The Telescopes zijn typisch het sort band die je moeilijk in een hokje kan duwen. In het begin werden ze aangeduid als fuzzy garage, daarna was iedereen het eens dat ze postrock speelden en nu zet hun label het nieuwe album in de markt als prog/spacerock. Die twee etiketten zou ik na een paar luisterbeurten van ‘Songs Of Love And Revolution’ niet meteen bovenhalen.
Hoe omschrijf ik het dan wel: de fuzz is hier zover doorgeslagen dat het voor mij herinneringen oproept aan de ‘stofzuiger’-postpunk-sound van The Jesus And Mary Chain, al klinkt het soms net zo goed psychedelisch. De ritmes en de eindeloze herhalingen doen mij denken aan mantra’s en drone-muziek. Slechts op één of twee tracks ontwaar ik een break in het drummen, voorts lijkt er wel een mechanische metronoom aan te pas te komen. De veelal onder de fuzz verstopte en nauwelijks te ontcijferen vocalen duwen het dan weer in de richting van de postrock en My Bloody Valentine. Mijn favoriete tracks zijn “Strange Waves” en “Mesmerised”.
The Telescopes bestaan al een paar decennia en vinden zichzelf bij elk album opnieuw uit. Toch is hun sound uit duizenden herkenbaar. ‘Songs Of Love And Revolution’ is intens, zwoel, zweverig-mysterieus en postapocalytisch.