‘Let All That We Imagine Be The Light’ is het achtste album van Garbage. De titel vergt op zich al een denkoefening van de luisteraar en een dergelijke inspanning vraagt deze Amerikaanse band ook voor de muziek.
Misschien kort even opfrissen waarom Garbage een bandnaam is die nog steeds een belletje doet rinkelen. Garbage is de band van producer Butch Vig. Dat is de man die achter de knoppen zat bij ‘Nevermind’ van Nirvana. Daarna bepaalde hij zowat de sound van de jaren ’90 als producer van onder meer Smashing Pumpkins, L7 en Sonic Youth. Het leek even alsof alles wat hij aanraakte in goud veranderde. En daarna startte hij Garbage als band, met zangeres Shirley Manson.
De hits bleven niet uit Garbage: “I Think I’m Paranoid”, “Stupid Girl” en “Only Happens When It Rains” lanceerden de twee eerste albums. Daarna bleef de band succesvol touren over heel de wereld, maar nieuwe ‘wereldhits’ bleven beperkt tot de UK en de Verenigde Staten.
Wie vandaag nog met nostalgie terugkijkt naar albums als ‘Garbage’ en ‘Version 2.0’ zal nog wel wat raakpunten horen op ‘Let All That We Imagine Be The Light’. Het zijn dan ook nog steeds dezelfde vier bandleden die we te horen krijgen, met nagenoeg dezelfde formule en met hun vaste geluidsman als producer.
De splijtende guitar-indierock van de bekendste, oudste singles, die is wel wat verwaterd. De gitaren werden ingeruild voor analoge synths, in een zoektocht naar een geluid dat past bij een soundtrack voor een film over het einde van de beschaving.
Openingstrack “There’s No Future In Optimism” drijft op een sappig, stuwend synth-ritme, maar kan in de boodschap niet overtuigen. “Chinese Fire Horse” begint leuk, met een scheldende Shirley Manson, maar daarna wordt het een poprocksong van dertien in een dozijn. De intro van “Hold” had inzake sound op een van de betere albums van Marilyn Manson kunnen staan, maar ook deze song zakt daarna in als een pudding.
De betere songs staan als een triumviraat tegen het einde van het album aan. “Love To Give” is meeslepend van begin tot einde. “Get Out Ma Face (Bad Kitty)” bromt van de 80’s-baslijnen en intrigeert in hoge mate. “R U Happy Now” is gewoon een heel degelijke rocksong.
“The Day That I Met God” heeft genoeg drama in de lyrics om een anthem te zijn, maar muzikaal geraakt de band hier niet verder dan lauwe triphop en lauwe soundscapes.

Voor de fans die Garbage zijn blijven volgen, vormt dit achtste album een mooi nieuw hoofdstuk, maar misschien niet voor wie met nostalgie terugkijkt naar de ‘oude’ Garbage.

https://www.youtube.com/watch?v=zRIdnuJZAqQ