De Gentse rockband Derek & the Dirt maakte eind jaren ’80  en begin jaren ’90 furore met hun snedige gitaarrock en radiohit “Oh By The Way”. Het verhaal duurde tot 1993 en daarna ging de inmiddels bijgetimmerde bezetting nog door als Weez!, maar die gedaanteverwisseling was geen groot succes.

In 2017 was er dan de langverwachte reünie met het oorspronkelijke creatieve duo Dhaenens-De Wolf en enkele nieuwkomers. De heropstanding deed deugd bij de vroegere fans en na veel concerten werden nieuwe songs opgenomen met the Dirt, wat in 2018 het album ‘All Today’s Words’ opleverde. Daarna volgden uiteraard nog meer concerten in de Vlaamse clubs. In 2019 was er ook nog de stand-alone single “Massa”. Nu is er het tweede reüniealbum, ‘Faster’.

‘Faster’ is een ietwat misleidende albumtitel. Het is niet dat the Dirt plots speedrock-tempo’s aanhoudt. Misschien slaat het op de vaststelling dat het leven zoveel sneller aan je voorbijraast als je wat ouder wordt. Of op de urgentie om nog een belangrijke boodschap te brengen, nog een straf concert te kunnen spelen, nog een magistrale song te kunnen opnemen, … nu het nog kan zonder in schaamte te vallen. Wat wel duidelijk is: Derek en zijn kompanen hebben hun tijd genomen om dit album goed in te blikken: voor elke song hebben ze de juiste toon gevonden, het juiste ritme, de juiste woorden, de juiste riffs en licks, …

Albumopener “Deep Purple Is My Heart” komt binnen in oor en hart. Derek’s ode aan zijn overleden collega Ronny Verbiest gutst tristesse en loyaliteit die over de grens van de dood een grijpt. Aangrijpend en tegelijk ruw rockend. Muzikaal leunt deze Deep Purple wat aan bij “Stealin’ From Rock ’n Roll” van het debuutalbum. Ook die aanklacht kwam toen van diep. Nog meer uptempo rock met “Living In A Song” (wat een drive!) en de catchy single “Act of Love”. De songs op ‘Faster’ klinken soms gemeen, soms bluesy en melancholiek, maar altijd een beetje vuil rockend.
Op “Sixteen Times Four” bezingt Derek de voor- en nadelen van ouder worden, terwijl Pim hier nog eens toont waarom we hem indertijd de ‘Slash van de Lage Landen’ genoemd hebben. “Going Back To The Kid” heeft een fantastische intro maar kan die belofte niet helemaal inlossen. Ook op “Cut Out” speelt het verleden een hoofdrol als inspiratiebron voor de lyrics en krijgen we heel aangename riffs van Pim. Heel de band speelt alsof ze staan ‘te blinken in hun vel’. De lyrics zijn puur, uit de Vlaamse klei getrokken (zoals de foto voor het artwork) en meeslepend. Het album sluit af met “The Man In The Sea” en die track klinkt als een nummer dat ergens in een kluis stof lag te vergaren sinds de release van het akoestische album ‘Fourplay’.

‘All Today’s Words’ was een leuk reünie-album, maar miste achteraf gezien misschien het pure en het smerige van de oude Derek And The Dirt. Dat hebben ze op ‘Faster’ mooi rechtgezet.

https://www.youtube.com/watch?v=SN0kWmdbHSk