het ‘album dat zijn carrière sloopt’. Wordt de ingeslagen weg op te weinig gejuich onthaald, dan is er geen man overboord en blijft dit een voetnoot die de Belpop-aflevering wat kleur geeft. Slaat het wel aan, dan zal er wel snel een album volgen.
Zuiver muzikaal is dit een donker album met meer gemijmer dan de echte verhalen van vroeger. Laat die pakkende lyrics nu net één van de grootste troeven zijn van de ‘oude’ Van Laere. Daarom hopen wij dat die armblessure snel geneest en dat Tom snel opnieuw zijn gitaar vastneemt.