De Eindhovenaars zijn aan hun vierde plaat toe met ‘Rose of Jericho’. Ze maken nog steeds progressie heb ik zo de indruk. Na het beluisteren van dit album kan ik dat alleen maar bevestigen. Ze zijn ook overgestapt van Argonaute Records naar Heavy Psych Sounds Records. Een interessante uitvalsbasis voor een band zoals Komatsu.
Het album opent meteen sterk met “Stare into The Dawn”. Een lekkere vette riff en de begeesterende vocals van Mo Truiyens. Het nummer is ook goed gemixt want het klinkt hard als emotievol. “Solitary Cage” lijkt gemaakt voor deze tijden waarin we leven. Nochtans is het gemaakt voor covid toestanden. Het opent verschroeiend met snedig drumwerk.
“The Suit” bezit een gevoelige en melodische intro. Heerlijk dat gitaargeluid. Net wanneer je denkt dat de song verder zal blijven kabbelen schakelen ze een versnelling hoger. Fantastische song.
Alle songs worden mooi opgebouwd , check maar eens “Blood Moon”. Het titelnummer is een instrumentaal dat inderdaad geen zang behoeft vanwege het verhalende van de instrumenten zelf. Op “Blackbird” leunt de song voornamelijk op de gitaarriff en de bas. Heel goed maar toch iets minder verrassend.
Maar misschien ligt onze verwachting te hoog? Ze sluiten af met “Om” dat vrij wild klinkt ondanks dat het een midtempo nummer is. Fijne gitaren en leuke ritmische dingen zorgen voor een kanjer van een afsluiter.
Hopelijk krijgen we snel eens de mogelijkheid om deze band in het echt te mogen aanschouwen. Ze hebben er alleszins het materiaal  om voor een feestje te zorgen. Nu nog eerst die covid wegkrijgen …