De Mechelse new wave-legende Enzo Kreft heeft een nieuw album klaar. De albumtitel ‘Dictator’ past helemaal bij de momenten die we vandaag beleven.
Het nieuwe album sluit mooi aan op de voorgangers ‘Control’ uit 2019, ‘Different World’ uit 2021 en ‘Shelter’ uit 2023. De albums zijn zoals zijn concerten een one-man-show, waarbij Eric alles zelf bedenkt, inspeelt, zingt, mixt en van artwork en clips voorziet. Een succesformule die werkt moet je niet aanpassen, al dreigt misschien het gevaar dat het allemaal wat inwisselbaar wordt. Die dreiging werd op dit album mooi uit de weg gegaan, met hier en daar een bescheiden nieuwe muzikale aanpak.
Op ‘Dictator’ krijgen we dus opnieuw eerder klassieke, vaak heel dansbare, tintelende synthwave met onderkoelde lyrics, die ook allemaal ergens over gaan. Was het op de vorige albums soms wat zoeken naar de juiste betekenis van de inhoud, dan is er op ‘Dictator’ geen twijfel mogelijk. Dit is een spiegel die de ongemakkelijke waarheid toont: macht corrumpeert, vrijheid is fragiel en de strijd om gerechtigheid is oneindig. Op verslavend-pulserende en soms onheilspellende beats trekt Eric van leer tegen de leugens van machtswellustelingen, met – klassiek voor het genre – veel herhaling in lyrics en melodie. Het zijn donkere mantra’s over machtsmisbruik, angstcultuur, censuur en intimidatie.
De songtitels spreken voor zich: “Chains of Silence”, “Blindfolded Liberty”, “Self-Proclaimed Savior of the Nation”, “Propaganda Parade”, “Citadel of Fear” en “Penal Colony”. Op “Martyr’s melody” blinkt er al wat hoop onder alle ellende. Het is mooi hoe het album in twee helften is opgedeeld: van ellende en wanhoop gaat het naar onbreekbaar verzet en hoop. In de finale, op het afsluitende “Dawn of Dissent”, breekt een nieuwe dageraad aan: de opstand is in de maak. De fade-out aan het einde symboliseert het idee dat je slechts een momentopname hebt meegemaakt van een veel groter verhaal: de strijd tegen dictaturen.

Mijn persoonlijke favorieten zijn “Iron Fist’s Dance” (de ironie van een zoete en zweverige floorfiller met harde, kale metalen beats die klinken als de klappen van een ijzeren vuist) en “The Sword and the Pen”. Op die track herinnert Eric er ons aan dat woorden krachtiger zijn dan wapens en dat ideeën langer leven dan regimes.

‘Dictator’ is misschien nog meer dan de vorige albums een album met een heel uitgesproken engagement. Hoewel geen enkele politicus of staatshoofd persoonlijk of rechtstreeks wordt aangevallen, kan elke luisteraar voor zichzelf wel een paar namen en gezichten plakken op de onderwerpen van elke track.
Muzikaal klinkt het allemaal heel vertrouwd en toch of net daarom hou ik meteen van dit nieuwe album.

https://www.youtube.com/watch?v=DQgIlvg8M3g