Augustijn is daar met ‘Vier’. Zijn vierde solo-album en de albumtitel vertaal je vanuit het West-Vlaams als ‘vuur’. Een taalspelletje dat zijn vader ook al speelde voor diens vierde album. De appel en de boom.
Eerder hebben we Augustijn hier altijd aan de man proberen brengen als de West-Vlaamse versie van Elbow. Op ‘Vier’ stappen we daar voor het eerst van af, met wat tegenzin. Augustijn dan als de reïncarnatie van de (gelukkig) nog niet overleden Lieven Tavernier? Niet zo’n gekke vergelijking: beiden kunnen heel raak kleine situaties schetsen die je – als je dat wil – kan uitvergroten naar de hele maatschappij. Zonder grote woorden, maar met een lach en een traan kunnen beiden ons al eens een spiegel voorhouden. Eenvoud is nog iets dat hen verbindt. Ze zingen allebei ‘klein’, misschien vooral uit noodzaak, en hebben niet veel meer nodig dan een makkelijk-meelopende melodie.
“Upgepast” drijft op een wat grofkorrelige, licht-rockende elektrische gitaar en gaat grofweg over onze gezamenlijke angstpsychose die ons aangepraat wordt door de media en misschien ook door bezorgde ouders, en die een hoogtepunt bereikte in de coronaperiode. “Chanteur” begint als een Poetin-update van “Welterusten Mijnheer De President” van Boudewijn De Groot, maar neemt dan een bocht naar zelfreflectie. Augustijn die zichzelf als ‘maar’ een zanger beschouwt? Is dat niet teveel West-Vlaamse bescheidenheid?
“Vrede” combineert parlando met een doffe beat en zachte pianotoetsen die met zijn melancholie en aangevuld met vrouwelijke vocalen vaag wat doet denken aan een clubjazz-versie van “Iedereen Doet (Wat Ie Moet)” van one hit Belpop-wonder Waterlanders. “Ego” is één van de weinige songs op ‘Vier’ dat toch een beetje een zachte Elbow-toets heeft. Een knappe productie, muzikaal dan. In de tekst zien we de mens niet altijd van zijn mooiste kant.
“Steenkerke” rolt over een mooie, zuinige baslijn naar een melancholische melodie. Dit had een song van Het Zesde Metaal kunnen zijn, maar is tegelijk op-en-top Augustijn. “Bucketlist” is misschien wel de meest ingetogen, eenvoudigste song van het album. Muzikaal breekbaar en met een reeks ontwapende, liefdevolle bekentenissen in de lyrics. “Nie Van Hier” heeft een lichte dreiging in de intro en een vervormde stem in het refrein. Met een funky gitaartje erbij zou dit een nummer van Flip Kowlier kunnen zijn, maar Kowlier zou misschien niet hetzelfde onderwerp aanpakken. Allemaal sterke songs waar weinig op af te dingen valt.
Het bijna gefluisterde gezongen “Gie En Ik” gaat over een onbeantwoorde jeugdliefde en twijfelt muzikaal tussen melancholie en vrolijkheid. “Slapen” begint in de lyrics als een West-Vlaamse versie van “Een Nacht Alleen” van Doe Maar, maar gaat dan een andere richting uit.

We hebben het dus toch niet kunnen laten om voor bijna elke song naar andere artiesten te refereren. Onthou misschien vooral dat Augustijn op deze ‘Vier’ vooral zijn eigen ding doet en dat het die andere artiesten zijn die soms in zijn buurt komen. Op Planeet Augustijn klinken de muziekjes olsan fijn.