Heather Nova is aan haar dertiende studio-album toe. ‘Breath And Air’ heet dat album en het klinkt vooral als Heather Nova. Heel herkenbaar, dus. Dat is tegelijk de sterkte en de zwakte van dit album.
We hadden na de twaalf eerdere albums nu ook niet meteen verwacht dat Heather Nova zichzelf op ‘Breath And Air’ plots als een rock chick zou outen, met een voorliefde voor thrashende gitaren en donderende drums, of als danskonijn, trippend op acid beats.
Maar het valt wel op hoe weinig evolutie er in de muziek van Heather Nova zit. Deze songs hadden ook op ’Oyster’ of ‘Siren’ kunnen staan en die albums zijn al zowat 30 jaar oud. Zelfs in haar stem zijn er nauwelijks sporen van ouderdom of patine te horen.
Is er dan geen verschil? Verschil is er altijd wel wat. Ze graaft een klein beetje dieper in de lyrics en de orkestraties en arrangementen zijn wat rijker en melodieuzer. Iets minder etherisch dan vroeger, misschien iets meer melancholie. De natuur was opnieuw een inspiratiebron, naast een vat van introspectie, het eeuwige zoeken naar evenwicht, meditatieve bewustwording over het leven en het aanvaarden van het ouder worden. Allemaal thema’s die de fans wel herkennen en zullen omarmen. Het album is geschreven op het platteland in de UK en toch schemert er op bijna elke track een stukje lichtvoetige morgen- of avondzon van Bermuda door. Zelfs een song als “Ghost In My Room” ontpopt zich ondanks een licht dreigende, spooky-mysterieuze David Lynch-toon uiteindelijk toch vooral tot een vrolijk lenteliedje. This Mortal Coil was niet veraf op deze song, maar Heather Nova kan zichzelf niet verloochenen.
De betere songs op ‘Breath And Air’ zijn voor mij “November Skies”, “Hey Poseidon” en “Butterflies And Moths”.

Heather Nova komt eind maart/begin april naar ons land. De meeste concerten zijn al even uitverkocht. En in kader van de 90s eind februari in de Casino , Sint-Niklaas …

https://www.youtube.com/watch?v=hPT447lelDU