Twee jaar na hun debuut staat het trio hier terug met een opvolger bestaande uit tien songs. Ze hebben even moeten denken welke weg ze gingen opgaan met hun tweede album. Ze konden gekozen hebben voor een tweede noisy en meeslepende plaat. Ze kropen echter eerst in hun repetitiekot en begonnen te jammen op zoek naar de ideale sound en songs. De songs zijn groepswerken zoals ze het zelf aangeven. Dat vraagt wel wat meer energie en tijd dan wanneer er één songschrijver is die bepaalt wat het gaat worden. Er werd veel geschreven, gewerkt en nagedacht en misschien daarom dat de songs soms iets introspectiever en aangrijpender zijn geworden. Dit in combinatie met de postpunk avant la lettre geeft het ons een heel mooi resultaat.
De songs zijn iets uitgebalanceerd dan op hun debuut. De zang neigt bij momenten iets meer naar Harry Mc Veigh van White Lies (in de hogere regionen). Luister bijvoorbeeld maar eens naar de melancholie in “Not Here”. Opener “Loner” is een fantastische track om een album mee op gang te trappen: een gejaagde drive en een desperate zang erboven op geven de luisteraar een dosis adrenaline mee. De andere songs bevinden zich ergens tussenin het speelveld van deze twee songs. Zeker ook de moeite waard is het traag op gang komende “Drift” dat dan mooi overgaat in een uptempo nummer. Of het schitterende, naar Interpol neigende, “Momentary”.
‘Lost Today’ is hedendaagse postpunk op zijn best. Muzikaal maar ook tekstueel zitten ze een stuk boven de middelmaat. Wie van Interpol, White Lies of o.a. Joy Division houdt moet deze op zijn minst eens van nabij beluisteren.

Postpunk
Lost Today
Disorientations